Deze week lanceerde de Pavia-groep opnieuw haar voorstel voor een nationale kieskring voor de Kamer. De leugens van Dave Sinardet, één van de leden van de groep, heb ik eerder al eens aan de kaak gesteld, maar ook de groep als geheel doet aan grof boerenbedrog. Jammer genoeg, maar misschien niet zo merkwaardig, wordt dat bedrog in de media helemaal niet aan de kaak gesteld. Bovendien heeft de groep, bestaande «uit een reeks Vlaamse en Franstalige professoren van alle Belgische universiteiten», haar huiswerk helemaal niet gedaan. Waren ze studenten geweest, zouden ze niet alleen gebuisd moeten worden maar misschien ook tweede zit geweigerd.Wanneer een aantal politicologen een voorstel lanceert om een nieuwe kieskring in het leven te roepen, inclusief een concrete formulering tot herziening van de Grondwet, zou je verwachten dat het ook een beetje degelijk in mekaar zou zitten. Niets is minder waar: niet alleen pakt het voorstel zonder verdere verklaring een zetel van de Vlamingen af, bovendien is het voorstel precies door die poging om de Vlamingen in het zak te zetten compleet kaduuk en werkt het zelfs de oorspronkelijke bedoeling van het voorstel tegen. Zouden politicologen kunnen rekenen en logisch nadenken? Je zal maar één van hun studentjes zijn!
Het basisprobleem van hun voorstel is immers dat zij op voorhand, nog voor er ook maar één stem is uitgebracht, negen van de vijftien zetels aan de Vlamingen willen toekennen, en zes aan de Franstaligen. Dat is rechtstreeks in conflict met één van de argumenten voor de invoering van die nationale kieskring, uitdrukkelijk zo geformuleerd door Rudy Aernoudt die het voorstel in De Standaard als volgt verdedigde: «Stel je voor dat een Waal die socialistisch is, maar niet meer gelooft in de PS van Di Rupo, zou kunnen stemmen voor de sp.a en omgekeerd.» Maar in het voorstel van de Pavia-groep is het effect van een Waal die voor de sp.a stemt niet dat er eventueel een zetel van de PS naar sp.a gaat, maar wel dat een andere Vlaamse partij een zetel verliest ten voordele van de sp.a, en de PS een zetel verliest aan een andere Waalse partij. Stemmen er veel Franstaligen voor de sp.a, dan zijn het niet de Franstalige partijen die het gelag betalen, maar wel de andere Vlaamse partijen!
Bovendien is de 9/6-verdeling (equivalent met 60/40) onrechtvaardig voor de Vlaamse partijen. In 2003 was de verhouding immers 63/37, en een simulatie met die verkiezingsuitslag en één op basis van de laatste opiniepeilingen toont aan dat de Vlaamse partijen telkens recht hadden op tien zetels in plaats van negen:
| 2003 | 2007 |
| Partij | Stemmen | Zetels | Stemmen | Zetels |
| CD&V-N-VA | — | — | 1.382.192 | 4-1 |
| CD&V | 870.749 | 2 | — | — |
| N-VA | 201.399 | 0 | — | — |
| Vlaams Belang | 767.605 | 2 | 927.349 | 2 |
| sp.a-SPIRIT | 979.750 | 3-1 | 808.118 | 2 |
| VLD | 1.009.223 | 3 | 724.215 | 2 |
| Groen! | 162.205 | 0 | 291.453 | 0 |
| PS | 855.992 | 2+1 | 929.466 | 2+1 |
| MR | 748.952 | 2 | 686.538 | 2 |
| cdH | 359.660 | 1 | 462.093 | 1 |
| Ecolo | 201.118 | 0 | 203.321 | 0 |
| FN | 139.083 | 0 | 224.445 | 0 |
Concreet zou in 2003 de CVP met bijna 15.000 stemmen meer en niet in het minst sp.a-SPIRIT met maar liefst 125.000 stemmen meer een zetel minder dan de PS halen door deze maatregel. Hoeft het te verbazen dat vooral de Franstalige partijen enthousiast op het voorstel reageerden? Een verantwoording waarom de taalverhouding op voorhand vastgelegd moest worden heb ik niet gelezen, maar ik stel wel vast dat de Belgische solidariteit hier weer op haar kenmerkende manier toeslaat. Als bijdrage tot een versterking van de Belgische federatie kan dat wel tellen.
Nog ingewikkelder wordt het wanneer lijstverbindingen over de taalgrenzen heen toegelaten worden. Die regeling is natuurlijk op maat gesneden om de traditionele politieke families te bevoordelen, en in het bijzonder de groenen die anders problemen hebben om überhaupt aan een zetel te raken in de nationale kieskring. Maar de vastlegging van de taalverhoudingen heeft wel tot gevolg dat in de simulatie op basis van de laatste opiniepeilingen de groene zetel naar Ecolo gaat, niettegenstaande Groen! bijna de helft meer stemmen haalt sp.a-SPIRIT een zetel moet afstaan aan de PS en toch wel heel slecht uit het rekenstuk komt:
| Partij/familie | Stemmen | Zetels |
| Christen-democraten | 1.844.284 | 5 |
| → CD&V-N-VA | 1.382.192 | 4-1 |
| → cdH | 462.093 | 1+1 |
| Socialisten | 1.737.585 | 4 |
| → sp.a-SPIRIT | 808.118 | 2-1 |
| → PS | 929.466 | 2+1 |
| Liberalen | 1.410.753 | 3 |
| → VLD | 724.215 | 2 |
| → MR | 686.538 | 1 |
| Groenen | 494.773 | 1 |
| → Groen! | 291.453 | 1 |
| → Ecolo | 203.321 | 0 |
| Vlaams Belang | 927.349 | 2 |
| FN | 224.445 | 0 |
Het effect van de lijstverbinding in combinatie met de vaste taalverhouding is moeilijk in te schatten, maar het lijkt erop dat vooral Franstalige partijen met een (relatief) grote Vlaamse broer hier voordeel uit halen. Men zou kunnen zeggen dat de Vlaamse partijen zorgen voor de zetels voor de politieke familie, terwijl de Franstalige partij binnen die familie met een partijzetel extra mag gaan lopen omdat anders het taalevenwicht niet gerespecteerd kan worden. Het lijkt wel een projectie van het cliché van de hardwerkende Vlaming en de luie Waal. Was dit werkelijk de bedoeling van de heren professoren van de Pavia-groep?
Neen, dit voorstel voor een nationale kieskring kan, nog los gezien van alle andere, politieke argumenten, niet anders dan naar de vuilbak verwezen worden. De vastlegging van de taalverhoudingen is een draak van een maatregel die niet te verantwoorden valt, en die bovendien de achterliggende bedoeling van het hele voorstel volledig teniet doet. Meer zelfs, het is op zich de negatie van het nationale karakter van die nationale kieskring, en het is toch wel ontluisterend dat zelfs deze politicologen en unionisten pur sang er niet in slagen op een transparante wijze een nationale kieskring op te zetten die democratisch kan genoemd worden. Nostalgie naar een België dat nooit bestaan heeft en een voorkeur voor hybride toestanden met gemengde kieskringen en wat daar allemaal bijhoort aan epicykels en verdoken agenda's om één van de partijen nog sluiks te kunnen benadelen zijn duidelijk een slechte inspiratiebron voor voorstellen tot hervorming van de Belgische staat.
Ik zou misschien beter moeten weten dan de analyses van Bart Brinckman te lezen, maar kan het niet laten. In zijn politieke analyse van deze morgen over de stemming bij de VLD staan twee rekenstukjes, en geen van de twee is correct. Het lijkt er een beetje op dat Bart Brinckman de mist ingaat zodra er in het rekenstuk getallen groter dan 20 voorkomen. Zijn commentaar van vandaag bevat twee beschouwingen over hoe de volgende federale Kamer eruit zou kunnen zien, en twee keer zit hij er goed naast.
De eerste beschouwing gaat over de grootte van de politieke families in die Kamer: Samen met het cdH halen de Vlaamse christen-democraten straks amper 35 zetels (een winst van 7), zo redeneren ze. De liberale en socialistische familie zitten daar een stuk boven. Momenteel telt de liberale combinatie VLD-MR 50 zetels, de socialistische familie sp.a-PS heeft er nauwelijks twee minder. Er is een flinke aardverschuiving nodig om de pikorde te wijzigen.
Ten eerste moet opgemerkt worden dat er in 2004 reeds een flinke aardverschuiving in het nadeel van de VLD plaatsvond (zie figuur hiernaast). De peilingen geven aan dat die aardverschuiving sindsdien zelfs verder ging, en helemaal niet stopte, en dat een «flinke aardverschuiving» geen onwaarschijnlijkheid is, zelfs geen waarschijnlijkheid, maar een zekerheid. De vraag is alleen maar hoe «flink» die aardverschuiving zal zijn.
Mijn simulatie van amper een week geleden op basis van de laatste resultaten van De Stemmenkampioen en La Libre Belgique toont trouwens aan dat de pikorde wel degelijk gewijzigd is: geven we de N-VA een kwart van de zetels van het Vlaams Kartel, dan komen de christen-democraten op 37 zetels uit. VLD en MR halen samen echter slechts 31 zetels, terwijl de socialisten stranden op 43 zetels. De christen-democraten zitten met andere woorden precies in het midden tussen socialisten en liberalen, en je moet al een straffe voluntarist zijn om de liberale familie nog op de eerste plaats te willen plaatsen. Als de liberalen de christen-democratische familie kunnen evenaren zal het waarschijnlijk al heel goed zijn. En merk op: ik splits de N-VA wel af van de christen-democratische familie –anders komt ze net vooraan de socialistische familie met 45 zetels– maar laat SPIRIT in de socialistische familie zitten. Kort samengevat: van de pikorde van 2003 blijft naar alle waarschijnlijkheid niet veel meer over.
Tweede rekenstuk van Bart Brinckman gaat over het aantal zetels dat de paarse partijen aan Vlaamse zijde zouden kunnen behouden: Zij zien er geen graten in om met een Vlaamse minderheid paars verder te zetten. Op dit ogenblik hebben sp.a en VLD 48 van de 88 Vlaamse kamerzetels (op een totaal van 150). Met 41 of 42 zetels wil de VLD Verhofstadt gerust een derde termijn gunnen.
Zelfs de prognose van De Stemmenkampioen zelf, die naar mijn mening de VLD onrechtmatig veel zetels toekent, geeft paars in Vlaanderen samen slechts 37 zetels. In mijn prognose blijft paars echter op amper 33 zetels steken, exact evenveel als CD&V-N-VA «alleen» trouwens. Federaal paars zakte trouwens over de taalgrenzen heen onder de magische grens van de 75 zetels, en heeft dus geen meerderheid meer.
Toegegeven, Bart Brinckman legt de rekenstukjes en de conclusies die eruit getrokken worden wel in de mond van de VLD, maar van een politiek commentator die zichzelf een beetje respecteert zou je mogen verwachten dat hij er de kanttekening bijplaatst dat die rekenstukjes kant noch wal raken. Tenzij hij niet in staat is zelf de rekenstukjes eens na te rekenen, of geen kanttekeningen bij het discours van de VLD wil plaatsen. Welk van de twee het ook is, het diskwalificeert Bart Brinckman als min of meer objectief politiek commentator.
En laat hij daarmee tegelijkertijd wel een interessant commentaarstukje zomaar voor het rapen liggen. Over de geestesgesteldheid bij de partijtop van de VLD bijvoorbeeld, en welke kater hen te wachten staat op 11 juni. En welke toegevingen zij van plan zijn te doen aan de PS, want om de post van Eerste Minister van Elio di Rupo af te snoepen zullen zij met heel veel lekkers moeten afkomen. Overheveling van heel Brussel-Halle-Vilvoorde naar het eentalige Waalse Gewest bijvoorbeeld, misschien met enkele zeer beperkte faciliteiten voor de Nederlandstaligen, en verder de nationalisatie van zowat alle sectoren en bedrijven die meer dan vijf eurocent winst maken. Anders zie ik niet in hoe Di Rupo, die nu al maandenlang verkondigt dat die post de grootste politieke familie toekomt –lees: hem– met 25 PS-zetels zoiets aan de VLD zou gunnen als die slechts 15 zetels weet te halen.
De VLD zou onder een nieuwe naam naar de federale verkiezingen gaan nu de partij Vivant opgeslokt heeft. Een naam die opduikt is OpenVLD, en het domein voor die naam werd een tijdje geleden reeds gereserveerd. De term «open» is inderdaad goed van toepassing op de partij zoals ze zich de laatste jaren gedragen heeft: de deur heeft steeds opengestaan om ongewenste leden buiten te stampen, en ook wat betreft de kiezers is de partij zo lek als een zeef. Een blik op een grafiek van de verkiezingsuitslagen van de liberale partij in Vlaanderen sedert 1945 zegt eigenlijk genoeg: de partij is langzaam gegroeid van rond de tien procent vlak na de Tweede Wereldoorlog tot net onder de 25% in het topjaar 2003. In 2004 moest daar echter een vijfde af, en zoals het er nu naar uitziet zit er voor de federale verkiezingen van 2007 niet veel winst in. Als de partij 18% haalt zal ze al heel tevreden mogen zijn, terwijl 16% op dit ogenblik realistischer lijkt. Sommige peilingen maken echter gewag van scores onder de 13%, een halvering tegenover 2003!
Ook het personeelsbeleid van de partij laat de laatste jaren te wensen over. Voor mensen als Leo Govaerts, Ward Beysen, Hugo Coveliers was er binnen de partij geen plaats meer, en na het vertrek van Jean-Marie Dedecker kondigde Bart Somers aan dat de partij nu een progressieve koers zou varen. De partijvoorzitter bevestigde hiermee tegenover zijn kiezers dat de partij niet alleen een aantal mandatarissen afgestoten heeft, maar ook een deel van het gedachtengoed en bijgevolg ook kiezers. Hoe men ondertussen nieuwe kiezers wil aantrekken uit een progressieve poel waar al zoveel andere partijen vissen is eerder onduidelijk, en misschien ook wel een hopeloze zaak omdat kiezers nogal eens de neiging hebben de voorkeur te geven aan het originele in plaats van aan de kopie.
Niettegenstaande de Vlamingen dus blijkbaar geen pap meer lusten van het beleid van de partij, lijkt het erop dat de VLD naar de verkiezingen wil gaan onder het motto «meer van hetzelfde». Het is alsof Guy Verhofstadt van plan is na het debacle van 2003 de partij eens en voorgoed compleet in de vernieling te rijden. Profileert de partij zich sociaal-economisch als progressief –voor ieder die wil verstaan toch wel een duidelijke hint in de richting van een verderzetting van het paarse beleid met de PS als dominante partij in de federale regering– op het communautaire vlak stelt de partij een «open dialoog» met de Franstaligen voor, dus zonder een eisenbundel. Ik kan me daarbij niets anders voorstellen dan dat ook hier de partij een voortzetting van het huidige beleid voor ogen heeft, een beleid dat voor Vlaanderen alleen maar rampzalig is geweest. Het beste wordt dit nog geïllustreerd door het feit dat Guy Verhofstadt er niet eens in slaagt om zijn termijn volledig uit te doen, en de federale verkiezingen veertien dagen heeft moeten vervroegen omdat zijn «open dialoog» rond Brussel-Halle-Vilvoorde op niets is uitgedraaid. Het toppunt is dan nog dat Vlaanderen SPIRIT daarvoor dankbaar moet zijn, want anders was de ramp compleet geweest: de toegevingen waartoe Guy Verhofstadt en de VLD bereid waren om toch maar de federale regering overeind te houden waren ronduit hallicunant.
Daarom past de naam OpenVLD ongetwijfeld veel beter bij de partij van Guy Verhofstadt en Bart Somers dan bijvoorbeeld VLD-Plus. Er is immers de laatste jaren geen enkele plus te bespeuren geweest in het verhaal van de partij, en VLD-Min is misschien wel een eerlijke naam maar geen waar zelfs een Noël Slangen een positieve spin aan zou kunnen geven. Open voor de deur waarlangs mandatarissen buitengestampt werden, open voor de lekke electorale zeef die de partij vandaag is, en open voor de totale uitverkoop aan de Franstaligen die de partij bereid is te doen als Guy Verhofstadt daarmee maar op zijn postje van Eerste Minister mag blijven zitten.
Gisteren raakten de –spectaculaire– resultaten van De Stemmenkampioen voor januari bekend: zwaar verlies voor Vlaams Belang-VLOTT, en winst voor CD&V-N-VA en VLD-Vivant. Ik heb problemen met de resultaten van deze peiling, want waarom zou iemand die in december nog voor het Vlaams Belang-VLOTT heeft gestemd in januari voor CD&V-N-VA of VLD-Vivant stemmen? De commentaar van Het Laatste Nieuws bij de resultaten zegt daar niets over. 
In de commentaar van Het Laatste Nieuws wordt zelfs gesteld dat «als gevolg van de opeenvolgende wisselingen [..] een vergelijking met de resultaten van de decemberpeilingen niet mogelijk» is. Dat is naar mijn mening een merkwaardige stelling, aangezien de tweede peiling van december afgenomen werd nadat Jean-Marie Dedecker de N-VA weer verlaten had en het Vlaams Kartel van CD&V en N-VA weer verenigd was. Bovendien bestaat het panel, voor zover ik weet, nog steeds uit dezelfde mensen, en is het juist één van de sterke punten van De Stemmenkampioen dat de resultaten daarom steeds vergelijkbaar zouden moeten zijn. Tenzij natuurlijk de berekeningswijze van vandaag anders zou zijn dan die van een maand geleden…
Beginnen we zoals naar gewoonte met CD&V-N-VA en Vlaams Belang-VLOTT: CD&V-N-VA gaat er een dikke drie procent op vooruit sedert de tweede peiling van december, terwijl het Vlaams Belang meer dan zes procent verliest. CD&V-N-VA staat daarmee weer dicht bij de topnoteringen van begin 2006, terwijl het Vlaams Belang het slechtste resultaat ooit neerzet. Merk op dat de peiling afgenomen werd vóór de openlijke ruzie binnen het Vlaams Belang over Jean-Marie Dedecker van start ging. Het resultaat van het Vlaams Belang is in januari zelfs slechter dan toen Jean-Marie Dedecker lid was van N-VA, terwijl een goed deel van de aanhangers van Jean-Marie Dedecker voorlopig nog bij «Anderen» de kat uit de boom kijken. Een merkwaardig resultaat dus.
VLD-Vivant veert op, en behaalt deze keer het beste resultaat sedert de zomer van 2005, anderhalf jaar geleden dus. Het resultaat zit trouwens zeer dicht in de buurt van dat van De Standaard/VRT en La Libre Belgique. Ook sp.a-SPIRIT gaat er lichtjes op vooruit, maar veel is dat deze keer niet. Merk echter op dat door de duik van het Vlaams Belang die partij weer in het zichtsveld van sp.a-SPIRIT komt.
Over Groen! valt er, zoals gewoonlijk, weinig te vertellen. De partij blijft verder schommelen rond de 6,5%, net zoals in de twee andere peilingen. Niet echt een resultaat dus dat de lichte crisissfeer rond de partij zal kunnen weghalen.
De resultaten van deze peiling roepen vragen op. Hoe komt het dat de VLD drie procent stemmen van het Vlaams Belang wegsnoept (want noch sp.a-SPIRIT noch Groen! gaan achteruit, en CD&V-N-VA stijgt ook sterk), nadat die partij aangekondigd heeft voortaan een progressieve koers te zullen varen? Zoals reeds gezegd: wie in december nog voor het Vlaams Belang heeft gestemd, valt in januari niet voor de progressieve lokroep van Bart Somers, tenzij hij zich nog in benevelde toestand bevindt na de viering van Nieuwjaar. Daar is geen touw aan vast te knopen, en ik ben duidelijk de enige niet die problemen heeft met deze peiling.
Voor de eerste keer publiceert De Stemmenkampioen trouwens ook een prognose voor de zetelverdeling in de federale Kamer, dat wil zeggen het Vlaamse gedeelte ervan. Gecombineerd met de peiling van La Libre Belgique van 18 december 2006 kan er echter een prognose gemaakt worden voor de hele Kamer (zie PDF-bestand). De belangrijkste conclusie uit die prognose is misschien dat paars voorlopig nipt gebroken wordt, terwijl een tripartite nog steeds ruim over een tweederde meerderheid beschikt. Ook interessant is dat rooms-rood-groen niet zo heel ver verwijderd is van een tweederde meerderheid als Groen! in de verschillende kieskringen maar over de kiesdrempel raakt.
De prognose van De Stemmenkampioen voor de zetelverdeling wijkt wel af van mijn extrapolatie van de regionale percentages naar de kieskringen. In het bijzonder valt op dat de VLD bij De Stemmenkampioen veel meer geluk heeft met het spel van de zetelverdelingen, terwijl CD&V-N-VA in vijf van de zes kieskringen een zetel minder toebedeeld krijgt. Ook Groen! raakt in mijn extrapolatie aan een paar zetels meer dan bij De Stemmenkampioen. Het is mogelijk dat dit allemaal een gevolg is van de grilligheden van de kieskring, maar het valt toch op dat de scheeftrekking alweer een bepaalde, blauwe, kant opgaat.
En daarmee komen we bij de vraag die bij deze peiling gesteld moet worden: is het louter een toeval dat onmiddellijk na het vertrek van Frank Thevissen het Vlaams Belang zo'n sterke duik maakt, terwijl VLD-Vivant zich gedeeltelijk herstelt en CD&V-N-VA weer een topnotering maakt, of zou er meer aan de hand zijn? Uitkijken naar de peiling van februari en de komende maanden…
Men sprak er een paar dagen lang schande over, maar veel langer ook niet om de wankele Belgische constructie in gevaar te brengen: twee journalisten werden op een receptie op het koninklijk paleis bedreigd, en moesten daarna gaan uithuilen bij de Eerste Minister. Moeten wij eigenlijk geschokt zijn, of eens hartelijk lachen? Als je alles eens hebt laten bezinken is het eigenlijk toch wel een merkwaardig verhaal. Yves Desmet en Pol van den Driessche, anders critici van de kroonprins eerste klas omdat hij een houten Klaas zou zijn, werden eens goed de mantel uitgeveegd worden door… inderdaad die houten Klaas van een kroonprins. En wij die dachten dat Filips de Taaie alleen maar droge speeches, geschreven door anderen, inspiratieloos kon aflezen in een gebroken Nederlands om u tegen te zeggen. Dat was dus inderdaad wereldnieuws in België.
Maar wat liepen de twee heren eigenlijk in de buurt van prins Filip te doen? Is dat niet voor hen, als je hen mag geloven, zowat de saaiste plek van heel de receptie? Ik zou eerder denken dat ze nog niet dood aangetroffen zouden willen worden op minder dan tien meter van de kroonprins. Of was er werkelijk niemand anders die geïnteresseerd was in een babbel met de twee, dat ze zich wel genoodzaakt zagen om wat met hem aan te pappen? Of wacht, was het prins Filip die een ware klopjacht had gevoerd op de twee, met in de ene hand een champagneglas en in de andere een hapje, en resoluut op hen afgestapt was eens hij ze in zijn vizier had kunnen nemen?
Wat dan volgde is eigenlijk zo mogelijk nog komischer. Yves Desmet en Pol van den Driessche, in hun beschutte werkplaats (door het gemeen ook wel «redactielokaal» genoemd) vurige republikeinen en behoeders van de democratie in België, die afgeblaft worden door prins Filip. Ja, zelfs bedreigd dus! De ene leeft van het geschreven woord, de andere van het opgenomen beeld, maar alle twee stonden ze daar dus met de mond vol tanden. Of hebben onze twee revolutionaire helden ondanks alles dan toch nog meer ontzag voor iemand van koninklijke bloede dan ze zelf zouden willen toegeven? Ze hadden die middeleeuwse prins toch wel eens goed hun gedacht kunnen zeggen zeker, en hem de principes van de vrijheid van pers en meningsuiting kunnen bijbrengen. Blijkbaar zat dat er dus niet in met onze twee helden.
Want inderdaad, met de staart tussen de benen moesten ze afdruipen, en in plaats van uit één of ander museum alvast een guillotine op te halen en die eens goed in te vetten voor nieuwe dienst moesten ze gaan uithuilen bij Guy Verhofstadt. «Meester, meester, Filip heeft stoute dingen tegen ons gezegd!» «Meester, meester, Filip wil ons niet meer bij hem thuis uitnodigen!» Meester Guy moest de ezelsoren nog eens uit de kast nemen, en Filip strafwerk meegeven: honderd bladzijden «Ik mag het potloodje van Pol en Yves niet breken». Tsjongejonge, wat een heldenmoed. Had ik een hoed gehad, ik had hem er misschien zelfs eventjes voor afgedaan.
A propos, nu we toch over helden bezig waren, een dag later was er van dat strafwerk geen sprake meer, want schooldirecteur Elio vond dat het nu toch het ogenblik niet was om straffen uit te delen, en meester Guy, die his master's voice herkent wanneer hij hem hoort, piepte braafjes met hem mee. Maar dat is eigenlijk een ander verhaal dus.
En dat uitgerekend Yves Desmet dit dus moet overkomen, anders de vleesgeworden arrogantie en reïncarnatie van de inquisitie wanneer iemand geïnterviewd moet worden die nog maar een millimeter rechtser is dan zijn eigen extreem-linkserigheid, dat is toch wel het toppunt van ironie. Dat de man geen ballen aan zijn lijf had wisten we al sedert zijn ontdekking van het rot-Marokkaantje in Brussel, maar de doos ingedaan worden door kroonprins Filip slaat toch wel alles. Was ik in zijn plaats geweest, ik zou over het hele voorval gezwegen hebben als vermoord en hopen dat niemand het gezien of gehoord had.
Verleden week-end raakte bekend dat Frank Thevissen, het gezicht van De Stemmenkampioen, er de brui aan geeft. Reden daarvoor is de hetze die de krant De Morgen al maandenlang tegen De Stemmenkampioen voert, samen met de VLD die het in de partijbarometer ervan al lange tijd bijzonder slecht doet. De Stemmenkampioen zelf zal echter blijven doorgaan. In het februarinummer van Doorbraak doet Frank Thevissen zijn boekje open over zijn avonturen met De Morgen en de VLD. Het stuk is het lezen waard, en achteraf blijf je toch een beetje met de vraag zitten of dit een verhaal uit België of Belarus is. Maar wat is precies de rol geweest van De Stemmenkampioen de laatste twee jaren?
In tegenstelling tot de andere peilers komt De Stemmenkampioen elke maand met een nieuwe partijbarometer, waardoor hij veel sneller nieuwe tendensen kan opvangen bij het kiespubliek. Bij speciale gelegenheden is De Stemmenkampioen overigens niet te beroerd om een extra peilingsronde in te lassen, zoals bijvoorbeeld naar aanleiding van de toetreding van Jean-Marie Dedecker tot de N-VA. Andere peilers doen dan liever of hun neus bloedt en peilen lustig verder, alsof zulke gebeurtenissen verder geen invloed zouden hebben op de kiesintenties van de Vlamingen.
Een ander punt waar De Stemmenkampioen zich onderscheidt van de andere peilers is de manier van peilen. De peiler werkt met een internetpanel, en al wie wil kan zich inschrijven en elke maand zijn kiesintenties laten registreren. Dit is ook het grootste punt van kritiek op de peiler: de peiling zou ten eerste scheef zijn, en ten tweede gemakkelijk manipuleerbaar. Wat dat laatste argument betreft, is het ondertussen al een tijdje geleden dat ik dat nog gehoord heb. Misschien hebben mensen die een beetje verstand van wiskunde hebben eens dezelfde oefening gedaan als ik gedaan heb in juli van verleden jaar, en hun omgeving er attent op gemaakt dat zoiets toch iets moeilijker ligt dan bijvoorbeeld Stephan Bogaert toen nog dacht. Een weerlegging van het argument dat De Stemmenkampioen een vertekend beeld zou geven omdat deelnemers zich zelf moeten aanmelden en over een internetverbinding moeten beschikken laat ik liever aan Frank Thevissen zelf over.
De controverse rond De Stemmenkampioen spitst zich verder vooral op twee zaken toe: de lage score van de VLD en de hoge score van het Vlaams Belang. Persoonlijk had ik meer mijn twijfels rond de hoge score van CD&V-N-VA, net zoals bij de andere peilers overigens. Maar dat de peiling verschijnt in het Het Laatste Nieuws, die ervoor doorgaat de lijfkrant van de liberale partij te zijn, maakt de zaak er natuurlijk niet eenvoudiger op. Het is nu eenmaal niet leuk om uitgerekend in je «eigen» krant maandelijks geconfronteerd te worden met een slechte peiling.
Maar wat heeft De Morgen te maken met een peiling in Het Laatste Nieuws die de VLD een slecht resultaat toekent? In principe eigenlijk niets, ook al is de VLD vandaag naar het schijnt een progressieve partij, maar ten eerste doet De Morgen mee aan de driemaandelijkse peiling van La Libre Belgique, en de resultaten van de twee peiling zijn niet bepaald compatibel te noemen. Dat is echter nog geen reden voor de hetze die de krant tegen De Stemmenkampioen voert. Het probleem is daarom m.i. eerder van politieke aard. Een slechte score voor de VLD kan die partij immers opjagen om een rechtser beleid te voeren, en in uiterste consequente zelfs het paarse project in mekaar doen stuiken. Op langere termijn kan het ook de kansen op een voortzetting van de paarse regering in gevaar brengen, met als gevolg een herintreden van de christen-democraten op het federale vlak, met in hun kielzog, horresco referens, ook de nationalisten van de N-VA. Maar erg zakelijk kan de argumentatie van De Morgen tegen De Stemmenkampioen niet echt genoemd worden. De krant staat er ten andere niet bepaald voor bekend zich vaak schuldig te maken aan enige zakelijk argumentatie.
En dan waren er nog de lokale verkiezingen in Antwerpen. Zowel de peiling van de Gazet van Antwerpen/VRT als die van De Stemmenkampioen zaten er eigenlijk goed naast, maar het was vooral De Stemmenkampioen die het moest ontgelden in De Morgen. Opnieuw: erg zakelijk is dat dus niet. Een nuchtere analyse van waarom beide peilingen er zozeer naast zaten past trouwens niet echt in het kraam van al wat progressief is. Iedereen kan nochtans voor zichzelf de oefening maken hoeveel «onobserveerbare» sp.a-kiezers er nodig zijn om de feitelijke resultaten zo dicht mogelijk te benaderen. De aantallen 21% resp. 17% zullen bij velen wel een belletje doen rinkelen, maar voor de slechte verstaanders: in Antwerpen wordt op de kop af 17,0% van de kiezers omschreven als «nieuwe Belg» of «ingeschreven vreemdeling». Hoeveel van hen zouden Het Laatste Nieuws lezen en zich inschrijven voor De Stemmenkampioen, en hoeveel van hen zullen zonder veel schroom hun kiesintenties openbaren aan één of andere onbekende man of vrouw aan de telefoon die zij van haar noch pluim kennen? Gezien de toestand van de democratische instellingen in hun land van herkomst kan je hen in dat verband trouwens absoluut niets kwalijk nemen. De vraag die echter gesteld moet worden is of De Morgen of Patrick Janssens, rekening houdend met deze feiten, eigenlijk niet veel beter zou min mogelijk naar die peilingen zouden refereren, dan wel De Stemmenkampioen (en dus niet Gazet van Antwerpen of de VRT) blijvend te kielhalen.
Houdt Frank Thevissen er nu dus (even?) mee op, zijn collega's zullen De Stemmenkampioen de komende maanden in leven houden en elke maand nieuwe peilingen blijven publiceren. De VLD lijkt echter niet van plan te zijn de strijd zomaar op te geven. Vandaag nog riep Patrick Dewael in Leuven de VLD-militanten op om op 10 juni de opiniepeilers «een poepje te laten ruiken». Dat is natuurlijk zijn goed recht, sommigen zouden zelfs durven zeggen zijn verdomde plicht, maar anderzijds is het ook niet moeilijk om te raden welke opiniepeiler hij in het bijzonder in gedachten zal gehad hebben. En al bij al is het toch ook een merkwaardige uitlating van een politicus die, net als alle andere politici en de rest van de bevolking, toch niet in opiniepeilingen gelooft. Alhoewel. De laatste verkiezingswedstrijd van Politiek.Net onderzocht onrechtstreeks in welke peiler de deelnemers het meeste vertrouwen hadden. Dat uitgerekend De Stemmenkampioen afgetekend de meeste betrouwbare genoemd werd zal hier en daar wel ferm gestoken hebben.
Ik weet niet wat er tegenwoordig aan de hand is met Bart Brinckman, maar telkens hij een nieuw artikel afscheidt is het lachen geblazen. Zo verliest hij af en toe in zijn ijver om het Vlaams Belang een crisis aan te praten al eens de trappers, terwijl hij Guy Verhofstadt dan weer uitroept tot staatsman… op basis van zijn communautaire blik dan nog wel. Het artikel dat Bart Brinckman produceerde naar aanleiding van de toespraak van Guy Verhofstadt voor de gesteld lichamen krijgt het etiket «nieuwsanalyse» opgeplakt, maar «hulde» of «propaganda» zou ongetwijfeld veel beter de lading gedekt hebben. Zelfs de minste kritische noot ontbreekt, ook daar waar Guy Verhofstadt duidelijk een loopje met de waarheid neemt, om niet te zeggen dat hij als naar gewoonte staat te liegen. Waarom Bart Brinckman nog altijd de titel «journalist» voert in plaats van «Verhofstadt-groupie» heeft waarschijnlijk maar één reden: tot nader order is het de krant De Standaard die zijn loon uitbetaalt, en niet Guy Verhofstadt. Enfin, dat denk ik toch.
Maar goed, wat schrijft Bart Brinckman daar allemaal? Volgens hem «lanceerde» Guy Verhofstadt zich als «een ware staatsman» in het communautaire debat door in zijn toespraak «op een haast analytische manier de diagnose van de huidige communautaire pijnpunten» te maken. De cursivering is uiteraard van mijn hand, want ik denk niet dat Bart Brinckman werkelijk bedoelde wat hij daar schreef. Iemand die haast over de beek sprong loopt immers met natte voeten rond, en zo schiet iemand die op een haast analytische manier een diagnose maakt eigenlijk alleen maar met spek. In de volksmond noemt men zo iemand trouwens geen dokter, maar een kwakzalver, en Verhofstadt een communautaire kwakzalver noemen is misschien zo gek nog niet, maar dat het de bedoeling was wil ik toch betwijfelen.
Bij de drie zwakheden die Guy Verhofstadt aanhaalt in zijn toespraak kunnen toch wel enige opmerkingen geplaatst worden. Dat de bevoegdheden te versnipperd zijn en dat de deelgebieden niet ten volle de verantwoordelijkheid voor hun beleidsdaden dragen zijn twee dingen die samenhangen, maar verder wel correct. Maar bij de vaststelling dat de «Brusselse rand» een pijnpunt is mocht toch wel een beetje commentaar vermeld worden. Zo bijvoorbeeld dat er geen Brussels rand bestaat, maar alleen een Vlaamse Rand. Dat het probleem in die Vlaamse Rand vooral zijn oorsprong vindt in het feit dat de Franstaligen zich niet willen neerleggen bij het territorialiteitsprincipe dat in België geldt, of beter gezegd, het territorialiteitsprincipe in Vlaanderen. Zodra men het Waalse Gewest binnenstapt geldt immers het droit du sol plots wel, en krijgt het begrip faciliteiten een heel andere invulling. En ten slotte beperken de problemen zich niet alleen tot de Vlaamse Rand, maar worden in Brussel de taalwetten door de Franstalige en masse met de voeten getreden. De lijst met illegale benoemingen haalt misschien nooit de kolommen van de weldenkende pers, maar dat betekent nog niet dat ze daarom niet zouden voorkomen, zeldzaam of toch wel een beetje geoorloofd of legaal zouden zijn.
Ook met de krijtlijnen van Guy Verhofstadt zit het goed fout. Zo bijvoorbeeld dat de eis tot splitsing van de gezondheidszorg weggevallen zou zijn omdat de onverklaarbare verschillen weggewerkt werden. Ten eerste is die eis helemaal niet weggevallen, maar meer dan ooit actueel. Ten tweede zijn de onverklaarbare verschillen ook niet weggewerkt, maar slaagt federaal België er tegenwoordig beter in verhalen daarover uit de pers te houden. En gedraagt de N-VA (onder druk van CD&V die graag in een volgende federale regering zou zitten?) zich op dat punt tegenwoordig veel rustiger dan pakweg twee-drie jaar geleden. Het laatste dat ik uit die hoek over de gezondheidszorg gehoord heb is dat ze één of ander rapport eens grondig gingen bestuderen. Of las ik dat ze nog maar eens een nieuw rapport gingen bestellen, voor alle zekerheid?
Ook wat de werkgelegenheid betreft zit de Eerste Minister er goed naast. Het probleem in België is namelijk niet dat dezelfde regels op verschillende manieren worden toegepast in de verschillende landsdelen –was dat trouwens niet slechts een mythe, in het leven geroepen door kaakslagflaminganten?– hoewel dat de zaken er natuurlijk niet bepaald op vooruit helpt, maar wel dat er voor verschillende problemen verschillende oplossingen nodig zijn, en dat federaal België dat niet wil inzien en toelaten. Het is niet door de ene patiënt, een hartlijder, te dwingen exact evenveel en dezelfde pilletjes te nemen als zijn buur, die last heeft van een maagzweer, dat hij er beter op zal worden. En als je a priori als voorwaarde voor de behandeling van beide patiënten stelt dat ze allebei precies dezelfde behandeling moeten krijgen, nog voor de haast analytische diagnose dus, kom je vrijwel zeker uit op niet meer dan wat pijnstillers en misschien wat homeopathie. Het is precies die Belgische homeopathie gemengd met pijnstillers uit Vlaanderen die de toestand van de Waalse economie zo dramatisch heeft gemaakt. Dat een «wezenlijke solidariteit» noemen verandert daar trouwens niets aan.
Tot slot dan het ultieme pijnpunt van de laatste jaren, dat meteen het staatsmanschap van Guy Verhofstadt reduceert tot zijn ware proporties: Brussel-Halle-Vilvoorde. In welk ander land zou het mogelijk zijn dat een regering er veertien dagen vroeger dan gepland de brui aan moet geven omdat de regering er niet geslaagd is een kieskring in overeenstemming te brengen met de Grondwet? In welk ander land zou de bevolking zoiets trouwens slikken, laat staan dat de pers er zo «sereen» over zou doen. Om nog maar te zwijgen over «kwaliteitsjournalisten» die amper een week later de Eerste Minister, die uiteindelijk toch verantwoordelijk is voor die wantoestand, uitroepen tot staatsman met een communautaire blik. Il faut le faire, zoals men aan de andere kant van de taalgrens zegt.
De storm rond prins Laurent was nog niet goed gaan liggen, of prins Filip zorgde verleden woensdag voor een nieuwe door Yves Desmet en Pol van den Driessche eens goed de levieten te lezen tijdens een receptie. Dat een koningshuis niet meer van deze tijd is kon eigenlijk niet beter onderstreept worden, maar de «democratische» partijen zoeken de oplossing in een omvorming van de functie van de koning naar een louter protocollaire. Maar lost dat het probleem-Filip eigenlijk wel op? Eerste enkele vaststellingen rond de hele heisa. Het Vlaams Belang staat geboekstaafd als een niet-democratische partij, maar merkwaardig genoeg is het voor zover ik weet de enige partij die op dit punt een waar democratisch standpunt inneemt: de monarchie is niet meer van deze tijd, en zou beter afgeschaft worden dan omgevormd. Of zou ik de betekenis van het begrip «democratie» niet goed begrepen hebben?
Tweede vaststelling: Elio di Rupo herhaalt nog eens dat het nu het ogenblik niet is om een debat te voeren over de rol van het Belgische koningshuis. Ik citeer hem letterlijk: Iedereen moet sereniteit aan de dag te leggen en niet meer spoorslags reageren. Zowel de pers als het koningshuis moet worden gerespecteerd in functie van hun constitutionele rol.
Amper twee weken geleden zei hij nagenoeg hetzelfde naar aanleiding van de rel rond Laurent. Het is dus duidelijk deze nieuwe affaire misschien wel opnieuw slechte PR is voor het koningshuis, maar fundamenteel de belangen van de PS niet in gevaar brengt, en dus wat hem betreft geen reden is om ook maar iets te veranderen. Het Zweedse model blijft dus voorlopig verder werken. De uitspraak van Laurette Onkelinx gaat eigenlijk in dezelfde richting: Misschien moeten we de grondwet aanpassen om daar ook voor de prins, zoals voor de koning, een duidelijk statuut met rechten en plichten in te bouwen.
De wakkere lezer zal opmerken dat zij helemaal niet voorstelt de functie van de koning te wijzigen.
En daarmee komen we bij het statuut van de koning. Johan vande Lanotte, hoogleraar grondwettelijk recht in zijn vrije tijd, stelt bijvoorbeeld dat «als de prins niet dringend beseft dat de grondwettelijke monarchie in ons land niet op deze manier werkt, […] de discussie over een protocollaire functie van de koning dichterbij [komt]». Maar wat is vandaag de functie van de kroonprins? Formeel staat die niet in de Grondwet ingeschreven, maar in de praktijk is ze vrijwel uitsluitend protocollair. Veel meer dan hier en daar wat lintjes doorknippen en handelsmissies opfleuren door zijn aanwezigheid (nou ja) doet hij niet. En toch duikt er met de regelmatigheid van de klok een probleem op. Hoe een formele louter protocollaire functie van de kroonprins, ingeschreven in de Grondwet, het incident van woensdag had kunnen verhinderen ontgaat me volledig.
De conclusie is dan ook dat een hervorming van het statuut van de koning geen oplossing is, en dat op dit ogenblik prins Filip zelf misschien wel de grootste bedreiging vormt voor het voortbestaan van België. Hij steekt daarmee in zijn eentje ruwweg één miljoen kiezers van het separatistische Vlaams Belang ferm de loef af. En het is mogelijk dat Elio di Rupo zich op middellange termijn pijnlijk vergist als hij het debat over de functie van de monarchie blijft vooruitschuiven. Blijft prins Filip voor controverses zorgen aan het huidige tempo, namelijk één of meer per jaar, dan zal er nooit sprake zijn van een periode van sereniteit om het debat te kunnen voeren. Voeg daarbij de verkiezingskalender (federale verkiezingen in 2007, regionale en Europese in 2009, daarna weer federale in 2011 gevolgd door lokale in 2012), en het is duidelijk dat er voor een fundamentele discussie over de monarchie de eerste vijf jaar geen tijd zal zijn. Daarna trouwens ook niet.
En ondertussen wordt koning Albert II er natuurlijk niet jonger op. De dood van koning Boudewijn kwam als een donderslag bij heldere hemel, en Albert II is net als zijn broer een hartpatiënt. Bovendien wordt de man dit jaar 73 jaar, en zal in 2014 zijn 80ste verjaardag vieren. Als persoon wens ik hem dat natuurlijk van harte toe, maar de vraag is hoe lang hij zijn taak als koning effectief zal kunnen uitvoeren. Het zou dus wel eens kunnen dat de PS sneller dan haar lief is geconfronteerd zal worden met een koning Filip, waarna het debat over de functie van de monarchie alleen maar moeilijker zal worden, al was het maar omdat precies de man die het probleem vormt dan op de troon zal zitten.
Op een besloten vergadering in Wenen heeft VN-bemiddelaar Martti Ahtisaari zijn voorstel voor het toekomstige statuut van Kosovo uit de doeken gedaan. Volgens een diplomaat die anoniem wenst te blijven biedt de VN Kosovo een grondwet en een leger aan, en bovendien de mogelijkheid lid te worden van internationale organisaties. Het woord «onafhankelijkheid» komt echter niet in het plan voor. Het voorstel betekent dat Kosovo in grote mate de facto onafhankelijk zal zijn, zij het met enkele belangrijke voetnoten. Zo zou er in de hoofdstad Pristina een missie van de Europese Unie komen met een speciale vertegenwoordiger die veto's kan uitspreken tegen wetsvoorstellen en andere beslissingen, en de mogelijkheid zal hebben ambtenaren te benoemen of te ontslaan.
Het plan zou kunnen rekenen op de steun van de EU en de VS, maar Rusland ligt dwars. Het dreigt ermee het plan in de Veiligheidsraad te kelderen indien er afspraken gemaakt worden die niet naar de zin van Servië zijn. Bovendien stuurt het aan op vertragingen, ondermeer met de eis dat verdere besprekingen moeten wachten tot er een nieuwe Servische regering gevormd is. Kort en goed komt het erop neer dat Rusland de mening toegedaan is dat elke wijziging aan het statuut van Kosovo ook door Servië goedgekeurd moet worden, terwijl de EU en de VS eerder geneigd zijn de Kosovaren een zo groot mogelijk zelfbeschikkingsrecht toe te kennen.
Dat laatste puntje is bijzonder relevant voor Vlaanderen, en kan gemakkelijk gekoppeld worden aan de docu-fictie van de RTBf van december verleden jaar. Alleen een Herman de Croo waagde het toen nog de stelling te verdedigen dat het Vlaams Parlement niet bevoegd zou zijn de onafhankelijkheid uit te roepen. Wat Kosovo betreft schaart België zich achter het Europese standpunt, met een de factoonafhankelijkheid voor de provincie dus, en zal daarover ook uiterlijk over enkele maanden kleur moeten bekennen in de Veiligheidsraad. Het Kosovo-plan van Martti Ahtisaari zal er waarschijnlijk ter stemming klaar liggen zo rond de tijd dat er in België een nieuwe communautaire ronde aan de gang zal zijn.
Bart Brinckman is de «Chef Wetstraat» van de krant De Standaard, en schrijft in die hoedanigheid het gros van de politieke analyses in die krant, inclusief de meer reken-technische. Maar de kapstok waaraan hij de nieuwsanalyse van deze morgen ophangt in verband met de moeilijke klus waar Gerolf Annemans zou voorstaan in de kieskring Antwerpen is niet helemaal betrouwbaar. Bart Brinckman stelt dat het Vlaams Belang in de kieskring Antwerpen met een «wellicht krimpende lijst» te maken heeft. Zijn rekenstukje gaat als volgt: De groeimarges in de provincie Antwerpen zijn beperkt. Vier jaar geleden won de partij twee zetels doordat de N-VA en Groen! de kiesdrempel niet konden slechten. Dat zit er niet meer in. Zonder stemmenverlies valt de partij bijgevolg terug op vijf zetels. Met wat winst worden dat er zes.
Eigenlijk hoef je geen politiek-wiskundige bolleboos te zijn om te snappen dat dit moeilijk waar kan zijn. Waarom zou precies het Vlaams Belang niet één maar zelfs twee zetels verliezen als N-VA (in kartel met CD&V) en Groen! (alleen) over de kiesdrempel raken? De zetel die N-VA wint kan net zo goed van de CD&V komen, en de zetel van Groen! van sp.a-SPIRIT of VLD-Vivant. Er is dus een woordje uitleg nodig om de stelling van Bart Brinckman aanvaardbaar te maken.
Maken we even de simulatie op basis van de uitslag van de federale verkiezingen van 2003 voor de federale Kamer, dan blijkt dat het Vlaams Belang inderdaad een zetel verliest, maar niet meer dan één. De tweede zetel komt immers van sp.a-SPIRIT als we even geen rekening houden met de kiesdrempel van 5% en Groen! toch een zetel toewijzen. De verschuivingen zijn aangeduid met een oranje respectievelijk groene achtergrond op de eerste pagina van het overzicht.
Nu heeft partijvoorzitter Frank Vanhecke wel aangekondigd dat hij de score van het Vlaams Belang bij de komende federale verkiezingen vergeleken wil zien worden met de verkiezingen van 2003, maar iedereen weet dat het wel degelijk de verkiezingen van 2004 voor de Vlaamse Raad zullen zijn die het werkelijke ijkpunt zullen vormen. Een simulatie met de uitslag van die verkiezing geeft aan dat het Vlaams Belang niet op een status quo staat, maar zelfs een zetel winst zou maken (paarse achtergrond). De bewegingen van 2003 naar 2004 zijn overigens relatief groot: de paarse partijen verliezen samen drie zetels die verdeeld worden over Vlaams Belang en Groen!. Op basis van 2004 –en toetert De Standaard nu niet al dagenlang rond dat het Vlaams Belang op die verkiezingen afgerekend zal moeten worden?– heeft het Vlaams Belang dus helemaal geen krimpende lijst in Antwerpen.
Komen we echter nog een stapje dichter bij de verkiezingen van dit jaar, en nemen we de uitslagen van de provincieraadsverkiezingen van de herfst van verleden jaar als basis voor een derde simulatie. Vergeleken met 2004 treden er dan eigenlijk weinig wijzigingen op, behalve één verschuiving: een zetel van het Vlaams Belang naar sp.a-SPIRIT (rode achtergrond). Is dit het Janssens-effect uit de stad Antwerpen? Zeker, de zevende zetel van het Vlaams Belang zit niet helemaal veilig, maar de kans dat het Vlaams Belang zou terugvallen tot slechts vijf zetels schat ik toch zeer klein in op basis van de uitslag van 2006. Combineren we met de uitslag van 2004 dan lijkt het waarschijnlijker dat het Vlaams Belang in Antwerpen op acht zetels uitkomt dan op zes, en is de suggestie van een terugval op slechts vijf zetels zelfs zeer merkwaardig te noemen.
Conclusie: ofwel maak ik een zware rekenfout bij de zetelverdeling in de kieskring Antwerpen, ofwel heeft Bart Brinckman zijn huiswerk niet gedaan en niet nagerekend wat de werkelijke gevolgen zijn van de kiesdrempel en het Vlaams Kartel in Antwerpen. Of het gaat om een nogal doorzichtige en oneerlijke poging om het Vlaams Belang, dat zich de laatste dagen in de media niet bepaald gestroomlijnd gedragen heeft, om het mild uit te drukken, nog wat meer in het nauw te brengen.
