Imam Raed Hlayhel verlaat Denemarken

De controversiële imam Raed Hlayhel, verleden jaar nog zeer actief om de stemming tegen Denemarken in de Arabische wereld ten top te drijven, verklaarde maandag dat hij uit Denemarken vetrekt en niet terugkomt:

Ik heb de hele tijd gezegd dat als het Deense gerecht de ochtendkrant Jyllands-Posten weigert te straffen, ik dit land zal verlaten. En dan kom ik ook nooit terug.

Zo ver mij bekend heeft nog niemand hem gevraagd terug te komen. Ik vraag me af waarom…

Prins Filip op de Bilderberg-conferentie

Dit week-end was er nogal wat te doen rond de vermeende deelname van prins Filip aan een drietal Bilderberg-conferenties. Dat de aanwezigheid van de prins op die conferenties zeer op prijs wordt gesteld zou toch geen verwondering mogen wekken, zeker als we eraan herinneren dat hij de eerste was die vaststelde dat er in de ruimte geen protocol was. De andere deelnemers kunnen daar maar een puntje aan zuigen.

Eerste vaststelling, en dat heb ik in geen enkel ander medium gelezen of gehoord: tante Trix van boven de Moerdijk is voorzitster van deze exclusieve kaartersclub. Als er dus al iets te zeggen valt over de Belgische koninklijke deelnames aan de jaarvergaderingen ervan, dan wel dat het eigenlijk al een ferme blamage is dat prins Filip niet tot de vaste leden, wat zeg ik, het bestuur zelf behoort. Dat zou je toch wel mogen verwachten van onze Benelux-partner, tenminste als ze dat verdrag nog serieus willen nemen. Dat de kroonprins dus slechts een drietal keren mee heeft mogen aanschuiven aan het buffet is volgens mij veel groter nieuws dan dat hij daar niet één maar zelfs drie keer bij is mogen zijn.

Tweede vaststelling: wat zou de prins daar eigenlijk te zeggen hebben gehad? Ik lees dat prof. Rik Coolsaet het prima vindt dat prins «Filip […] met belangrijke mensen uit de wereld van gedachten kan wisselen». Zeker, maar met wat voor indruk zouden die «belangrijke mensen uit de wereld» vandaag zitten na een paar gedachten uitgewisseld te hebben met onze kroonprins? Ik stel mij dat zo een beetje voor, als prins Filip toevallig in de buurt zou komen van, ik zeg maar wat, Bill Clinton of Tony Blair, en hoe dat zou gaan. «Ik ken u. Wat doet u?» Altijd al een klassieker geweest om het gesprek te starten natuurlijk, maar ik ben er wel vrij zeker van dat de tweede dag iedereen hém in ieder geval zal herkennen.

Welke concrete bijdragen zou de prins eigenlijk kunnen leveren op zulke conferenties? Als immigrant van de zesde generatie is hij natuurlijk ervaringsdeskundige wat betreft één van de grootste uitdagingen waar de wereld van vandaag voor staat, en is zijn mening ongetwijfeld van groot belang. Een ander belangrijk thema is dat van de meertaligheid, en het zal wel niet voor niets zijn dat koning Albert II daar de laatste tijd in zijn toespraken zo op hamert. Hoeveel andere deelnemers aan die Bilderberg-conferentie kunnen trouwens een praatje slaan met de voorzitster in haar eigen taal? Ze mogen het hem allemaal eens komen nadoen!

Neen, ik denk dat Rik Coolsaet zich zelfs schromelijk vergist als hij denkt dat het het belangrijkste is dat prins Filip naar die conferenties gaat om daar contacten te leggen. Het is in het belang van die conferentie zelf, en in uiterste consequentie zelfs van de hele mensheid, dat prins Filip daar naartoe gaat om er zijn licht te laten schijnen over de kleine en grote thema's van deze tijd. Het zou immers jammer en ronduit onverantwoord zijn als dat licht onder de Lakense korenmaat zou moeten blijven staan.

Le nouveau iD21 est arrivé

Een week geleden gaf ik Jean-Marie Dedecker geen kans met een nieuwe rechts-liberale partij zonder een kartel met het Vlaams Belang. Nu Bart Somers de revolutie binnen de VLD uitgeroepen heeft en de partij een progressieve centrum-koers met een sociaal imago wil laten varen, moet die overweging herzien worden. Blijft de partijvoorzitter verkondigen dat Jean-Marie Dedecker alles is wat de nieuwe VLD niet wil zijn, zou het wel eens kunnen dat hij zal eindigen als de grootste stemmenronselaar voor de Oostendenaar.

In een interview met De Standaard wordt Bart Somers een vergelijking met Nederland voor de voeten geworpen: hij beweert immers dat er in Vlaanderen geen plaats is voor een rechts-liberale partij, en dat een liberale partij per definitie sociaal en progressief moet zijn, maar in Nederland bestaat er toch zoiets als de VVD, die duidelijk een rechts-liberale partij is. En die het veel beter doet dan de links-liberale D'66, op dit ogenblik op sterven na dood. Bart Somers antwoordt daarop koket dat de situatie in Vlaanderen niet vergeleken kan worden met die in het buitenland, want wij hebben een andere geschiedenis gehad. Einde van de analyse, en de journalist schakelt over naar het volgende thema. Makkelijk zat dus.

Alleen, een links-liberale partij, hebben wij dat in Vlaanderen niet nog al eens gehad? Wat was immers iD21 anders dan een poging om een links-liberale partij op poten te zetten? Nota bene vanuit een partij die zichzelf als Vlaams definieerde en eerder tot de rechtse flank van het politieke spectrum werd gerekend. Het is jammer dat de journalisten Wouter Verschelden en Steven Samyn Bart Somers de gelegenheid niet gunden om eens zijn licht over dat initiatief te laten schijnen. Of waarom ook die vergelijking niet opgaat. In ieder geval is het zo dat Bert Anciaux via het ommetje van iD21 uiteindelijk de Volksunie in twee wist te splitsen: zelf kwam hij uiteindelijk via het vehikel van SPIRIT bij de sp.a terecht, terwijl de andere helft onder leiding van Geert Bourgeois de N-VA vormde, vandaag in kartel met de eertijds door de Volksunie zo verguisde CD&V.

Als er een parallel met iD21 getrokken mag worden, dan zal vroeg of laat geformaliseerd worden wat Jean-Marie Dedecker en Hugo Coveliers vandaag al aan iedereen die het horen wil verkondigen: dat de VLD een bijhuis is van de sp.a, en dat de toekomstige kartelpartner bij de komende verkiezingen zal verschrompelen. Afhankelijk van hoeveel en hoe snel Jean-Marie Dedecker kiezers en mandatarissen uit de VLD van vandaag weet over te halen naar zijn nieuwe partij, wordt dat iets voor 2009 of 2011, maar een eerste proef staat al geprogrammeerd voor de lente van volgend jaar met de federale verkiezingen. Lijdt de partij dan een zwaar verlies, dan kunnen er twee dingen gebeuren: er rollen koppen, of de partijleiding volhardt in de boosheid. Het laatste is dan misschien nog het meest waarschijnlijke als de partij federaal aan de macht blijft in een tripartite.

Maar wat dan met Jean-Marie Dedecker? De vraag is of hij uiteindelijk zal willen aansluiten bij het Vlaams Belang, al dan niet via kartelpartner VLOTT van collega-verstoteling Hugo Coveliers, dan wel op eigen kracht naar de kiezer wil gaan. Sluit hij zich aan bij het Vlaams Belang, loopt hij het risico in een zelfde situatie als Hugo Coveliers en Bert Anciaux terecht te komen, namelijk die van randfiguur in de marge van grote broer, die wel enkele kruimels toegewezen kan krijgen en van zichzelf mag vinden dat hij het verschil maakt, maar door de buitenwacht niet al te serieus genomen wordt wat de aanhang betreft. Ik kan begrijpen dat iemand met zijn karakter daarvoor bedankt. Bovendien duikt het probleem op dat het in dat scenario wel eens heel moeilijk zou kunnen worden om voldoende volk van de VLD over te kunnen halen over te stappen naar VLOTT. Ik weet niet of iemand als een Boudewijn Bouckaert bereid zal zijn zulke stap van Jean-Marie Dedecker te volgen.

Een eigen partij dan maar, bijvoorbeeld onder de naam Rechts-Liberaal? Voor figuren als Boudewijn Bouckaert zou het dan in ieder geval gemakkelijker worden om Jean-Marie Dedecker te volgen. De vraag is dan hoe goed zulke partij het kan doen bij de verkiezingen. Zeker, Jean-Marie Dedecker haalde zo'n 40% van de stemmen bij de laatste verkiezing van de partijvoorzitter bij de VLD. Maar als je grosso modo een gelijkheidsteken mag zetten tussen partijleden en kiezers, en je stelt dat 10 van die 40% vandaag reeds vertrokken zijn, en een andere 10 nooit zullen vertrekken, dan spreken we op nationale basis van slechts 4 à 5% van de stemmen. (Vraag: zijn dat de 4 à 5% die bij een peiling als De Stemmenkampioen wel zéggen dat ze voor het Vlaams Belang zullen stemmen, maar als puntje bij paaltje komt «met de dood in het hart» toch maar weerkeren naar de blauwe stal?) Daarmee haal je hoe dan ook met wat geluk in de kieskring Antwerpen één zetel binnen, als je daar al de kiesdrempel weet te halen, maar veel meer zit er uiteindelijk niet in.

Dat wordt echter helemaal anders als Bart Somers de komende maanden blijft herhalen dat de VLD progressief en sociaal moet en zal zijn, en dat Jean-Marie Dedecker en zijn partijtje de tegenpool van die nieuwe VLD zijn. Het beeld wordt dan veranderd van persoon Jean-Marie Dedecker die als ruziestoker uit de liberale partij werd gezet naar Rechts-Liberaal die als ideologie afgestoten wordt door de links-liberale VLD. Meteen wijst Bart Somers daarmee ook een deel van zijn eigen aanhang van die voorzittersverkiezingen de deur richting Jean-Marie Dedecker omwille van ideologische redenen, en is een aandeel van 5 à 10% van de stemmen in Vlaanderen plots wel een realistisch scenario, zeker als ook Hugo Coveliers overgehaald kan worden zijn VLOTT aan Rechts-Liberaal te koppelen. Noël Slangen zou dat toch maar beter eerst eens allemaal goed doordenken voor hij zijn partijvoorzitter werkelijk op dat pad zet, ook al zijn het de federale verkiezingen van 2007 niet waarop hij afgerekend zal worden.

Quota voor holebi-predikanten?

Terwijl een deel van de Noorse lutherse Kerk nog niet helemaal klaar is met holebi-predikanten zonder meer, wil de Noorse Vereniging voor Lesbische en Homofiele Emancipatie (LLH, Landsforeningen for lesbisk og homofil frigjøring) dat er voor hen quota ingevoerd worden. Een andere holebi-vereniging, de Open Kerkgroep (Åpen kirkegruppe), is dan weer van mening dat bisdommen die positief staan tegenover holebi-predikanten hen actief zouden moeten opzoeken en aanwerven.

De LLH stelt vast dat holebi-predikanten niet overal even welkom zijn, en in sommige gevallen worden hun sollicatities zelfs niet eens overwogen wanneer een nieuwe predikant aangesteld moet worden. De woordvoerder van de vereniging, Nils Riedl, gaat zelfs zover te stellen dat de strijd voor holebi-predikanten vergeleken kan worden met die voor vrouwelijke predikanten. Hoe dan ook wil de vereniging de positie van de holebi's binnen de Noorse lutherse Kerk verbeteren door quota op te leggen. In een reactie laten zowel de sociaal-democratische Arbeiderspartij (Ap) als het conservatieve Rechts (H, Høyre) weten dat zij de strijd voor meer holebi-predikanten wel steunen, maar niet de quota omdat die volgens hen op langere termijn niet in het voordeel van de holebi's zullen uitdraaien.

Men kan zich ergeren aan de vraag van LLH, of de hele zaak humoristisch opvatten en zich afvragen of er binnenkort soms ook quota voor atheïstische predikanten in de lucht zullen hangen. Wie voor de laatste optie kiest zal misschien het lachen vergaan wanneer hij herinnerd wordt aan het verhaal van de Deense predikant Thorkild Grosbøll die verklaarde niet meer in God te geloven, of na enige commotie en na een korte schorsing dan toch wel.

Wat ontbreekt nog in dit verhaal van quota en surrealistische voorstellen? Quota voor moslim-predikanten misschien? Geloof het of niet, maar in Zweden gaan af en toe stemmen op om alvast het Zweeds uit de naam van de Svenska Kyrkan te schrappen, wegens mogelijk te afstotend tegenover allochtonen. In een multiculturele maatschappij moet volgens sommigen ook de Kerk multicultureel worden, en immigranten opnemen in haar midden. Verwijzingen naar het Zweedse in de Zweedse Kerk zijn daarom uit den boze. Gaat men op dat élan verder, zullen vroeg of laat ook wel moslim-predikanten volgen.

Tweeduizend jaar geleden werd het christendom gesticht door een blanke, jonge, gelovige man, en als we de De Da Vinci Code moeten geloven, was Hij nog heteresexueel ook. Krijgt echter bijvoorbeeld de Open Kerkgroep haar zin, betekent dit dat predikanten zoals Hem in sommige «verlichte» bisdommen binnenkort eerder de uitzondering dan de regel zullen vormen. Als God nog eens de wereld wil redden, zendt Hij maar beter zijn zwarte lesbische dochter die niet al te veel in Hem of haar broer gelooft.

Paars was even weer helemaal terug

Paars was even weer helemaal terug van weggeweest: in de Kamer vloog Eerste Minister Guy Verhofstadt er eens goed in, in zijn bekende/beruchte «voluntaristische» stijl terwijl hij de oppositie afsnauwde en uitschold. Zijn beleidsverklaring kwam er echter met een vertraging van een week door: de zelfopgelegde deadline kon naar paarse traditie niet gerespecteerd worden wegens hommeles binnen de regering. Buiten het parlement prees de pers de Eerste Minister de hemel in, in plaats van haar werk te doen.

Nu ja, Guy Verhofstadt werd niet helemaal de hemel in geprezen door de verzamelde kwaliteitspers, maar tussen de lijnen van de commentaren en de analyses over de merkwaardige wederopstanding van paars door was duidelijk te lezen dat de journalisten het wel zagen zitten. Paars had het naar het schijnt goed gedaan op 8 oktober, ook al kregen zowel VLD-Vivant als sp.a-SPIRIT allebei tegenover 2004 een verlies aan hun broek gelapt. Maar vergeleken met de desastreuze prognoses van de opiniepeilers viel het allemaal best nog wel mee, en zo werd een licht verlies zelfs een grote overwinning.

De pers had echter beter eens haar werk gedaan. Zeker, de oppositie had ook enige commentaar mogen leveren op de beleidsverklaring van de Premier, maar men bleef toch graag en lang stilstaan rond het feit dat dit nu al het zevende jaar was dat de regering een sluitende begroting afleverde. Dat de oppositie daar eerder schamper over deed werd meer gezien als een bewijs van verzuring dan nuchterheid, maar amper een paar dagen later kwam Eurostat toch maar lelijk roet in het eten gooien: plots was de begroting van 2005 helemaal niet sluitend meer, maar had ze een tekort van maar liefst 2,4%. Exit de zeven jaren met een sluitende begroting dus, en paars ontmaskerd als een bende professionele leugenaars. Met wat tegenslag was men zelfs onder de Maastricht-norm gezakt. Pijnlijk ook voor de hondstrouwe pers, want hun applaus voor de toch alweer puike prestatie van de paarse ploeg klonk nog na.

In dezelfde categorie horen de cijfers van de OESO over de belastingdruk thuis. In 2004 bedroeg die in België nog 45,0%, om een jaar later gestegen te zijn tot 45,5%. Alleen Zweden en Denemarken belasten hun burgers nóg meer. Hoe legt een Vlaams-blauwe Eerste Minister zulk Waals-rood beleid uit aan zijn achterban? Na zeven jaar paars de schuld voor de hoge belastingdruk naar de voorgangers doorschuiven kan al lang niet meer – is het daarom dat de pers zich zo koest houdt over zulke cijfers? En de vraag wie er in dit land eigenlijk baat heeft bij een verhoging van de belastingdruk in plaats van een verlaging van de overheidsuitgaven wordt al helemaal niet gesteld door al die slimme Wetstraatjournalisten. Pappen en nat houden is het motto, en hopen op een koninklijk lintje volgend jaar.

Ondertussen vallen in Charleroi de lijken met massa's tegelijk uit de kast. Al 42 (tweeënveertig) dossiers werden er in Charleroi geopend, of heb ik dat verkeerd gelezen? Jean-Claude van Cauwenberghe wordt er helemaal cynisch van, en vindt het verdacht dat Jacques van Gompel in Charleroi wél achter de tralies vliegt, terwijl zijn collega Bernard Anselme in Namen dat lot bespaard bleef. Wil Van Cauwenberghe morgen ook straffeloos door het rood rijden als iemand dat in Namen ook doet? Ik onthou in ieder geval dat hij in zijn verdediging niet durft te stellen dat er in Charleroi niets aan de hand zou zijn, alleen dat er in een andere stad misschien ook iemand de cel in zou moeten. Als bekentenis kan dat eigenlijk wel tellen. Het is in ieder geval een hele opluchting dat de post van Justitie stevig in handen is van de PS, en dat de laatste maanden bewezen hebben dat zelfs de grootste schandalen daar niets aan kunnen veranderen. Voor een federale crisis hoeft dus niet gevreesd worden. En heeft het gerecht gewacht tot na 8 oktober «om het democratisch proces niet te beïnvloeden», procureur des konings Christian de Valkeneer verklaart evenzeer dat de eerste rechtszaken pas in de herfst van 2007 van start zullen kunnen gaan. Lees: na de federale verkiezingen dus. Waarschijnlijk ook «om het democratisch proces niet te beïnvloeden». Om precies dezelfde reden zal men dan weer het Vlaams Belang nog vóór de verkiezingen wél proberen te veroordelen bij de Raad van State, maar dat is dan ook een totaal andere zaak. Met ook daar de nadruk op «democratisch».

En dan was er nog Brussel-Halle-Vilvoorde. De paarse partijen sp.a, SPIRIT en VLD slagen er zelf in desnoods hun eigen voorstellen weg te stemmen om de federale regering overeind te houden. (Wie zich de vorige paragraaf van dit stukje nog herinnert zal dat ongetwijfeld volledig begrijpen, vooral dan van de kant van de VLD.) Maar men kan daarmee gerust stellen dat het de tweede keer was dat de haan kraaide, na de vaudeville die we hebben moeten ondergaan in 2004. Als Guy Verhofstadt één verwezenlijking op zijn palmares mag zetten, dan wel dat hij Brussel en Halle-Vilvoorde zelfs tegen de Grondwet en het Arbitragehof in één heeft weten te houden. Het communautaire en het economische was eigenlijk geen thema bij de voorbije verkiezingen, en misschien is het dat wel dat de VLD gered heeft. De vraag is nu of paars de haan nog een derde keer zal laten kraaien: een vervroeging van de federale verkiezingen zodat men de kieskring niet hoeft te splitsen, toch niet als men het niet zo nauw neemt met allerlei «vodjes papier». In Halle-Vilvoorde zal dan de kiesbrief alleen al met daarop dus ook de Franstalige partijen letterlijk één groot verkiezingspamflet voor CD&V-N-VA en Vlaams Belang zijn.

Ziedaar dus Paars dat even weer helemaal terug was: een Eerste Minister die staat te liegen in de Kamer onder applaus van de pers, terwijl elders de leugens van de regering reeds doorprikt worden. En niet in het minst: de loochening van de eigen verkiezingsbeloftes om een half jaartje langer aan de macht te kunnen blijven samen met een partij die door en door corrupt is, om over haar arrogantie nog maar te zwijgen. Benieuwd of Noël Slangen erin zal slagen dat allemaal onder de mat te vegen om de kiezer in 2007 een nieuw paars oor te kunnen aannaaien. Nog goed dat Vlamingen geen Hongaren zijn.

Wanneer het brandt in Parijs, smeult het in Brussel

De afgelopen dagen waren er al enkele «brandjes» –let op het verkleinwoord– maar vandaag werd in Sint-Jans-Molenbeek brand gesticht om de brandweer in de val te lokken. Er vielen geen gewonden, maar blijkbaar zullen er bij de ordediensten eerst doden moeten vallen voor er eens dieper nagedacht zal worden over wat er eigenlijk in Brussel werkelijk aan de hand is. Dat er een verband met de rellen in Parijs zou zijn wil men niet gezegd hebben, maar ontkennen wil men ook niet.

Het is duidelijk dat de ordediensten de controle over sommige wijken totaal verloren hebben. Wanneer de brandweer niet alleen niet meer rustig haar werk kan doen, maar bovendien zelfs in de val gelokt wordt door… tja, door wie eigenlijk (Poolse zigeuners?), dan kan dit alleen maar betekenen dat het niet alleen in Parijs maar ook in Brussel al vijf nà twaalf is en dat de situatie er totaal uit de hand gelopen is.

Men kan immers zeggen wat men wil over het dagelijkse optreden van de politie, al dan niet gerechtvaardigde of overdreven talrijke identiteitscontroles incluis, maar ik geloof niet dat welke migrantenjongere ook maar één reden kan voorleggen waarom hij uitgerekend de brandweer zou moeten bekogelen. Vroeg of laat zullen hierdoor doden vallen, en dan zal het ongetwijfeld aan het latente racisme van de brandweerlui gelegen zijn dat zij die Marokkaanse familie niet snel genoeg uit hun brandende woning hebben gehaald of een appartementenblok hebben geblust. De straathoekwerkers, sociologen en andere professionele anti-racisten, die er anders als de kippen bij zijn om alles wat er in de migrantenwijken gebeurt op de gepaste manier te duiden, mogen daarom liefst vandaag al komen vertellen wat de brandweer wel misdaan zou kunnen hebben dat «jongeren» met het leven van anderen mogen spelen.

FOD Buitenlandse Zaken kent Brussel niet

Deze week kreeg ik via de ambassade de papieren voor de «Stemming van de in het buitenland verblijvende Belgen» voor de verkiezingen van 2007 toe. Bij die papieren zat ook een lijst met alle Belgische gemeenten en hun taalrégime, maar Brussel is op die lijst niet te vinden.

Het zal wel weer toeval zijn dat het precies «Brussel» is dat ontbrak, en niet «Bruxelles», maar een kaakslagflamingant als ik zit toch maar weer met een pijnlijke wang…

Binnenstad Brussel kroop door oog van de naald

Mustapha A., die omwille van zijn betrokkenheid bij de overval op juwelier Eddy Sabbe in de gevangenis zit, ondernam een zelfmoordpoging. Die poging mislukte, en daarmee ontsnapt de binnenstad van Brussel waarschijnlijk aan een nieuwe ravage. Ondertussen werden er specialisten bereid gevonden om te verklaren dat Eddy Sabbe ook aan «angst en stress» overleden zou zijn. Blijkbaar is het gerecht met deze schaamteloze onzin nu reeds voor de daders de weg aan het voorbereiden om hetzelfde soort slecht toneel op te voeren als toen bij het «busincident» dat Guido Demoor het leven kostte.

De zelfmoordpoging van de 23-jarige Mustapha A. mislukte, en daarmee hoeven de autobezitters in de Brusselse binnenstad niet al te bang zijn hun auto morgen terug te vinden als een uitgebrand wrak. Was de poging wel gelukt, was het AEL ongetwijfeld al in actie gekomen om één of andere draai aan de zaak te geven en de gemoederen in de migrantenwijken op te jutten. Vandaag is het echter opmerkelijk stil rond het waarom van de poging, maar wat wel duidelijk is, is dat hij zelf zijn polsen heeft overgesneden. Geen gevangenisbewaker die van zoiets beschuldigd kan worden, en misschien daarom ook dat het AEL zich vandaag bijzonder koest houdt. Een andere zaak is dat, hoewel Mustapha A. zijn onschuld staande houdt, zijn strafblad uitgebreid is, en hij kort voor zijn arrestatie nog enkele SMS-berichten –naar zijn kompanen die ook onschuldig zijn?– verstuurde. Niet echt een voorbeeldfiguur om voor op de bres te springen dus.

Wat erger is, is dat het gerecht de dood van de juwelier gedeeltelijk aan «angst en stress» wil toeschrijven:

Uit het onderzoek is intussen gebleken dat juwelier Eddy Sabbe zaterdagavond niet alleen overleed als gevolg van de slagen die hij kreeg, maar dat ook angst en stress een fatale rol speelden. Bij de autopsie zijn alleszins geen tekenen van steek- of schotwonden gevonden.

Men moet eigenlijk maar het lef hebben om zoiets te beweren! Had men verwacht dat Eddy Sabbe, die dus een aantal slagen had gekregen en trouwens niet voor de eerste keer overvallen werd, in alle vrede het hoekje was omgegaan? Varkens die naar de slachtbank geleid worden hebben ook last van angst en stress; in sommige gevallen zelfs zoveel dat de kwaliteit van het vlees erop achteruit gaat. En wie al eens een batterij kippen geslacht heeft, zal weten dat sommige kippen niet eens de hakbijl hoeven te zien om het loodje er al bij neer te leggen. Het zal dus heus niet van de angst voor de fiscus of de stress van de overuren geweest zijn dat Eddy Sabbe gestorven is.

Het lijkt er integendeel sterk op dat het gerecht op zoek is naar verzachtende omstandigheden voor de daders (het slachtoffer is toch al dood), en dezelfde opening wil maken als ten tijde van het onderzoek naar het overlijden van Guido Demoor. Pas vele maanden later kwam toen het bericht, in kleine letter, dat «een oorzakelijk verband tussen de vechtpartij en het overlijden van de treinbestuurder niet kan worden uitgesloten.» Daar kan je het als nabestaande dus mee doen. Het is nu enkel nog wachten op het bericht dat Eddy Sabbe misschien wel één van zijn belagers naar de keel heeft gegrepen, en dat de arme sloebers uit Brussel alleen maar zelf van de schrik zijn gaan lopen omdat de racistische politie en het klassengerecht het toch weer allemaal alleen maar in hun nadeel zal willen uitleggen.

(Nog) geen rellen in Lede

Zaterdagavond kwam juwelier Eddy Sabbe om het leven tijdens een brutale overval op zijn zaak in Lede. Eén verdachte, de 23-jarige Mustapha A., werd reeds aangehouden, terwijl de twee anderen nog op de vlucht zijn. Hopelijk wordt Mustapha A. in de gevangenis geen haar gekrenkt, zo vlak voor het einde van de ramadan.

Toch een opmerkelijk feit: in Lede troepten gisteren geen groepjes jongeren samen om auto's in brand te steken, en Laurette Onkelinx (of een andere paarse minister) heeft nog geen bezoek afgelegd bij de familie van Eddy Sabbe. Maar dat laatste zal ongetwijfeld nog wel gebeuren in de loop van de komende week. Ik durf echter niet te speculeren hoe de toestand eruit zou gezien hebben was het Mustapha A. of één van zijn collega's geweest die was omgekomen bij de overval. Al was het maar omdat het CGKR mee leest en ik geen zin heb om een aangetekend schrijven aan mijn broek gelapt te krijgen.

Dedecker uit de VLD-kast gezet

Hugo Coveliers zag het al van lang op voorhand aankomen, en op 11 oktober was het dan inderdaad zover: Jean-Marie Dedecker werd uit de VLD gezet. Maar ben ik de enige die zich afvraagt wat die rechts-liberale Jean-Marie Dedecker eigenlijk nog bij die links-liberale (zegt hij toch) VLD zat te doen?

Je kan van Jean-Marie Dedecker veel zeggen, maar op dat ene punt is hij toch niet de volle 100% consequent met zichzelf: hij schreeuwt vandaag van de daken dat de VLD al jarenlang een links-liberale partij is, en een bijhuis van de sp.a, maar als rechts-liberaal bleef hij zich wel binnen die partij nestelen. Zeker, hij liet er van zich horen, maar net zoals «de» VLDhem niet meer luste, zat ik toch ook met de indruk dat het met de liefde voor de partij van zijn kant niet bijster goed meer gesteld was. Waarom zichzelf zo lang kwellen? Was het omdat de VLD als partij hem een gemakkelijk verkiesbare plaats op een senaatslijst kon leveren, of moet ik mij Jean-Marie Dedecker eerder voorstellen als een soort trotskist, die de partij infiltreert en van binnenuit wil bewerken om ze op het recht(s)e pad te krijgen?

Wat het ook was, ik ben eigenlijk blij dat Dedecker eindelijk uit de partij is gezet waar hij toch niet thuishoorde. Hij zal nu klare wijn moeten schenken ofwel door zelf een partij uit de grond te stampen, ofwel door Hugo Coveliers te vervoegen op diens VLOTT. Aansluiten bij het Vlaams Belang sluit Dedecker zelf uit, al begrijp ik eerlijk gezegd niet goed waarom hij geen rol zou kunnen spelen naast bijvoorbeeld een Freddy van Gaever of een Bruno Valkeniers. Zouden dat in zijn ogen soms links-liberalen zijn? Zijn openlijk geventileerde republikeinse standpunten sluiten in ieder geval naadloos aan bij het programma van het Vlaams Belang, en volgens de peilingen zou het publiek van het Vlaams Belang in het algemeen wel pap lusten van het discours dat Dedecker gewoonlijk gebruikt. Misschien moet Frank Vanhecke wel blij zijn dat hij geen gevaarlijke tegenkandidaat voor de post van partijvoorzitter hoeft te vrezen…

Jean-Marie Dedecker zal het dus vooral op eigen kracht moeten doen, en bewijzen wat hij nu werkelijk waard is. Sluit hij zich aan bij VLOTT, is het maar de vraag hoe lang het zal duren eer hij het er met iemand aan de stok zal krijgen. Sluit hij zich niet aan bij VLOTT, dan moet hij zelf een partij op poten zetten die over minder dan een jaar al in één of andere kieskring de kiesdrempel van 5% zal moeten halen. Dat is dus meer dan een kwart van de aanhang van de VLD die hij moet weten weg te halen, of hoopt hij veel kiezers van het Vlaams Belang en/of CD&V-N-VA te kunnen overhalen om voor hem te stemmen? Dat wordt dus drummen aan de Vlaamse rechterzijde, en bij dat vooruitzicht zullen vooral twee personen al stevig in hun handen beginnen wrijven: Johan vande Lanotte uit Oostende en Elio di Rupo uit Bergen. Dat Jean-Marie Dedecker de komende dagen toch maar alles eens grondig doordenkt als hij wil vermijden hun nuttige idioot te worden.