Gisterenavond maakten De Standaard en de VRT de resultaten van een nieuwe peiling bekend. Meest opvallende resultaten waren de sterke achteruitgang voor het Vlaams Belang, en de sterke vooruitgang van Lijst Dedecker. 
Tegenover de verkiezingen van juni geeft deze peiling geen significante verschillen weer voor oranje-blauw, maar het valt wel op dat de twee partijen in deze peiling een andere richting uitgaan dan in die van La Libre Belgique van veertien dagen geleden. Voorlopig ter plaatse stilstand is dus de enige juiste conclusie, en ook logisch als men bedenkt dat nog geen van de twee partijen in de federale onderhandelingen grote toegevingen heeft moeten doen. Wie op 10 juni voor CD&V-N-VA of Open Vld stemde, heeft vandaag weinig reden om in een peiling een andere partijvoorkeur aan te duiden.
Voor Vlaams Belang en sp.a-SPIRIT ligt dat misschien toch anders. Wat het Vlaams Belang betreft: die partij is de laatste maanden weinig aan zet geweest omdat alle media-aandacht voorlopig naar de oranje-blauwe onderhandelaars is gegaan. Wanneer de partij dan toch eens in het nieuws kwam, was het gewoonlijk omdat een aantal van hun mandatarissen overliep naar Lijst Dedecker. Het is dus mogelijk een verhaal op te hangen aan het zware verlies voor die partij in deze peiling, maar anderzijds moet toch ook opgemerkt worden dat de peiling van La Libre Belgique een radicaal ander beeld gaf.
Voor sp.a-SPIRIT kan eigenlijk hetzelfde gezegd worden als voor het Vlaams Belang: dat kartel is de laatste vijf maanden bijna niet in de media geweest, tenzij af en toe met negatief nieuws (de voorzittersverkiezingen), en dus kan het inderdaad kloppen dat het kartel op dit ogenblik pluimen laat. Bovendien gaf de peiling van La Libre Belgique voor het kartel wel eenzelfde tendens aan.
Lijst Dedecker is de grote winnaar in deze peiling, en dat hoeft ook niet te verwonderen. De partij heeft het de laatste maanden goed gedaan in de media, met enerzijds een continue stroom aan nieuwe mandatarissen, en bovendien kon de lijst het ontslag van Fientje Moerman opeisen. Daar komt nog bij dat de partij na de verkiezingen duidelijk met een overwinningsgevoel zit, en dat trekt in peilingen altijd kiezers aan. Dat is niet het geval voor Groen!, dat in een negatieve trend zit, ongetwijfeld ook omdat de partij de laatste maanden in de media niet aan de bak is kunnen komen. Zelfs een Nobelprijs voor Al Gore heeft daar niet veel aan kunnen helpen.
Of deze peiling correct is, is één zaak: het is in ieder geval zo dat er voor de verschillende bewegingen een verklaring kan gevonden worden die realistisch is. Of deze peiling ook een voorspellende waarde heeft indien er morgen nieuwe verkiezingen zouden gehouden worden is natuurlijk een heel andere zaak. Een nieuwe verkiezingscampagne zou bijvoorbeeld Vlaams Belang, sp.a-SPIRIT en Groen! veel meer aandacht geven dan die partijen de laatste maanden hebben gekregen, en daarmee de zaken grondig kunnen veranderen. In het geval van CD&V-N-VA en Open Vld zou zo'n campagne dan weer kunnen knagen aan de resultaten van vandaag. Dat neemt niet weg dat men zich bij Vlaams Belang, sp.a-SPIRIT en Groen! misschien eens zou moeten bezinnen over de huidige mediastrategie, terwijl Lijst Dedecker voorlopig op rozen zit.
De krant De Standaard meldt vandaag dat er op 18 november in Brussel een optocht voor de eenheid van België wordt georganiseerd –zal die wel de toelating krijgen van de lokale burgemeester?– maar dikt in het bericht het aantal ondertekenaars van de petitie wel met een kwart aan, en «vergeet» te vermelden dat zo'n 90% van de ondertekenaars Franstaligen zijn.De petitie van Marie-Claire Houard dook de afgelopen maanden regelmatig op in de pers, en iemand met een slecht karakter zou daar zelfs een campagne durven achter vermoeden om mensen toch maar de petitie te doen ondertekenen. De aankondiging dat er iets meer zou kunnen volgen als de kaap van de 100.000 ondertekenaars gehaald zou worden was ook een dankbare gelegenheid om de petitie nog maar eens onder de neus van de lezers te duwen, en nu die kaap sinds een paar dagen ook effectief bereikt is, wordt er nog maar eens een reclameblok vermomd als kwaliteitsberichtgeving ingelast zodat vooral niemand zou vergeten om de petitie toch maar te ondertekenen. Want stel je eens voor dat er ergens een onwetende Belg zou rondlopen die de petitie nog niet opgemerkt heeft!
Kwaliteitsberichtgeving? Het is toch wel een flater van jewelste om het aantal ondertekenaars met een kwart aan te dikken wanneer de lezer gewoon kan doorklikken om te lezen dat er slechts 100.000 mensen de petitie hebben ondertekend, en geen 125.000. Maar dit détail even terzijde gelaten, is dit aantal eigenlijk iets om over naar huis te schrijven? Na bijna drie maanden is Marie-Claire Houard erin geslaagd ongeveer 1% van de Belgische bevolking via het internet te bereiken voor een petitie die in zo ongeveer eender welk ander land totaal absurd zou overkomen. Iemand al gehoord van een petitie voor de eenheid van Nederland? Van la douce France? Of om het even bij federale en confederale staten te houden, de VS, de Duitse Bondsrepubliek of de Confœderatio Helvetica? Geen kat die het in zijn hoofd zou halen om zo'n petitie te organiseren, maar in België is dit dus wel enkele krantenberichten waard. En niet om de ongerijmdheid van zulke petitie te analyseren, maar wel om ze te promoten, of hoe moeten we het laatste zinnetje –«Wie wil, kan de petitie nog tot 16 november ondertekenen.»– soms interpreteren als objectieve berichtgeving?
Wat nog meer irriteert is dat de redactie van De Standaard nalaat de lezer een beetje meer achtergrondinformatie te verschaffen over wie die petitie precies ondertekend heeft. En dat ze in Groot-Bijgaarden niet komen vertellen dat ze het niet zouden weten of kunnen weten hebben: twee maanden geleden reeds schreef ik dat de petitie voor 90% een Franstalige bedoening is, en daar is voorlopig nog niet veel verandering in gekomen.
Zeker, het Franstalige overgewicht is een ietsiepietsie afgenomen de laatste weken, maar er zullen nog een heel pak lezers van De Standaard snel naar de petitie moeten surfen om het aandeel Vlamingen boven de 10% te duwen. Het is een ontluisterend feit dat ik toch graag gelezen had in een krant die naam waardig, namelijk dat wanneer 100.000 «Belgen» die petitie ondertekend hebben, het gaat over een dikke 85.000 Franstaligen en alles samen hoop en al misschien wel 10.000 Vlamingen. Het zet meteen ook heel de petitie en de optocht van 18 november in een merkwaardig perspectief, en het feit dat dit niet vermeld wordt de berichtgeving hieromtrent nog meer. De vraag is nu welk mediacircus we de komende twee weken zullen mogen verwachten om de Vlaming warm te maken voor deze «Belgische» optocht, of misschien beter gezegd, hoe groot dat mediacircus zal worden. Ik reken er alvast op dat de NMBS wel haar steentje zal willen bijdragen met gratis vervoer, en dat ook de Nationale Loterij zoals naar traditie van de partij zal zijn. Maar dat ze maar niet denken dat het allemaal veel indruk zal maken.
Het ziet ernaar uit dat woensdag 7 november een scharnierdatum zal worden voor de toekomst van Brussel-Halle-Vilvoorde, en misschien meer nog het Vlaams Kartel. Die dag zullen immers aan Vlaamse zijde de bokken van de schapen gescheiden worden: het zal zowel van CD&V als N-VA politieke moed vergen om een stemming door te drukken, omdat het hoogstwaarschijnlijk het finale einde van de huidige rooms-blauwe regeringsonderhandelingen zal inluiden. Komt het niet tot een stemming weet de Vlaamse kiezer eindelijk wat voor Vlaams vlees er werkelijk in de kartelkuip zit.Eerste vraag is wat commissievoorzitter Pieter de Crem zal doen op de commissievergadering van komende woensdag. Laat hij het tot een stemming komen, of verandert hij van een «rem» in een «obstakel»? Last hij immers nog maar eens een vertraging in, dan gaat het woordspelletje van Gerolf Annemans niet meer op. Pieter de Crem vertraagt dan een oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde niet meer, maar blokkeert ze. En met hem uiteraard ook de top van de CD&V.
Volgende vraag is dan inderdaad wat de rest van de CD&V doet, in het bijzonder commissielid Michel Doomst. Zal hij een nieuw uitstel mee goedkeuren, of zal de CD&V in bovenstebeste tsjeventraditie haar januskop tonen door dissidentie toe te laten om de Vlaamse kiezer (en de N-VA!) toch wat te sussen? Of dissidentie van de kant van Michel Doomst erg geloofwaardig zal overkomen als de rest van de CD&V nog maar eens voor het Belgische staatsbelang kiest, is echter zeer de vraag.
Vervolgens is het aan de N-VA. Kiest de CD&V voor een stemming, is er natuurlijk geen probleem, maar wordt een stemming weer eens uitgesteld, al dan niet met een januskop, is het uitkijken hoe de N-VA zal reageren. Laten zij zich nog maar eens met een kluitje in het riet sturen –een toegeving, uitzicht op een akkoord, contouren van een akkoord, noem maar op– of houden zij vast aan hun principes? Het kiertje van Bart de Wever van vandaag doet echter het ergste vermoeden, maar Flor van Noppen redt voorlopig nog de Vlaamse eer van de partij.
Gaat de N-VA onder de lat door, zullen politici als Flor van Noppen en Frieda Brepoels zich eens ernstig moeten bezinnen over hun positie binnen de partij. Er zijn immers grenzen, en een overstap naar het Vlaams Belang, of misschien nog het meest interessant Lijst Dedecker dringt zich op als zij hun Vlaams profiel werkelijk willen behouden.
Wat in ieder geval duidelijk is, is dat de cdH op dit ogenblik de meest klare taal spreekt: als het woensdag tot een stemming komt, verlaat Joëlle Milquet de onderhandelingstafel. Van een kiertje is er bij de Franstalige humanisten dus geen sprake, en is er trouwens nog geen één keer sprake geweest de laatste 150 dagen. Het is toch wel opvallend dat het inderdaad de Vlaamse partijen zijn die ondertussen al bijna vijf maanden lang geduld oefenen en zich hoffelijk (naïef?) opstellen tegenover de Franstalige partijen, terwijl er aan de overzijde nog niet één constructief voorstel geteld kon worden.
Ondertussen lacht men bij de Open Vld eens goed in zijn vuistje: wat er woensdag ook gebeurt, winnen zij op korte termijn. Immers: ofwel krijgt cdH de schuld voor het einde van de federale regeringsonderhandelingen, ofwel de N-VA, ofwel is N-VA onder de lat door gegaan precies zoals zij voorspeld hebben. Of zij ook op langere termijn aan het langste eind zullen trekken is een andere zaak: daarvoor moet oranje-blauw immers wel degelijk vroeg of laat van start kunnen gaan, want anders dreigt de partij alsnog in een zwart gat te vallen. Vanbinnen hoopt de top van Open Vld ongetwijfeld dat N-VA woensdag finaal onder de lat door gaat, zodat federaal oranje-blauw gered wordt.
Wat is nu mijn prognose voor woensdag? De cdH heeft het duidelijkste ultimatum, en zal daarom winnen, dat wil zeggen: er zal woensdag niet gestemd worden over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Zowel CD&V als N-VA zullen een nieuw uitstel goedkeuren, maar eventuele dissidentie binnen de rangen niet tegenhouden of bestraffen. Vergis ik me echter en komt het woensdag toch tot een stemming in de commissie, dan zal ik met veel plezier mijn ongelijk vieren.
Bart de Wever kwam deze week zwaar onder vuur te liggen omdat hij de zogenaamde verontschuldigingen van Patrick Janssens aan de Joodse Gemeenschap als «gratuit» afdeed. Bart de Wever had met zijn uitspraak tegelijkertijd gelijk en ongelijk: inhoudelijk had hij gelijk, maar wat de timing betreft zat hij er mijlenver naast. Uiteraard zijn kunnen «verontschuldigingen» van Patrick Janssens op geen manier echte verontschuldigingen genoemd worden. Opdat iets een verontschuldiging zou kunnen zijn, moet er immers sprake zijn van spijt en berouw, en in het geval van Patrick Janssens is dat duidelijk niet het geval. Meer zelfs, de verontschuldigingen zijn, zoals Bart de Wever ook opmerkt, eerder op te vatten als een aanval op het Vlaams Belang, en iedereen weet dat, de hardste critici van Bart de Wever incluis. Of misschien zelfs vooral. Hier is dus met andere woorden sprake van een stukje misselijk makend politiek theater op de kap van de Joodse slachtoffers van Wereldoorlog II. Als Patrick Janssens een man met een geweten zou zijn, zou hij bij een volgende gelegenheid precies daarvoor zijn verontschuldigingen aanbieden.
En er zijn trouwens wel meer zaken waarvoor de burgemeester van Antwerpen zijn verontschuldigingen zou kunnen aanbieden, veel passender en vooral ook intellectueel veel eerlijker en moediger. Aan de zeventig miljoen slachtoffers van het communisme bijvoorbeeld, omdat zijn partij zo'n voorstander is van een samenwerking met de PvdA in de districtsraad van Hoboken. En over communisme gesproken, ook verontschuldigingen aan de Tibetanen zouden wel eens mogen omwille van de vele zoete broodjes die het Antwerpse stadsbestuur de laatste jaren gebakken heeft voor allerlei officiële delegaties uit communistisch China. Voeg daar misschien meteen ook maar excuses aan de bevolking van Birma en Darfoer aan toe, want China blokkeert in de Veiligheidsraad elke resolutie die nog maar een begin van een oplossing zou kunnen bieden. Zulke zaken passen echter niet in het kraam van een loftsocialist zoals Patrick Janssens, en enig consequent gedrag hoeven we op dat vlak van hem dus ook niet te verwachten. Niet dat we dat ook maar één ogenblik deden.
Had Bart de Wever dus overschot van gelijk toen hij de verontschuldigingen van Patrick Janssens gratuit noemde, de timing was ronduit ellendig. De zenuwen staan op dit ogenblik in het linkse en vooral belgicistische kamp immers uiterst gespannen omwille van de federale regeringsonderhandelingen, en het was dus te verwachten dat hij voor zijn uitspraak uitgebreid en gretig gekielhaald zou worden. Dat iemand als een Karel de Gucht daarbij absoluut haantje-de-voorste wou spelen hoeft trouwens ook niet te verwonderen. De man is Belgisch kampioen in de categorie gelegenheden missen om zijn mond te houden, en zag natuurlijk zijn kans schoon om eens een ander politicus op precies dat punt onderuit te kunnen halen. Bart de Wever heeft gelijk dat hij hem ook morgen nog steeds een hand zal geven – het is immers een christelijke deugd om de zwakker begaafden correct te behandelen, en welk ander Belgisch politicus dan Karel de Gucht is er nu beter geschikt om christelijke deugden op te oefenen?
Hoe dan ook had Bart de Wever er beter aan gedaan zich van commentaar op de «verontschuldigingen» van Patrick Janssens te onthouden, zeker omdat het een onderwerp betrof dat zo gevoelig ligt zowel binnen als buiten de Vlaamse Beweging, en vooral ook omdat het ook zo gemakkelijk is voor de tegenstanders van de Vlaamse Beweging om in verband met deze zaak welke uitspraak dan ook vanuit de Vlaamse Beweging in een kwaad daglicht te stellen. Bart de Wever zal dat bij deze nu ook wel geleerd hebben, en volgende keer zijn tong minstens een dozijn keer omdraaien voor hij nog eens zo'n uitspraak doet.
Wat aan de hele zaak misschien nog het meest verwonderlijke is, is echter dat enkele voormannen uit de Joodse gemeenschap zich in dit cynische politieke spelletje zo hebben willen laten misbruiken en zich voor de kar van Patrick Janssens hebben willen laten spannen. Hun gedrag kan niet anders dan verwerpelijk en ronduit grotesk genoemd worden, en het lijdt geen twijfel dat er in Antwerpen binnen de Joodse gemeenschap wel meer dan een paar mensen zullen rondlopen met een «eigen» mening over deze zaak. Dat het gedrag van de betrokken voormannen zo grotesk is, is echter geen nadeel voor Joodse gemeenschap in Antwerpen, maar uiteindelijk zelfs een voordeel: sommige Vlamingen zouden anders misschien kunnen gedacht hebben dat er nogal wat uilskuikens rondlopen in de Joodse gemeenschap. Nu was het immers duidelijk wat voor verwerpelijk spelletje er gespeeld werd, en kon het misprijzen niet de hele Joodse gemeenschap treffen. Al bij al nog een geluk bij een ongeluk.
Zal de leeuw op 7 november dan eindelijk toch eens brullen, of is het weer maar eens de haan die in de Kamercommissie Binnelandse Zaken victorie kraaien? En dan niet eens voor de derde keer, maar als ik goed kan tellen ondertussen al voor de vijfde keer! Zowel Open Vld als CD&V-N-VA willen hun kiezers vandaag doen geloven dat het tegen 7 november echt menens is, maar Joëlle Milquet is vooralsnog niet onder de indruk.De lezer zal wel al langer dan vandaag weten dat ik eerder sceptisch ben wanneer ik voormannen van CD&V en Open Vld straffe verklaringen hoor afleggen over Brussel-Halle-Vilvoorde. Het is niet de eerste keer dat er zulke verklaringen worden afgelegd, en tot nog toe zijn zulke verklaringen niet veel meer geweest dan… inderdaad, verklaringen, dat wil zeggen, woorden vooraf. Op het moment van de waarheid blijkt dan dat men plots toch nog één of ander konijn uit de hoed tovert om toch maar niet tot daden, zeg maar een stemming, over te moeten gaan.
Over dat konijn gesproken, ik ben duidelijk niet de enige die de stemming in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken eerst zal moeten zien voor hij ze zal willen geloven, want ook Bart Brinckman scheen er in De Standaard van gisteren niet veel van te geloven. Ik citeer letterlijk: «Die commissie stemt woensdag 7 november zo goed als zeker –tenzij voorzitter Pieter De Crem (CD&V) opnieuw een konijn uit zijn hoed tovert– over het Vlaamse splitsingvoorstel.» Als dit zinnetje één ding aantoont, dan wel dat Pieter de Crem als voorzitter van die commissie, en met hem eigenlijk de hele CD&V in het algemeen, niet bepaald ernstig meer genomen wordt in dit dossier. En als de CD&V soms dacht dat zij door haar houding van «Redders van het Vaderland» op enig respect zou rekenen in belgicistische kringen, waar ik overigens De Standaard toe reken, dan zijn zij eraan voor de moeite. Het bijzinnetje van Bart Brinckman toont aan dat men zelfs in die kringen amper nog de lach kan of wil inhouden wanneer de naam van nuttige idioot Pieter de Crem nog eens genoemd wordt.
Wat mogen we dan wel verwachten op 7 november? Er kan natuurlijk niet uitgesloten worden dat de CD&V zich op die dag gedwongen zal voelen om toch maar over te gaan tot de stemming van het splitsingsvoorstel omdat er werkelijk geen nieuw konijn gevonden kon worden in de anders tot nu toe toch al wel opmerkelijk grote oranje hoed. Of dit werkelijk het geval zal zijn zal ook afhangen van waar formateur Yves Leterme en co-formateur Herman van Rompuy de komende dagen hun energie aan zullen besteden: het zoeken van een nieuw konijn om een stemming nog maar eens uit te kunnen stellen, of preventieve damage control ten overstaan van de Franstaligen door het aanleveren van voldoende lepels suiker zodat de oranje-blauwe onderhandelingen ook de stemming zullen overleven.
Overigens is het ook sterk de vraag waar de Franstaligen zich feitelijk druk over maken. Stel dat de splitsing dan toch in de Kamercommissie gestemd wordt, dan zal het daarna nog wel een tijdje duren eer de splitsing ook in de Kamer gestemd zal kunnen worden. Je weet maar nooit dat de Kamervoorzitter het te druk heeft met, ik zeg maar wat, het geven van toespraken aan universiteiten, en daardoor geen tijd heeft om hoogdringende wetsvoorstellen te behandelen –je moet toch je prioriteiten kunnen stellen– en we hebben het al snel over 2008 vóór de kieskring ook echt gesplitst zal zijn. Echt gesplitst? Voeg er nog eens een alarmbelprocedure en een belangenconflict aan toe, en men zal zich al moeten reppen om de hele zaak nog in orde te krijgen tegen 2009 moest er een federaal «ongeluk» voorvallen. De Franstaligen hebben dus nog kans en tijd genoeg om de Vlaamse partijen onder de lat door te dwingen door middel van één of ander akkoordje in de schoot van een federale regering.
Wat een gezwam allemaal omdat Laurette Onkelinx in haar manuscript voor een toespraak op een PS-congres wat beeldtaal had gebruikt. Zelfs Adolf Hitler moest nog eens van stal gehaald worden om aan te tonen hoe afgrijselijk het vergrijp eigenlijk wel was. Waar ondertussen wel aan voorbijgegaan wordt is dat Laurette Onkelinx fundamenteel gelijk heeft, en waar nóg naarstiger aan voorbijgegaan wordt, trouwens ook door Laurette Onkelinx zelf, is de vraag waarom ze dan wel gelijk heeft.De politiek correcte waanzin is nu dus al zover gevorderd dat elke beeldspraak die van ver of dichtbij verwijst naar de planten- of dierenwereld onmiddellijk gelinkt kan worden aan de Holocaust, om een boodschapper genadeloos en zonder verder ook maar één argument aan te moeten halen neer te sabelen. Mag ik mij, als ik sommige commentatoren bezig hoor, nog afvragen of hun grijze massa misschien eerder uit schimmel bestaat dan uit hersencellen? Mag ik morgen Yves Leterme nog een ezel noemen als hij liever buigt voor de Franstaligen om Eerste Minister te worden dan trouw te blijven aan zijn verkiezingsbeloftes? En, misschien nog interessanter, zal morgen anti-Amerikaans links evenzeer afgeblaft worden wanneer het weer eens één of andere Europese eerste minister of president uitmaakt voor schoothondje van de VS? Daar gaat veel volk naar komen kijken.
Maar terug naar de zwammen van Laurette Onkelinx. Ik geef haar –une fois n'est pas coutume– volmondig gelijk wanneer ze een bepaalde strekking in Vlaanderen wil vergelijken met zwammen die het Belgische huis aanvreten en in mekaar willen doen storten. Meer zelfs, ik reken mij persoonlijk tot die groep, en heb helemaal geen probleem met die metafoor. De metafoor zegt immers ook iets helemaal anders, waar Laurette Onkelinx waarschijnlijk niet aan gedacht heeft, namelijk dat het Belgische huis vandaag niet meer is dan een vervallen krot, klaar voor de sloophamer. In een proper onderhouden villa, laat het zelfs een Vlaams fermetteke zijn waar sommigen zo van gruwelen, waar elk van de bewoners –let op het woordje elk– op tijd en stond de nodige karweitjes opknapt, hebben zwammen namelijk geen kans. Als echter één van de bewoners systematisch zijn kat stuurt wanneer er nog eens geverfd of behangen moet worden, zich op zijn kamer bezighoudt met allerlei verdachte zaakjes die het daglicht niet kunnen verdragen, en bovendien op de loer ligt om de kamer van een ander in te palmen, ja, dan hoeft het niet te verbazen dat er vroeg of laat zwammen opduiken.
Uit peilingen blijkt, wat «wetenschappers» van het genre Dave Sinardet ook mogen beweren, dat ongeveer de helft van de Vlamingen ondertussen al omgetoverd is tot separatistische zwammen eerste klas. Dit zelfs ondanks het dappere tricolore vlaggengezwaai in het voortuintje door enkele luidruchtige tuinkabouters die hopen ooit nog een lintje toegeworpen te zullen krijgen vanuit het zolderkamertje. Misschien wordt het tijd dat Laurette Onkelinx eens diep in haar ziel kijkt om te overdenken hoe het allemaal toch zover is kunnen komen. Zwammen versnellen misschien wel de ineenstorting van een krot, maar zijn er lang niet de fundamentele oorzaak van, en vaak zelfs niet meer dan een symptoom van iets helemaal anders. Misschien dat ze het daar eens over kan hebben in haar volgende toespraak?
Bart de Wever is dus bereid een lepel suiker aan de Franstaligen van het FDF en de MR te geven om de bittere pil van de toepassing van de Grondwet te slikken (ja toch, want iets anders is de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde toch niet?), maar vergeet dat de Franstaligen elke dag al 47 miljoen kilo suiker toegespeeld krijgen. Dat is voor elke Franstalige, zuigelingen en grijsaards inbegrepen, een kleine 4000 lepels per kop per dag, Ga het maar eens na: op 6 januari 2005 beweerde Bart de Wever nog dat er jaarlijks 11,3 miljard euro vanuit Vlaanderen naar Wallonië vloeien toen hij met zijn beruchte vrachtwagens geld naar de scheepslift van Strépy-Thieu trok. Dat bedrag zal vandaag wel niet kleiner geworden zijn, maar we willen vriendelijk blijven voor de partijvoorzitter van de N-VA. Een kilo suiker kost ongeveer 66 eurocent, als ik goed ingelicht ben, en dat betekent dat voor dat bedrag jaarlijks zo'n 17,1 miljoen ton suiker ingekocht kan worden. Per Franstalige kop en per dag maakt dat 11,7 kilo, of omgerekend in soeplepels van zo'n 3 gram een kleine 4000 lepels suiker. Bart de Wever, en in zijn kielzog ook de CD&V, is echter van mening dat dat nog niet genoeg is, en wil er nog een lepeltje bovenop doen. Dat worden er dus op de dag van de stemming van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde 4001. Of waar we ons dus druk over maken – als het maar geen hele pollepel suiker extra wordt, zoals de CD&V flink laat weten.
Die stroom van 4000 lepels suiker per Franstalige per dag wordt echter de komende vier jaar in stand gehouden door diezelfde flinke CD&V en ook N-VA, want aan de Sociale Zekerheid zal niet geraakt worden. Waarom FDF en MR dan zo nodig een extra lepel suiker nodig hebben is mij dan ook volkomen een raadsel. Te meer daar die bittere pil niets anders is dan de eenvoudige toepassing van de Grondwet. Ga aan de Brusselse Vlamingen eens vragen hoeveel eentalig Franstalige bittere pillen er daar elke dag uitgedeeld worden in de OCMW-ziekenhuizen. Zonder lepels suiker, wel te verstaan, en helemaal in strijd met de taalwetten. Geen haan echter die er naar kraait, behalve een kaakslagflamingant dan misschien, die met zijn slecht karakter niet kan verdragen dat er straks een federaal-ministerieel zonnetje zou schijnen in de N-VA-vijver.
Misschien zouden Bart de Wever en zijn kartelpartner beter eens beginnen leren van de Franstaligen, want die kennen betere methodes om Vlaamse politici bittere pillen te doen doorslikken: borden linzensoep. De mandaatjes die de N-VA en CD&V in de wacht zullen slepen zijn ten laatste over vier jaar gedaan, maar de lepels suiker voor de Franstaligen hebben in België nogal eens de neiging op termijn gebetonneerd te raken. Dat ze Olivier Maingain maar Minister laten spelen, en Didier Reynders Eerste Minister in ruil voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zónder lepels suiker en een stevige staatshervorming. Geen Vlaming, en zeker geen flamingant, die hen dat kwalijk zal nemen. Integendeel zelfs: ik beloof Bart de Wever en Yves Leterme in 2009 bij de regionale verkiezingen een klinkende overwinning als ze dat zouden klaarspelen. En als ze absoluut ook een vis in de pan willen zien wil ik ze wel bij mij thuis uitnodigen voor een lekkere Noorse zalm, met vliegtuigbiljet door mij persoonlijk betaald. Maar laat de lepel in de suikerpot echter mooi staan waar ie staat, want er wordt zo al veel te veel met suiker gemorst.
Het zat er al een tijdje aan te komen, maar sinds deze middag is het dus officieel: de N-VA maakt de bocht: een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zonder Vlaamse toegevingen wordt opgeborgen, en de staatshervorming wordt op de lange baan geschoven.Het zal voor niemand die de actualiteit de laatste dagen gevolgd heeft als een verrassing komen dat de N-VA uiteindelijk dan toch de bocht maakt. De CD&V heeft die weken geleden al gemaakt, tijdens de «verkenningsopdracht» van Herman van Rompuy, in de praktijk echter vooral een plooiingsopdracht met de CD&V als lijdend voorwerp. Het slechte theater dat sedertdien door de CD&V-leden van de commissie Binnenlandse Zaken opgevoerd wordt, met Pieter de Crem in de hoofdrol, is daar misschien wel het meest frappante uiterlijke teken van, maar wat hier en daar in interviews door CD&V'ers verkondigd werd was ook al niet van de poes. Neem Etienne Schouppe bijvoorbeeld, gisteren in De Standaard nog, die het blijkbaar belangrijker vindt de Franstaligen nog in de ogen te kunnen kijken na de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde dan de eigen verkiezingsbeloften na te komen. Daar kunnen de 800.000 kiezers van Yves Leterme het dus mee doen, en wie zich de CVP nog herinnert heeft daar verder geen tekeningetje meer bij nodig. De enige vraag die daarmee nog restte was inderdaad, zoals in de Dehaene-nota, «Quid N-VA?»
En het antwoord werd deze middag door partijvoorzitter Bart de Wever zelf gegeven in De Zevende Dag: ook de N-VA maakt de bocht. Wat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde betreft, in 2004 al eens aan de Vlaamse kiezer beloofd als onverwijld en gratis uit te voeren, en dit jaar nog eens, niet als conditio sine qua non voor een federale regeringsdeelname maar als een conditio ante qua non, is de N-VA bereid tot toegevingen, ja zelfs grote toegevingen («een grote lepel suiker»). Grote lepels suiker voor de Franstaligen betekenen ook dikke flesse azijn voor de Vlamingen, maar waarschijnlijk rekent Bart de Wever erop dat de partijraad van de N-VA die dikke flesse azijn wel zal willen leegdrinken in ruil voor het traditionele bord linzensoep – lees: een ministerpost voor raad-eens-wie. Dat de N-VA op dit ogenblik niet bereid zou zijn te betalen wat de Franstaligen willen maakt daarbij slechts weinig indruk: het betekent meer dat het Vlaams Kartel er nog niet uit is hoe het de noodzakelijke toegevingen precies zal formuleren aan de respectievelijke achterbannen, eerder dan dat de prijs werkelijk te hoog zou zijn.
Tweede punt is de staatshervorming. Er is ooit een tijd geweest dat ook die doorgevoerd moest worden vóór de regeringsvorming, vandaag is een gefaseerde staatshervorming erna blijkbaar al genoeg. Dat wordt dus wel degelijk één of andere Commissie van Wijzen die eerst ruim de tijd zal nemen om vooral de Vlaamse eisen kritisch tegen het licht te houden, om uiteindelijk te zullen aflopen in één grote sisser naar het voorbeeld van de beruchte Derde Fase. Wees er maar zeker van dat van bij het begin de Franstaligen Wijzen in die Commissie dat als uitdrukkelijk doel zullen nastreven, en dat de Noord-Belgen (Jean-Luc Dehaene? Willy Claes? Herman de Croo?) die deel zullen uitmaken van die Commissie weinig weerwerk zullen willen leveren.
Zal de N-VA zich echter uit de federale regering terugtrekken als er bijvoorbeeld binnen een jaar geen vooruitgang geboekt wordt in die Commissie van Wijzen? Natuurlijk niet. Meer zelfs: Bart de Wever wil een vis in de pan tegen de regionale verkiezingen van 2009, en geeft al aan hoe die vis er zal uitzien: de loutere afwezigheid van de socialisten in de federale regering. Niet dat ik absoluut socialisten in de federale regering zou willen zien, maar ik vraag de N-VA met aandrang hier toch eens goed over na te denken: zijn de Vlaamse toegevingen die gedaan zullen worden om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen en een uitstel/afstel van de staatshervorming –over de vijf resoluties van het Vlaams Parlement hoor ik al maanden niets meer– echt de prijs die men bereid is te betalen enkel en alleen om België bij mekaar te houden zonder socialisten in de federale regering? Bart de Wever zegt wel dat hij geen schrik heeft van Franstalige alarmbellen en belangenconflicten, maar geeft toch een heel andere indruk tijdens dat interview. Als je van iets geen schrik hebt, is er ook geen reden om het proberen te ontlopen.
En ironisch genoeg vond het interview met Bart de Wever plaats rond vijf voor twaalf…
Met haar oproep tot een boycot van Total laat Verenigd Weldenkend Links zich weer eens van haar meest hypocriete kant zien: Total investeert immers even goed in Iran, maar daar malen sp.a, SPIRIT en Groen! niet om, en dat communistisch China de junta in Burma de hand boven het hoofd houdt is ook al een detail dat hen blijkbaar volkomen ontgaan is. Het misbaar dat de partijen, die nog steeds sympathiseren met régimes zoals dat op Cuba, maken over de investeringen van Total in Burma heeft immers maar één echt doel: een lekker rondje zelfbevrediging tegen een multinational. En hadden ze nu nog een Amerikaanse in plaats van een Franse multinational gevonden was hun geluk waarschijnlijk compleet geweest.Ga het maar nakijken op de webstek van de sp.a: Kurt de Loor die het opneemt voor de Cuban Five, maar nog nooit gehoord heeft van de journalisten die op Cuba achter de tralies zitten, en zelfs vindt dat de blokkade van Cuba door de VS zo snel mogelijk opgeheven moet worden omdat «het natuurlijk het Cubaanse is volk dat lijdt onder deze blokkade». Meer zelfs, de sp.a stuurde computers, autobussen en ziekenwagens naar Cuba, niet betaald uit eigen zak, maar uit die van alle Vlamingen. Probeer dat maar eens te rijmen met het hysterische gekrijs van de laatste dagen om Total te boycotten. Excuseer me dus even als ik kotsmisselijk word van het stukje slecht theater en smoelentrekkerij dat Els van Weert en Bruno Tobback opvoeren wanneer ze hun tankkaart voor een paar dagen links zullen laten liggen, want meer dan zich wat goedkoop profileren op de kap van een hoop Burmese lijken is dit dus echt niet.
Wat Total betreft hebben trouwens noch sp.a, noch SPIRIT, noch Groen! ooit ook maar één keer hun mond opengetrokken toen die Franse multinational zwaar investeerde in Iran, nochtans ook niet bepaald het meest democratische régime dat men zich kan voorstellen. Hier geldt waarschijnlijk eerder het adagio dat de vijand van mijn vijand mijn vriend is, en durf ik zelfs niet uit te sluiten dat wereldverbeterend links het diep van binnen zelfs een beetje tof vond van die Fransen dat ze één van de ergste vijanden van de VS een handje toestaken. Zo eenvoudig kunnen de zaken soms zijn.
En dat ondertussen de echte schurken niet in het hoofdkwartier van Total zitten maar wel in Beijing past misschien ook al niet goed in het plaatje dat links vandaag probeert te maken. Niet Total is bij machte om de junta in Burma te doen aftreden of op z'n minst van dodelijk geweld te laten afzien, maar communistisch China waarschijnlijk wel, of in ieder geval toch een pak beter. In Beijing bekommert men zich echter geen snars om een Burmees lijk meer of minder, als het allemaal maar het Chinese imago niet beschadigt in de aanloop naar de Olympische Spelen. Indien links dus niet alle krachten zou gebruiken om zo hard mogelijk te schreeuwen dat ze Total gaan boycotten, maar in de plaats daarvan China eens het vuur aan de schenen zou leggen, dan zou haar kritiek al iets geloofwaardiger overkomen. Probleem is natuurlijk dat wanneer het communistische régime in China ter sprake komt, links dat anders zo graag het hoogst op de barricades springt plots niet zo schreeuwerig meer wil zijn. De belangen van de Chinese bevolking, weet u wel, net zoals op Cuba.
Trouwens, over communisten gesproken, zou iemand eens het boekje van de junta in Burma willen opendoen? Waarom heb ik bijvoorbeeld in mijn krant nog niet het epitheton «rechts» zien opduiken voor de term «junta»? De Engelstalige Wikipedia licht een tip van de sluier op: de periode van 1962 tot 1988 in Burma wordt er omschreven als de «military socialist era» tijdens de welke de machthebbers streefden naar de «Burmese Weg naar het Socialisme». Na 1988 werd het socialisme officieel wel opgegeven, maar China blijft het régime dus wel de hand boven het hoofd houden en fundamenteel is er hoe dan ook niet erg veel veranderd: de economie is er volledig om zeep, wat trouwens de directe aanleiding is voor de protesten van de laatste dagen en weken. Misschien zou links daar eens diep over moeten nadenken, en er zich eens over kunnen bezinnen of hieruit lering zou kunnen getrokken in verband met, ik zeg maar wat, Venezuela. Of zou het kunnen dat links precies daarom zo hard van leer trekt tegen Total, zodat niet opvalt wat er in Burma werkelijk aan de hand is?
Gisterenavond maakten De Standaard en de VRT de resultaten van een nieuwe peiling bekend. Meest opvallende resultaten waren de sterke achteruitgang voor het Vlaams Belang, en de sterke vooruitgang van Lijst Dedecker.
Tegenover de verkiezingen van juni geeft deze peiling geen significante verschillen weer voor oranje-blauw, maar het valt wel op dat de twee partijen in deze peiling een andere richting uitgaan dan in die van La Libre Belgique van veertien dagen geleden. Voorlopig ter plaatse stilstand is dus de enige juiste conclusie, en ook logisch als men bedenkt dat nog geen van de twee partijen in de federale onderhandelingen grote toegevingen heeft moeten doen. Wie op 10 juni voor CD&V-N-VA of Open Vld stemde, heeft vandaag weinig reden om in een peiling een andere partijvoorkeur aan te duiden.
Lijst Dedecker is de grote winnaar in deze peiling, en dat hoeft ook niet te verwonderen. De partij heeft het de laatste maanden goed gedaan in de media, met enerzijds een continue stroom aan nieuwe mandatarissen, en bovendien kon de lijst het ontslag van Fientje Moerman opeisen. Daar komt nog bij dat de partij na de verkiezingen duidelijk met een overwinningsgevoel zit, en dat trekt in peilingen altijd kiezers aan. Dat is niet het geval voor Groen!, dat in een negatieve trend zit, ongetwijfeld ook omdat de partij de laatste maanden in de media niet aan de bak is kunnen komen. Zelfs een Nobelprijs voor Al Gore heeft daar niet veel aan kunnen helpen.
