VLD en samenwerking met het Vlaams Belang

In de soap rond Hugo Coveliers doet ook Karel de Gucht zijn duit in het zakje. Probleem is dat zijn duit onzuiver geslagen werd.

Allereerst: het is pijnlijk te moeten vaststellen dat wanneer Hugo Coveliers stelt dat zijn programma dichter bij dat van het Vlaams Belang staat dan dat van de sp.a, daar blijkbaar nogal wat misbaar rond gemaakt moet worden door de top van de VLD. Wat het sociaal-ekonomische betreft, is het een feit dat de voorzitter van de sp.a regelmatig op bedevaart gaat naar Cuba, niet bepaald een lichtend voorbeeld van wat dan ook, laat staan een liberale of democratische staat, terwijl mandatarissen van de partij hun positie gebruiken/misbruiken om het communistische régime te voorzien van PCs, bussen en ziekenwagens. Verder komt de sp.a regelmatig met voorstellen aandraven die compleet indruisen tegen de vrije-marktprincipes — indien ze het al niet opzettelijk doen, dan uit totale onkunde. Alleen al daarom zou het een vanzelfsprekendheid moeten zijn dat de liberalen dichter bij het Vlaams Belang staan dan bij de sp.a.

Verder pretendeert de VLD een Vlaamse partij te zijn, en was dat ook toen ze nog in de oppositie zat. De partij is echter op dat vlak volledig overgeleverd aan Guy Verhofstadt, die om zijn post van Eerste Minister te behouden genoodzaakt is regelmatig schandknecht te spelen voor de PS van Elio di Rupo, zoals bijvoorbeeld blijkt in de klucht rond de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Dat neemt niet weg dat de partij aan de basis eerder Vlaamsgezind is, onder meer als gevolg van het opnemen van nogal wat figuren uit de voormalige Volksunie, niettegenstaande er ook zogenaamde «diepblauwe belgicistische» tendenzen aanwezig blijven uit de tijd van de PVV, met Herman Decroo als typevoorbeeld. Op het communautaire vlak kan men toch stellen de VLD dichter bij het Vlaams Belang staat dan bij de sp.a, toch wat de basis betreft.

Nu meent dus Karel de Gucht Hugo Coveliers geluk te moeten toewensen «in zijn verdere leven bij extreem-rechts». Ik herinner me vaag dat De Gucht nog niet eens zo lang geleden zijn voorzitterschap van de partij kwijt is gespeeld omdat hij de fout begin een bepaald partijstandpunt te verdedigen. Sommigen zouden zeggen, een extreem-rechts partijstandpunt. Wanneer Hugo Coveliers nu dus ook de liberale principes wil verdedigen in die mate dat hij er zijn partijlidmaatschap bij kwijtspeelt, hoeft het dus niet te verbazen dat ex-stroper De Gucht de beste boswachter wil spelen.

Erger is het dat De Gucht, op zijn élan doorgaand, zegt dat hij ervan overtuigd blijft dat er bij de basis geen weestand zou zijn tegen het partijstandpunt dat de VLD niet met het Vlaams Belang zal samenwerken. Naar mijn bescheiden mening staat dat toch in schril contrast tot de uitslag van de recente voorzittersverkiezingen bij de VLD, waar een kandidaat die samenwerking met het Vlaams Belang niet alleen wil toelaten, maar het zelfs bepleit, een goede veertig procent van de stemmen wist te behalen. Me dunkt dat alvast die veertig procent het niet eens is met het partijstandpunt, en als die veertig procent een verwaarloosbare minderheid is, dan is de huidige voorzitter verkozen met met minder dan tien procent meer dan een verwaarloosbare minderheid.

Het zit niet goed bij de VLD. Bij de laatste verkiezingen verloor de partij een kwart van haar kiezers, en sindsdien is de discussie over samenwerking met het Vlaams Belang een ware splijtzwam geworden. Terwijl de top de wereld en misschien vooral zichzelf ervan probeert te overtuigen dat samenwerking met het Vlaams Belang niet wenselijk is, stemt veertig procent van de leden voor een kandidaat die samenwerking bepleit, terwijl acht gemeentelijke afdelingenmet de partij aan het onderhandelen slaan. Als dit zo blijft voortduren, heb ik zo een vermoeden dat men ook bij de volgende verkiezingen niet veel champagne zal moeten inslaan in de Melsenstraat.

Vlaamse vervuiling

Didier Reynders (MR) meent dat de CD&V «vervuild door separatisten» is. Zelfs het Vlaams Belang slaagt erin de christen-democratische partij te besmetten, en dat dus ondanks het beruchte cordon sanitaire.

Letterlijk zei Didier Reynders het volgende in het RTBf-programma Mise au Point:

Dans la famille sociale-chrétienne, ce qui se passe en Flandre, c'est une pollution par les séparatistes de la N-VA, et au-delà, par le Vlaams Belang

Het bewijs hiervoor is het stemgedrag van die partij, die als enige democratische partij weigerde de liberticidewet goed te keuren.

De vraag is echter of Didier Reynders eigenlijk wel zo goed geplaatst is om kritiek te leveren op de CD&V en de separatische vervuiling ervan. Reynders is immers ook voorzitter van de MR, waartoe de communautaire scherpslijpers van het FDF behoren. Ter herinnering, het FDF vraagt, neen eist, de uitbreiding van het Brusselse Hoofdstedelijke Gewest met de zes faciliteitengemeenten in de Rand. De partij wil ook dat de faciliteiten uitgebreid worden buiten de Zes — en niets doet vermoeden dat zij groot bezwaar zouden maken indien heel Halle-Vilvoorde meteen onder het Brusselse taalrégime zou gebracht worden.

Voor een goed begrip: Reynders heeft nog eens herhaald dat de Franstaligen geen vragende partij zijn, voor het geval daar twijfel over zou bestaan...

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (14)

De N-VA stelt een nieuwe deadline voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde vast: de Kamercommissie Binnenlandse Zaken moet ten laatste begin maart het wetsvoorstel goedgekeuren. Ik weet eerlijk gezegd niet meer de hoeveelste deadline dit al is. Maar ook bij de CD&V wil men dat de splitsing er zo snel mogelijk komt, maar de deadline van half februari is wel al vergeten — alweer een halve maand tijdwinst voor de Franstaligen dus.

Indien de nieuwe deadline niet gehaald wordt, heeft de N-VA enkele dreigementen klaar, maar het is zeer de vraag of de Franstaligen hiervan onder de indruk zullen zijn:

1. Stopzetting van elke medewerking met de federale en de andere regeringen in het kader van het Overlegcomité en de samenwerkingsakkoorden. Dit kan bijvoorbeeld betekenen dat als er een belangenconflict ontstaat, er geen overleg meer kan optreden om de problemen op te lossen. Feit is echter dat wanneer er belangenconflicten optreden, het gewoonlijk de federale regering is die haar boekje te buiten gaat. Bovendien is het zo dat sp.a en VLD in de federale regering aanwezig zijn, en op die manier toch aan het Overlegcomité deelnemen. Hoe groot de werkelijk dreiging van deze maatregel is weet ik dus niet.
2. De Vlaamse regering moet haar bijkomende financiële verplichtingen in het kader van norm van de Hoge Raad voor Financiën herbekijken. Het gaat hier eigenlijk om de extra schuldafbouw die Vlaanderen doet, die ervoor zorgt dat België zijn begroting min of meer in evenwicht kan afsluiten. Het feit echter dat dat evenwicht dus enkel en alleen bestaat door de extra inspanningen die Vlaanderen doet, doet vermoeden dat het de Franstalige politici worst zal wezen of de begroting in evenwicht of met een tekort afsluit. Opnieuw kan men zich afvragen waar de dreiging schuilt.

Het is daarom interessanter om te zien wat er niet gebruikt wordt als dreigement: een crisis in de Vlaamse regering, iets waar Luc van den Brande enkele weken geleden nog mee dreigde. Betekent dit dat het gevaar voor een crisis geweken is? Of hebben N-VA en CD&V niet alleen beslist dat de deadline nog maar eens met een paar weken opgeschoven wordt, maar ook dat de eventuele gevolgen van een niet-splitsing afgezwakt werden? De uitspraak van Kris Peeters laat in ieder geval ruimte voor enige interpretatie:

Als er in maart geen oplossing is, dan is elke geloofwaardigheid dat ze er ooit komt verloren. Het is zoals een marathon lopen: op een bepaald moment kan je tussentijd zo slecht zijn, dat het absoluut geen zin heeft om verder te lopen.

Heeft de marathon van Kris Peeters betrekking op de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, of op de Vlaamse regering? Ik hoop dat er voor de CD&V toch meer op het spel staat dan geloofwaardigheid alleen.

«Wallen buiten»

Kapingamarangi wijst op een artikel in La Dernière Heure met een nogal merkwaardige titel.

«Wallen buiten» dus. Je kan er vrolijk over doen, maar op zich is het eigenlijk een ernstige zaak. België wordt in sommige kringen nog wel eens aangeprezen als een multi-culturele staat, met een kruisbestuiving tussen het Germaanse en het Romaanse deel als de «meerwaarde» van die staat. In de praktijk gaat het echter vooral om een geldelijke bestuiving van Noord naar Zuid, terwijl de culturele bestuiving vrijwel uitsluitend in de andere richting gaat. Vlamingen leren, net zoals de Walen, Frans op school, maar Franstalige journalisten kunnen letterlijk nog geen twee woorden Nederlands schrijven zonder dat er een joekel van een spellingsfout tussenstaat. Als men de prestatie van La Dernière Heure nog een spellingsfout kan noemen.

Belarus als schurkenstaat

De Standaard publiceert vandaag een opiniestuk van Aleksandr Skorobogatov, met kritiek op de uitspraak van Condoleezza Rice dat Belarus (Wit-Rusland) een schurkenstaat zou zijn. Intellectueel eerlijk is de man niet bepaald, en het is jammer te moeten vaststellen dat De Standaard blijkbaar zowat alles publiceert als het maar anti-amerikaanse kritiek bevat.

Skorobogatov verdraait de uitspraak van Condoleezza Rice compleet. De kritiek van Rice is uiteraard gericht op Loekasjenko, niet op het Witrussische volk, dat inderdaad historisch gezien absoluut niets te verwijten valt, integendeel zelfs. Velen zouden zelfs zeggen dat het precies daarom extra tragisch is dat Belarus op dit ogenblik geplaagd zit met het régime van Loekasjenko. Skorobogatov geeft trouwens zelf toe, ook al is het irriterend schoorvoetend, dat de kwalificatie «schurk» op Loekasjenko wel degelijk van toepassing is.

De kat komt echter op de koord halverwege het opiniestuk, met alle klassieke anti-amerikaanse ingrediënten die tegenwoordig zo populair zijn. President George W. Bush is dom en leugenachtig. Hij wordt «door de grote meerderheid van de Europeanen beschouwd als net iets te achterlijk voor een mens in zijn positie». En natuurlijk dat de eerste verkiezing van Bush niet eerlijk verlopen zou zijn. Wat dat laatste betreft, het is pijnlijk vast te stellen dat links er na meer dan vier jaar nog steeds niet over is dat Al Gore in de herfst van 2000 de verkiezingen verloor. De kiezers die George W. Bush er na zijn eerste regeerperiode bijwon zullen er lak aan hebben.

Hoe dan ook doen de intelligentie van president George W. Bush (of het vermeende gebrek eraan) of het verloop van de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2000 weinig ter zake in een opiniestuk dat reageert op de uitspaken van Rice aan het adres van Loekasjenko. Erger is dat de schrijver de ronduit emotionele toer opgaat («Medelijden met het lijden»), en op meerder plaatsen suggereert dat de uitspraken van Rice een nieuw hoofdstuk inluiden («deze nieuwe schurkenstaat», «binnenkort [...] een nieuwbakken wereldwijde paria»). Belarus is nochtans reeds lang een paria, en bijvoorbeeld het enige Europese land (naast de mini-staten Vatikaanstad en Monaco) dat geen lid is van de Raad van Europa. Bovendien is Loekasjenko officieel niet meer welkom in de Europese Unie en zal daarom geen visum uitgereikt krijgen.

Ronduit ergerlijk is de suggestie dat er dra ook precisiebombardementen zullen volgen, terwijl de neoconservatieven (zij weer!) de oppositie aan het «op- (en af-)richten» zijn. Het klinkt als een echo van de kritiek op de oranje revolutie in de Oekraïne en de rozenrevolutie in Georgië, alleen laat mijn geheugen me in de steek wat de precisiebombardementen in die twee landen betreft. Bovendien mogen de Verenigde Staten zich niet inmengen in Belarus omdat het land noch over grondstoffen beschikt, noch strategisch gelegen is. Makkelijk zat natuurlijk: beschikt een land over grondstoffen, krijgen de Verenigde Staten bakken kritiek over zich omdat het hen eigenlijk om de grondstoffen te doen is, niet de bevolking. Heeft een land een strategische ligging, dan gaat het natuurlijk uitsluitend daarover. En heeft een land noch grondstoffen, noch een strategische ligging, tja, dan is het precies dáárom dat de Verenigde Staten zich vooral niet mogen komen inmengen. Primair anti-amerikanisme heet zoiets. Feit is echter dat in grote mate precies dankzij die dekselse Amerikaanse neoconservatieven (tweemaal fout dus), waar Skorobogatov zo een afkeer van heeft, Joesjtsjenko vandaag president is in de Oekraïne, en Saakasjvili in Georgië. Het zegt veel over Skorobogatov dat hij, vanuit Antwerpen natuurlijk, nog liever Loekasjenko in Minsk aan de macht laat blijven dan dat de neoconservatieven er een democratische verkiezing zouden forceren.

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (13)

sp.a en VLD verbraken vandaag het Vlaamse regeerakkoord door de bespreking van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde met een maand uit te stellen. Van onverwijld is dus geen sprake meer. De bal ligt daarmee nu in het kamp van de CD&V, die zal moeten laten zien of haar dreiging met een crisis in de Vlaamse regering gemeend was of niet.

In de kamercommissie Binnenlandse Zaken werd vandaag besloten om de bespreking van de splitsing met een maand uit te stellen. Het scenario dat Johan Vande Lanotte schetst heeft een verkennende rond die tot 20 februari zal duren, waarna de bespreking zullen starten, na nog eens een week pauze omwille van het bezoek van een «buitenlands staatshoofd» (i.e. George W. Bush — hoeft het te verbazen dat Vanden Lanotte zijn naam niet eens over zijn lippen krijgt terwijl de sp.a wel hand- en spandiensten levert aan het communistische régime van Castro?). «Onverwijld» kan men zo een procedure niet noemen, en dus schenden de sp.a en de VLD hiermee het Vlaamse regeringsakkoord ontegensprekelijk.

Overigens is de voorstelling van zaken die Vande Lanotte gisteren voor de VRT gaf misleidend en eigenlijk ronduit stuitend:

Als ik Van Rompuy goed begrijp, zegt hij: Ik krijg iets niet van de Walen en dus blaas ik de Vlaamse regering op.

Het probleem is namelijk niet dat de Walen iets moeten «geven» aan de Vlamingen, maar dat sp.a en VLD weigeren te nemen wat ze in het Vlaamse regeringsakkoord beloofd hebben te zullen nemen. Hierbij is het interessant eens een vergelijking te maken met de Franstalige houding: cdH en Ecolo hoeven niet eens met een crisis binnen de Waalse of Franstalige regering te dreigen om de PS tot een harde houding te dwingen, en de Franstaligen bekwamen vandaag dan ook tijdswinst van minstens een maand, of alweer een veldslag gewonnen.

Hoe dan ook is het nu vrijwel zeker dat tegen midden februari nog geen resultaten te zien zullen zijn, een einddatum die twee weken geleden nog door Luc van den Brande werd genoemd om tot een oplossing te komen. Het is nu dus wachten op de reactie van de CD&V, maar het verontrustend dat de CD&V in een eerste reactie de crisis minimaliseert. Bij N-VA is er daarentegen wel sprake van een crisissfeer, maar herinner dat de N-VA niet nodig is voor een Vlaamse meerderheid, en dat een ontslag van Geert Bourgeois de Vlaamse regering niet in gevaar kan brengen. Groter probleem is dat N-VA hiermee het kartel met de CD&V op het spel zet als de CD&V ervoor kiest in de Vlaamse regering te blijven, iets waar waarschijnlijk noch N-VA noch CD&V mee gediend zijn in het licht van de volgende verkiezingen.

Geen Franstalige toestemming nodig voor onafhanklijkheid

Carl Devos, politicoloog aan de Universiteit Gent, maakt in een opiniestuk in De Standaard vandaag een fout waarvoor iemand in de eerste kandidatuur ongetwijfeld gebuisd zou worden.

De politicoloog argumenteert in zijn opiniestuk tegen wat hij een meerderheidslogica noemt in het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde. Hij haalt echter zelf zijn betoog grondig onderuit door het volgende te schrijven:

Zelfs de onafhankelijkheid van Vlaanderen heeft de toestemming van Franstaligen nodig.

Dit is natuurlijk totaal fout. Ten eerste hebben de Vlamingen in de federale Kamer en Senaat de meerderheid, zij het geen twee-derde meerderheid. Bovendien bestaat er zoiets als het internationaal erkende zelfbeschikkingsrecht der volkeren, wat in België concreet betekent dat als het Vlaamse Parlement de onafhankelijkheid zou uitroepen —liever vandaag nog dan morgen— Vlaanderen onafhankelijk is, punt, aan de lijn. De Franstaligen kunnen op geen enkele wijze een Vlaamse onafhankelijkheid verhinderen. Ook omgekeerd dienen de Franstaligen geen Vlaamse toestemming te vragen om de onafhankelijkheid uitroepen. Geen zinnig mens zou trouwens durven beweren dat een Vlaams veto Waalse onafhankelijkheid zou kunnen tegenhouden.

Ook concrete voorbeelden uit het verleden tonen aan dat Carl Devos ongelijk heeft. Toen Oost-Timor enkele jaren geleden onafhankelijk werd, gebeurde dit na een referendum in Oost-Timor, niet in heel Indonesië. De onafhankelijkheid van Kroatië en Slovenië werd bekomen en erkend ondanks de tegenstand van Servië. Ook de Balten bekwamen hun onafhankelijkheid tegen de zin van Moskou in. En Noorwegen brak honderd jaar geleden uit de personele unie met Zweden na een referendum in Noorwegen, niet in Noorwegen-Zweden.

Ik kan me overigens niet voorstellen dat Carl Devos niet beter zou weten. De vraag is dus waarom hij zulke klinkklare onzin schrijft.

SPIRIT: Voor volksraadpleging, ma non troppo!

SPIRIT is in principe voorstander van een volksraadpleging over de Europese Grondwet, maar vandaag trekt ze toch haar steun in. Bij monde van voorzitter Geert Lambert geeft de partij toe dat ze het allemaal «een beetje verkeerd ingeschat hadden».

Eigenlijk is ook dit weer een goede illustratie van hoe het vandaag de dag fundamenteel verkeerd zit met de «democratie» in Vlaanderen. SPIRIT trekt haar steun voor een volksraadpleging in omdat ze vreest dat een andere partij, met name het Vlaams Belang, de volksraadpleging over de Europese Grondwet zou kapen om te ageren tegen de toetreding van Turkije. Van een partij die zichzelf «radicaal democratisch» noemt zou je toch een andere reactie mogen verwachten, namelijk dat ze zou pleiten voor een tweede volksraadpleging, één die handelt over de Turkse toetreding, zodat de volksraadpleging over de Europese Grondwet door die kwestie niet verstoord zou worden. Dat de partij dat niet doet toont aan dat de partij toch niet zo radicaal democratisch is als ze zich wil voordoen.

Het probleem is immers dat er een redelijk grote kans bestaat, om niet te zeggen dat het vrijwel zeker is, dat een volksraadpleging over de Turkse toetreding op een Neen zou uitdraaien. En SPIRIT is daar niet mee gediend, want de partij is voorstander van Turks lidmaatschap. Dus geen volksraadpleging over de Turkse toetreding, en daarmee dan ook maar geen volksraadpleging over de Europese Grondwet. Nood breekt immers wet: volksraadplegingen zijn in de theorie wel mooi, maar in de praktijk wil de partij natuurlijk wel verkeerde uitslagen vermijden, of zoals Geert Lambert het zelf verwoordt:

[I]k wil ook mijn ideeën niet laten verkrachten door het Vlaams Belang.

Als je niet in het stemhokje kan winnen, schaf dan dus maar het stemhokje af, een bijzonder creatieve invulling van het begrip «radicaal democratisch»!

Overigens is het niet uitgesloten dat de campagne van het Vlaams Belang niet de enige reden was waarom SPIRIT de steun intrekt. De socialistische partijen, met de PS op kop, zijn immers absoluut tegen een volksraadpleging. Echt bevordelijk voor de verstandhouding binnen het progressieve sp.a-SPIRIT-kartel zal de houding van de SPIRIT dus wel niet geweest zijn, ook al is er «geen overleg gepleegd». Ondertussen is de VLD «zwaar teleurgesteld», al heb ik zo een zwak vermoeden dat er in Gent nog iemand opgelucht zal reageren...

België voor of tegen EU-Grondwet?

Thierry Giet, fractieleider van de PS in de Kamer, noemt een volksraadpleging over de Grondwet van de Europese Unie een «slecht» idee. Het is niet de eerste keer dat de PS zich tegen een volksraadpleging uitspreekt, en de reden waarom de PS tegen is, is gekend. Ondertussen is het de vraag hoe de uitslag van zo een volksraadpleging er zou kunnen uitzien indien er daadwerkelijk één georganizeerd zou worden.

Kompas startte verleden maand een opiniepeiling over hoe men zou stemmen indien er een volksraadpleging gehouden zou worden, en het resultaat ervan is dat een grote meerderheid van de deelnemers tegen zou stemmen. Die uitslag is evenwel in tegenspraak met de halfjaarlijkse opiniepeiling die de Europese Commissie organizeert, want in die opiniepeiling verklaarde 81 procent van de Belgen voor een Europese grondwet te zijn. De twee vragen zijn echter niet helemaal dezelfde: Kompas peilt immers naar de stemgedrag in het geval van een volksraadpleging over de Europese Grondwet, terwijl de Europese Commissie vroeg of men vond dat de Europese Unie een Grondwet moest aannemen. Het zou interessant zijn als hierover meerdere opiniepeilingen gevoerd zouden worden.

Maar als het subtiele verschil in vraagstelling in de twee opiniepeilingen de oorzaak van het verschil in uitslag is, is het meteen ook begrijpelijk waarom Guy Verhofstadt afkerig is van een volksraadpleging. Lang vervlogen is reeds de tijd dat Verhofstadt de grootste pleitbezorger in België was van de burgerdemocratie, waarbij de burger betrokken zou worden bij het bestuur onder meer door veelvuldige referenda. Als een volksraadpleging in België zou uitdraaien op een meerderheid van Nee-stemmers, is er in principe niets aan de hand omdat volksraadplegingen niet bindend zijn. Maar men kan zich voorstellen dat het gezichtsverlies voor de Eerste Minister van het land dat pretendeert gastland te zijn voor de hoofdstad van Europa enorm zou zijn. Zou de angst van Verhofstadt ingegeven zijn door zijn wantrouwen tegenover de resultaten van de halfjaarlijkse opiniepeilingen van de Europese Commissie, of zou hij in dit dossier de gevangene van de PS zijn, zoals ook al het geval was voor het migrantenstemrecht? Of is het een combinatie van beide?

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (12)

Na zeven maanden lijkt er eindelijk wat schot te komen in de soap rond de onverwijlde splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Volgende woensdag moet men in de commissie in de Kamer de bespreking van de wetsvoorstellen aanvatten, maar de PS dreigt er nu mee bij monde van fractievoorzitter Thierry Giet de zaal te verlaten indien dat ook werkelijk gebeurt. De Franstaligen partijen steunen hem eensgezind.

De CD&V kondigde woensdag al aan dat ze Luc van den Brande zal afvaardigen naar de beruchte werkgroep, opgericht door de Interministeriële Conferentie. Wat hij daar precies zal doen is eerder onduidelijk, want onderhandeld zal er in die werkgroep niet worden gedaan, aldus CD&V en N-VA. Belangrijker is dat de bespreking van de wetsvoorstellen op de agenda geplaatst is in de Kamercommissie, en dat de besprekingen volgende woensdag dus zullen beginnen.

Ondertussen zijn het de Franstalige partijen die nu de temperatuur in het dossier doen stijgen, en de PS dreigt er zelfs mee de zaal te verlaten indien de besprekingen daadwerkelijk aangevat worden. De andere Franstalige partijen keuren deze werkwijze niet af, maar vinden integendeel dat de PS zich eindelijk weer op één lijn bevindt met de andere Franstalige partijen (die dus geen front vormen). De analyse van de cdH over wat zich tegenwoordig tussen de regeringspartijen afspeelt is trouwens bijzonder interessant:

[Le cdH] ne peut que constater une fois encore l'absence de capacité de leadership et d'arbitrage du premier ministre, et l'absence totale de cohérence au sein du gouvernement fédéral incapable de se mettre d'accord entre partenaires francophones et néerlandophones et même entre ministres des Affaires institutionnelles sur une simple méthode de travail et sur le lieu de ce travail. Cela en dit long sur l'état de paralysie et de blocage complet du gouvernement fédéral et l'impuissance du premier ministre.

Ook bij Ecolo heeft men zo zijn mening over de federale regering, voor zover die volgens hen nog bestaat. Gelukkig houdt men zich bij Groen! dan toch met belangrijkere zaken bezig.

Aanvulling: La Libre Belgique publiceerde net twee
scenario's, waarbij het eerste een goede schets bevat van de mogelijke procedurele wegen voor dit dossier. Let ook op het allerlaatste deeltje van het eerste scenario:

un élément arithmétique - des élections en 2005 conduiraient la législature fédérale jusqu'en 2009, ce qui ferait coller son terme avec celui des législatures régionales (le rejumelage des élections serait ainsi accompli, si on y tient toujours, avant de le formaliser...)