De fans van Jean-Marie Dedecker

Volgens een peiling van POEMA hadden vooral de kiezers van het Vlaams Belang een positief beeld van Jean-Marie Dedecker. Volgens de onderzoekers kan dit als effect hebben dat vooral het Vlaams Belang stemmen zou verliezen aan de N-VA, maar men kan zich ook afvragen waarom die kiezers dan vroeger niet op de VLD stemden.

Naar aanleiding van de toetreding van Jean-Marie Dedecker tot de N-VA onderzocht POEMA welk beeld de kiezers van de Vlaamse partijen van hem hadden. Uit de resultaten blijkt dat vooral de kiezers van het Vlaams Belang een positief beeld hebben van Jean-Marie Dedecker, en daarom zou het wel eens die partij kunnen zijn die het meest kiezers richting N-VA ziet vertrekken, luidt de conclusie. Daar kunnen toch enkele kritische vragen bijgesteld worden.

De eerste, nogal voor de hand liggende vraag is waarom die kiezers die zo een positief beeld van Jean-Marie Dedecker hebben dat zij mee de overstap naar N-VA zouden willen maken, vandaag bij het Vlaams Belang en niet de VLD zitten. Tenzij het gaat over kiezers die tijdelijk een onderkomen bij het Vlaams Belang hebben gezocht in afwachting van een toetreden van Jean-Marie Dedecker tot het Vlaams Belang of eventueel VLOTT, ben ik er niet zo zeker van dat die kiezers vandaag of de komende weken hem naar de N-VA zullen willen volgen. Zeker, een overstap van het Vlaams Belang naar de N-VA ligt iets makkelijker dan één naar de VLD met figuren als Guy Verhofstadt, Bart Somers en Karel de Gucht wiens woordvoerder vandaag in De Standaard nationalisme nog een ziektenoemde, maar Vlaams Belang-kiezers hebben anderzijds toch ook de reputatie zeer trouw te zijn in hun partijvoorkeur. Een analyse van de resultaten van De Stemmenkampioen voor november en december zal hierover misschien uitsluitsel kunnen geven.

Een andere vraag kan misschien beter gesteld worden aan Jean-Marie Dedecker: als het klopt dat vooral kiezers van het Vlaams Belang hem sympathiek vinden, zou dat dan een indicatie kunnen zijn dat hij meer thuishoort bij het Vlaams Belang dan bij de N-VA? De vraag die de afgelopen weken de ronde deed was wel degelijk of hij op één of andere manier zou aansluiten bij het Vlaams Belang, dan wel onafhankelijk naar de federale verkiezingen van 2007 wou gaan. De vraag of hij bij CD&V of N-VA aansluiting zou zoeken heb ik alvast niet gehoord. Er is trouwens geen gebrek aan scheldproza tussen Jean-Marie Dedecker en allerlei prominenten van de N-VA, in de beide richtingen. In de verleden tijd, wel te verstaan. De verklaring van partijvoorzitter Frank Vanhecke dat Jean-Marie Dedecker voor een zekere zetel heeft proberen kiezen is, als ontgoochelde verzoeker, natuurlijk snel gemaakt, maar toch moeilijk weg te slaan.

Winst voor CD&V-N-VA bij De Standaard/VRT

Verleden week-end publiceerden De Standaard en de VRT een nieuwe peiling waarin het Vlaams Kartel van CD&V en N-VA voor het eerste sedert de verkiezingen van 2004 weer door de grens van de dertig procent brak. Een simulatie leerde bovendien dat de N-VA net boven de kiesdrempel zou eindigen moest ze er alleen voor staan. Hoeveel deze peiling vandaag nog waard is, is een andere vraag.

Deze peiling werd afgenomen en gepubliceerd voor bekend werd dat Jean-Marie Dedecker naar de N-VA zou gaan, waarna CD&V het Vlaams Kartel eenzijdig opblies. Als reactie hierop werd uit de omgeving van Guy Verhofstadt de reactie opgetekend dat «alle recente peilingen de vuilnisbak in kunnen». Misschien iets voorbarig en overdreven, want veel invloed zullen de gebeurtenissen van de afgelopen week niet gehad hebben op bijvoorbeeld de kiezers van sp.a, SPIRIT en Groen!

Wat de resultaten betreft: de sprong van CD&V en N-VA was inderdaad opmerkelijk, en significant vergeleken met de vorige peiling van De Standaard/VRT. Het was zoals reeds vermeld van de laatste peiling van voor de verkiezingen van 2004 geleden dat het Kartel nog boven de dertig procent scoorde, en bovendien zit de uitslag ook een goed stuk boven de uitslag van 8 oktober voor de provincieraadsverkiezingen. Bovendien zou volgens een uitsplitsing de N-VA met 5,4% boven de kiesdrempel uitkomen, terwijl CD&V 27,3% van de stemmen zou halen. De vraag is echter wat daar vandaag nog van over blijft: enerzijds zal N-VA stemmen bijwinnen door de komst van Jean-Marie Dedecker, terwijl dat anderzijds misschien ook stemmen zal doen verdwijnen, onder meer in de richting van CD&V. De volgende peiling kan hierover misschien informatie opleveren, maar daarvoor is het dus wel drie maanden wachten.

Vlaams Belang gaat in de peiling achteruit vergeleken met verleden keer, en behaalt daarmee het slechtste resultaat sedert juni 2004. Ter vergelijking blijft de partij wel boven haar uitslag van 8 oktober. De Standaard/VRT hiermee overigens hun traditie verder om het Vlaams Belang een beduidend lagere score toe te meten dan de andere peilers.

Ook aan paarse zijde wordt er verlies opgetekend: zowel sp.a-SPIRIT als VLD-Vivant verliezen aanhang. sp.a-SPIRIT blijft echter wel boven haar uitslag van 8 oktober, terwijl VLD-Vivant het slechtste resultaat sedert juni 2004 neerzet en voor het eerst onder de 18% duikt. Opvallend is dat de resultaten nagenoeg identiek zijn aan die van de peiling van La Libre Belgique van 25 september, twee maanden geleden. Er moet overigens opgemerkt worden dat de peiling afgenomen werd nadat Jean-Marie Dedecker uit de VLD gezet werd, en terwijl Bart Somers een nieuwe, progressieve koers voor de partij aangekondigde. Erg veel effect hebben die gebeurtenissen volgens De Standaard/VRT dus nog niet gehad op de electorale aanhang van VLD-Vivant; de laatste kon dat trouwens ook moeilijk.

Vervolgens Groen!, dat nog steeds bijzonder stabiel rond de uitslag van juni 2004 blijft hangen, en dus zal moeten blijven knokken tegen de kiesdrempel. Het recente debat over de uitstap uit de nucleaire energie, toch een thema uit de core business van de partij, levert de partij dus geen winst (of verlies) op. De reactie van partijvoorzitter Vera Dua op de resultaten van de peiling lijkt overigens aan te geven dat de partij eerder berust in haar lot, en blijkbaar weinig of geen ambitie of zelfs nog maar hoop heeft om terug te keren naar haar niveau van 1999.

Tot slot nog een woord over de uitslag van het Vlaams Kartel, CD&V, en in het bijzonder N-VA. De uitslag voor het Vlaams Kartel is de hoogste die ooit opgetekend werd, en daarmee moet ook rekening gehouden worden bij de uitsplitsing naar de twee partijen apart. Voeg daarbij dat het Vlaams Belang bij De Standaard/VRT steeds aan de lage kant scoort, en het is dus helemaal niet zeker dat CD&V de eerste partij in Vlaanderen zou zijn. Voor de N-VA is het dan weer helemaal niet zeker dat die partij ook werkelijk de kiesdrempel zou halen als ze alleen naar de verkiezingen zou gaan. Bovendien is het percentage, zelfs als de partij boven de kiesdrempel eindigt, slechts de helft van het verhaal. Met 5,4% van de stemmen heeft de partij immers in het beste geval uitzicht op drie zetels: het behoud van de Westvlaamse kamerzetel voor Geert Bourgeois, een kamerzetel voor Bart de Wever als die in Antwerpen de kiesdrempel weet te halen, en ten slotte een senaatszetel voor Jean-Marie Dedecker. Of zou er ergens een derde kamerzetel uit de bus komen?

Het spreekt voor zich dat de partij met dat resultaat niet bepaald zal wegen op het federale beleid, laat staan de communautaire onderhandelingen. Hoogst waarschijnlijk vervalt de partij gewoon in de marginaliteit, een beetje zoals Groen!, zeker als de partij in de Vlaamse Regering aan de deur gezet zou worden. De vraag is of Jean-Marie Dedecker zich in die rol zal kunnen schikken.

Lege flesjes op het vliegtuig mag ook niet

Deze namiddag keerde ik terug naar Oslo van een week-endje in Vlaanderen. Aangezien de veiligheidscontrole er tegenwoordig vooral op gericht is de mensen te verhinderen elke potentieel vloeibare stof mee te nemen op het vliegtuig, had ik mijn flesje water reeds op voorhand uitgegoten, maar toch mocht het niet mee. Lege flesjes staan namelijk ook op de zwarte lijst. Waren het de resterende waterdruppeltjes aan de binnenkant die een veiligheidsrisico vormden, of de mogelijkheid om het flesje achteraf terug op te vullen met nieuw water, ik weet het niet, maar het ging in ieder geval zonder genade de vuilbak in.

De huidige veiligheidsmaatregelen zijn nog het best te omschrijven als gesystematiseerde complete nonsens. Eén zaak is dat niet uitgesloten kan worden dat het uiteindelijke resultaat van de huidige klopjacht op alles wat vloeibaar is misschien wel juist is dat vaste explosieven vandaag gemakkelijker dan ooit op een vliegtuig mee gesmokkeld kunnen worden. Een andere is dat de metaaldetectors vandaag zo scherp afgesteld zijn dat je niet veel meer nodig hebt dan een polshorloge om al uit de rij gepikt te worden voor een extra controle. Veel tijd om nog mee te volgen hoe iemand zich bij de veiligheidscontrole gedraagt rest er dus niet meer, en nochtans is het op die manier dat de échte terroristen tegengehouden zullen moeten worden.

Wat de vloeistoffen betreft is mijn indruk, na een paar uurtjes lezen links en rechts op het internet, dat met grote zekerheid uitgesloten kan worden dat het mogelijk is een vliegtuig met behulp van vloeibare explosieven op te blazen. Vloeibare explosieven zijn grofweg onder te verdelen in twee klassen: ofwel zijn ze zo instabiel dat je ze nooit heelhuids op het vliegtuig gesmokkeld kan krijgen zonder een half chemisch laboratorium mee te zeulen, ofwel zijn ze zo stabiel dat je een ontsteker van zo'n kaliber nodig hebt dat die best wel opgemerkt zal worden bij de veiligheidscontrole. Mijn conclusie: de huidige veiligheidsmaatregelen zijn meer ingegeven door incompetentie en paniek –altijd al een slechte combinatie geweest– dan door iets anders. Dat enkele Britse would be terroristen absoluut geen kaas gegeten hebben van praktische scheikunde is volgens mij geen voldoende reden om massaal tubes tandpasta en flesjes frisdrank te confisceren op de luchthavens.

Maar goed, stel toch even dat er een bedreiging zou uitgaan van vloeistoffen, wat voor zin heeft het dan lege waterflesjes in beslag te nemen? Geen van de controleurs twijfelde er deze namiddag aan dat mijn flesje wel degelijk leeg was, d.w.z. dat er geen vloeistof in zat en dat ik met het flesje ook niets gevaarlijks zou kunnen beginnen op het vliegtuig. Te meer daar er enkele tientallen meters verder reeds volle flesjes water verkocht worden. De boodschap die ik echter kreeg was dat ook lege flesjes op de lijst stonden, en zodus. Ik vraag me dus werkelijk af welk genie die lijst samengesteld heeft. Lege waterflesjes zijn blijkbaar verboden op het vliegtuig door niets anders dan door associatie: vloeistoffen zijn gevaarlijk, vloeistoffen kunnen in flesjes vervoerd worden, dus zijn ook flesjes op zich gevaarlijk. Worden we straks op de luchthavens ook nagekeken op water in de knieën? Of knieën zonder meer? Je weet maar nooit of één of andere terrorist een plannetje zit te smeden…

De vraag die bovendien op mijn lippen lag maar die ik niet durfde stellen –ik ben namelijk niet gek– was of ook lege dozen vandaag nog toegelaten zijn. Immers, in dozen kunnen vaste explosieven vervoerd worden, en da's toch minstens even gevaarlijk? Goed dat communautaire onderhandelingen niet in verre oorden gevoerd worden, want anders zouden Vlaamse politici met hun lege dozen snel in de problemen komen bij de veiligheidscontrole. Misschien daarom dat lege dozen nog niet op de lijst staan? Dode mussen daarentegen waren al langer verboden, wegens vogelgriep. Een hele geruststelling.

De leugenaar belogen

Eerste Minister Guy Verhofstadt gisteren in de Kamer:

Deze zomer had ik nog telefonisch contact met Wolfgang Bernhard. Die ontkende staalhard dat er van een sluiting sprake zou zijn. Strikt genomen heeft hij toen niet gelogen. Maar het is wel de vraag of het intellectueel ook eerlijk was, als men ziet wat er nu gebeurt.

Hier volstaat slechts één woord: Burgermanifesten.

Eigen VW-Volk Eerst, maar liever geen bussen van Van Hool

De kreet «Eigen volk eerst» en «Jeder für sich» was niet van de lucht deze week. Vooral de Franstalige pers blonk uit door het aanhalen van de oude Vlaams Blok-slogan. Vanuit het Zuiden van het land gezien is er niet zoveel verschil tussen een slechte Duits en een slechte Vlaming: is le flamand immers geen boers dialect van l'allemand? Laten we trouwens eerlijk zijn, veel goede Duitsers en goede Vlamingen lopen er sowieso niet rond, en «Eigen volk eerst» in de mond van een Duitse manager stoppen is dus al even natuurlijk als een Italiaan een voorkeur voor spaghetti toedichten.

Maar wat is nu eigenlijk de klacht van het Verenigde Belgische Proletariaat bij de afslanking van VW? Dat de Duitse directie liever in het buitenland bespaart dan in eigen land? Laten we de zaken even omdraaien: als men in Vorst kunstmatig een fabriek open houdt om 5.000 Belgische banen in stand te houden, dan zijn dat net zo goed 5.000 Duitse banen die moeten verdwijnen. Of Braziliaanse banen, of waar dan ook. Waar men dus eigenlijk over klaagt is niet het protectionisme van de Duitse directie, maar de eigen onmacht om zelf niet een protectionistische maatregel te nemen. De onmacht om zelf «Eigen volk eerst» toe te passen met andere woorden, niet meer of niet minder dan dat. Om de VW-Vorst open te houden, niet in het belang van het algemeen, globaal nut, maar om eigen Belgische banen veilig te stellen. Dat sommige persstemmen nu oproepen ervoor te zorgen dat de beslissingscentra zoveel mogelijk in België behouden zouden moeten worden doet trouwens herinneringen oproepen aan Luc van de Brande, die daarvoor toen uitgebreid de huid volgescholden werd. Hij wou dan ook de beslissingscentra in Vlaanderen verankeren, en niet in (Franstalig) België, en dat is natuurlijk iets helemaal anders.

En terwijl de Franstalige persstemmen toch zo hard roepen, is het misschien eens goed te herinneren aan het aankoopbeleid van de Waalse vervoersmaatschappij TEC. Er was al de illegale aankoep van Franse bussen in 1993, maar amper veertien dagen geleden greep Van Hool alweer naast een contract bij TEC, deze keer ten voordele van een Belgisch filiaal van de Franse groep Irisbus. Liever Franstalige bussen uit het buitenland dan Vlaamse bussen uit België. Plots maakt het niet zoveel meer uit waar het beslissingscentrum van een bedrijf ligt, en het begrip «federale solidariteit» vinden zij niet terug in hun dictionnaire. Van hypocrisie gesproken.

Verdraagzaamheid van de Vlaamse jeugd van tegenwoordig

Uit een onderzoek van hoogleraar Marc Hooghe moet blijken dat Vlaamse jongeren geïnteresseerd zijn in politiek. Als onderdeel van het onderzoek werd ook gepeild naar de partijpolitieke voorkeur van de jongeren, maar de resultaten ervan zijn moeilijk te duiden, en de berichtgeving erover laat in ieder geval sterk te wensen over.

De eerst kolom in onderstaande tabel geeft de resultaten weer die in de pers verschenen. Eerste vaststelling is dat de som van de percentages slechts 83,5% bedraagt. Betekent dit dat 16,5% van de jongeren geen antwoord heeft gegeven? Of stemmen zij op andere partijen, zoals bijvoorbeeld PvdA en Union Francophone? We hebben er het raden naar.

Partij	Jongeren	Herschaald	2004	Afw. 2004	2006	Afw. 2006
CD&V-N-VA	18%	21,6%	26,1%	-17%	30,1%	-28%
Vlaams Belang	22,5%	26,9%	24,1%	+12%	21,5%	+25%
sp.a-SPIRIT	18%	21,6%	19,7%	+9%	19,2%	+12%
VLD-Vivant	13%	15,6%	19,8%	-21%	18,9%	-18%
Groen!	12%	14,4%	7,6%	+89%	7,6%	+89%

In de tabel worden daarom de resultaten herschaald naar een som van 100% zodat ze vergeleken kunnen worden met de uitslagen van de verkiezingen in 2004 en 2006. Dat betekent dat andere partijen verwaarloosd worden, maar erg veel maakt dat niet uit voor de rest van het verhaal omdat vooral de grootteordes van de afwijkingen van belang zijn.

Opvallend in het artikel is dat de score van het Vlaams Belang uit de resultaten gepikt wordt en de overgang vormt tussen een vaststelling over de onverdraagzaamheid van de jongeren en hun partijpolitieke voorkeuren. Een vergelijking met de verkiezingsresultaten leert echter dat het Vlaams Belang niet bepaald oververtegenwoordigd is bij de Vlaamse jongeren, zeker niet vergeleken met de afwijkingen die voor andere partijen genoteerd worden. Meer zelfs, er is één partij die sterk oververtegenwoordigd is bij de jongeren, namelijk Groen! met zo'n 90%, en die partij is net de tegenpool van het Vlaams Belang, in het bijzonder wat betreft het migrantendebat. Die opvallende oververtegenwoordiging wordt zelfs niet vermeld. Combineer dat bovendien met het resultaat van sp.a-SPIRIT, lichtjes oververtegenwoordigd bij de jongeren, en het is duidelijk dat zogenaamde onverdraagzaamheid van de hedendaagse Vlaamse jongeren helemaal niet tot uiting komt in hun partijpolitieke voorkeur, integendeel zelfs.

Ook de slotbemerking dat het Vlaams Blok tien jaar geleden slechts 10% van de jongeren stemden haalde is opmerkelijk als suggestie dat de jongeren van verdraag minder verdraagzaam zouden zijn dan die van tien jaar geleden. Bij de verkiezingen van 1995 behaalde het Vlaams Blok 12,2%, en vier jaar eerder behaalde het 10,3%. Of met andere woorden, ook toen was het aandeel Vlaams Blok-stemmers onder de jongeren niet groter dan onder de Vlaamse bevolking in het algemeen. Ter vergelijking, in 1991 behaalde Agalev 7,8% van de stemmen, en in 1995 7,0%, terwijl die partij toen zelfs de grootste was bij de jongeren.

De conclusie moet daarom eerder zijn dat Vlaams Blok/Vlaams Belang onder de jongeren niet meer stemmen haalt dan in de rest van de bevolking, maar dat Agalev/Groen! voortdurend sterk oververtegenwoordigd is. De reporter van dienst kiest er echter voor gewoon over dat feit te stappen, terwijl een foutieve voorstelling van de grootte van de aanhang van het Vlaams Blok/Vlaams Belang sterk in de verf gezet wordt. Het zegt waarschijnlijk meer over de politieke voorkeur van de reporter dan over die van de Vlaamse jongeren van vandaag, of tien jaar geleden. Bovendien kan men de vraag stellen of die oververtegenwoordiging van Agalev/Groen! er niet eerder op duidt dat de Vlaamse jongeren precies verdraagzamer zijn dan de rest van de bevolking, en wat de reden daarvoor zou kunnen zijn. Jeugdige naïviteit is een mogelijk antwoord op die laatste vraag, maar zou ik zelfs niet durven suggereren.

Miss Brussel met lijken in de kast

Het zag er allemaal zo veelbelovend uit: Halima Chehaima, dochter van een Marrokaanse vader en een Belgische moeder verkozen tot Miss Brussel, en wie weet, misschien ook wel Miss België? Als zinnebeeld van het multiculturele Brussel van de toekomst kon het in ieder geval wel al tellen. Ondertussen is de droom lelijk uit mekaar gespat.

Eerste schoonheidsfoutje: de jongedame uit Molenbeek bleek voor de gemeenteraadsverkiezingen op de lijst van de PvdA+ te staan, en dat mag niet. Niet omdat de PvdA een vieze partij is met een uitgesproken anti-democratisch programma, maar omdat de kandidaten van de miss-verkiezingen politiek neutraal moeten zijn. Naar het schijnt omdat ze alle Belgen (welke?) moeten vertegenwoordigen. Probleem was echter dat haar kandidatuur voor de PvdA net iets te laat aan het licht kwam om nog van de lijst geschrapt te kunnen worden, en dus behaalde zij op 8 oktober zeggen en schrijven 49 voorkeursstemmen. Een gemiddelde missverkiezingen telt al gauw meer deelnemers dan dat aantal.

Het tweede schoonheidsfoutje was echter veel erger: Halima heeft een tijdlang aan de arm van een zekere Bilal Ould Haj gelopen, een figuur dat niet bepaald te omschrijven valt als de ideale schoonzoon. Wat hij allemaal op zijn kerfstok heeft is te veel om in dit korte artikel op te sommen, maar één van zijn heldendaden was de marteling van een 83-jarige vrouw in Sint-Agatha-Berchem, onder meer door haar knieën te breken, haar haar in brand te steken en brandende sigaretten op haar arm uit te duwen, en dat allemaal voor een handvol euro's. Letterlijk, want meer dan 500 euro's had ze niet in huis. Een kameraad van hem zou trouwens betrokken geweest zijn bij de overval op Eddy Sabbe. Terzijde: hem naar Tanger overplaatsen zal wel onmenselijk zijn zeker?

Soit, Halima heeft dus een tijd met hem «gelopen», en naargelang de bron (zijzelf, nu) was dat alleen maar vriendschap, of (kwade tongen) was het zo dik aan dat er sprake was van trouwplannen. Het ziet er in ieder geval naar uit dat haar verhaal langs alle kanten rammelt, en dat het knappe snoetje van Halima in deze zaak al meer dan één leugen heeft verteld.

Het is natuurlijk zo dat zij niet bepaald de eerste miss zou zijn met een vriendenkring of een liefje van bedenkelijk allooi, maar het tempo waaraan de lijken uit de kast van deze 18-jarige rollen doet toch de wenkbrauwen fronsen. Als multiculturele verrijking van de Brusselse missverkiezingen heeft zij in ieder geval al ruim haar steentje bijgedragen.

Positioneert Bart Somers zich voor 2009?

Een projectie van de uitslag van de provincieraadsverkiezingen op de Vlaamse Raad leert dat CD&V en N-VA er in 2009 maar te kiezen zouden hebben met wie ze in een regering zouden willen stappen. Alleen een rooms-rode coalitie komt nog één zetel te kort.

Na de verkiezingen van 13 juni 2004 was het Vlaams Belang groot genoeg om alleen een coalitie te kunnen vormen met CD&V-N-VA. Paars en paars-groen lagen helemaal in de touwen, en een olijfboomcoalitie met CD&V-N-VA, sp.a-SPIRIT en Groen! had een eerder krappe meerderheid. Die laatste partij bedankte echter voor regeringsdeelname, murw als ze nog was na het débâcle van 2003. De enige werkbare coalitie was daarom een tripartite, met een ruime meerderheid van 85 op 124 zetels.

Een projectie van de uitslag van de provincieraadsverkiezingen van 8 oktober op de Vlaamse Raad leert dat de zaken de volgende keer, in 2009, er wel eens helemaal anders zouden kunnen uitzien. Een olijfboomcoalitie heeft in die projectie een ruimere meerderheid, terwijl een rooms-blauwe coalitie nipt mogelijk wordt. Een rooms-rode coalitie daarentegen is net niet mogelijk. Door het spel van de kieskringen behaalt VLD-Vivant een zetel meer dan sp.a-SPIRIT, hoewel de laatste over heel Vlaanderen meer stemmen behaalde, en dat maakt net het verschil tussen een rooms-blauwe meerderheid en een rooms-rode minderheid. Paars en paars-groen lijken dan weer voltooid verleden tijd: beide coalitie zakken in 2006 nog dieper weg dan in 2004.

Wat betekent dit concreet? Deze projectie kan een verklaring geven voor de opmerkelijke koerswijziging van de VLD, zeker als ze gecombineerd wordt met de laatste weekvraag van De Stemmenkampioen. De resultaten van die weekvraag zeggen dat de VLD langs rechts kiezers afstoot, en bij CD&V, N-VA of Vlaams Belang weinig of geen kiezers weet weg te lokken, maar wel bij sp.a-SPIRIT. Voor de federale verkiezingen van 2007 betekent dit dat de VLD een nieuwe paarse coalitie opgeeft en in de plaats daarvan rekent op Yves Leterme. Met zijn eis voor een nieuwe communautaire ronde staat hij er immers ironisch genoeg garant voor dat de VLD opnieuw aan de regeringstafel zal zitten om een tweederde meerderheid te leveren als paars haar federale meerderheid verliest. In 2009 is er echter geen tweederde meerderheid nodig in het Vlaams Parlement, en zal VLD er zelf moeten voor zorgen dat ze aan de bak kan komen.

Voor de VLD zijn er in 2009 drie coalities die stokken in de wielen kunnen steken voor de partij: een coalitie tussen CD&V, N-VA en Vlaams Belang, een rooms-rode coalitie en een rooms-rood-groene. Zolang het cordon sanitaire stand houdt, is de eerste coalitie uitgesloten. Een rooms-rode coalitie levert slechts een krappe meerderheid op, als ze al een meerderheid zou weten te behalen. Er bestaat echter het risico dat Groen! in 2009 wel bereid zal zijn rooms-rood te depanneren, en die meerderheid lijkt moeilijker te breken.

Tenzij natuurlijk. Eén zaak is dat de VLD netto geen kiezers mag verliezen om de kansen op een rooms-blauwe meerderheid gaaf te houden. Langs rechts verliezen om langs links evenveel kiezers bij te winnen is dus op zich geen probleem, zeker als die rechtse kiezers toch alleen maar in de ongevaarlijke put van Vlaams Belang en een eventueel Cassandra-project terecht komen. Indien de VLD er echter in slaagt om sp.a-SPIRIT kleiner te maken zodat rooms-rood onmogelijk blijft en rooms-rood-groen onwerkbaar wordt, dan zit Bart Somers in 2009 weer aan de Vlaamse onderhandelingstafel, ofwel voor een rooms-blauwe regering, ofwel voor een voortzetting van de tripartite. En daar draait het voor een politieke partij in uiterste consequentie natuurlijk om: aan de macht komen, en aan de macht blijven.

Geen tranen voor Mama Galledou

Eind vorige maand, aan het einde van de ramadan, staken groepjes «jongeren» in Marseille enkele bussen in brand, met in één daarvan de 26-jarige studente Mama Galledou uit Senegal. Zij raakte daarbij over meer dan 60% van haar lichaamsoppervlakte verband, en vocht een tijdje voor haar leven. Het valt echter op dat, aangezien haar aanvallers tot de «verkeerde» bevolkingsgroep behoren, er op het politieke toneel een oorverdovende stilte en sereniteit heerst. Verder dan een obligate veroordeling van de feiten zonder er al te veel zijn ziel in te leggen komt men niet en wil men blijkbaar ook niet echt gaan.

Tot nu toe werd er slechts één demonstratie gehouden als steunbetuiging aan de jonge vrouw, en die bracht zeggen en schrijven 250 mensen op de been, voornamelijk onderwijzers, vorsers en andere leden van de faculteit waar Mama Galledou studeerde. Men kan de vraag stellen hoe de zaken eruit zouden gezien hebben als niet «jongeren» verantwoordelijk waren geweest, maar men de schuld op één of andere manier in de schoenen van de politie had kunnen schuiven. Mijn vermoeden is eerder dat Frankrijk dan ettelijke nachten in lichterlaaie zou staan als protest tegen het racisme van de politie, en dat er ook in Brussel snel enkele auto's in brand zouden staan, doch uiteraard officieel zonder enig verband met de eventuele gebeurtenissen in Frankrijk.

In eerste instantie werden voor de feiten vijf minderjarigen aangehouden: Cédric en Ayoub, 15 jaar oud, en Eddy, Romuald en Amdjad, 17 jaar oud, terwijl maandag nog een zesde minderjarige van 16 jaar werd ondervraagd en aangehouden. Wat zo schrijnend is aan de hele zaak is dat ook hier weer zes totaal onschuldige lammetjes aangehouden werden. Volgens de familie van Ayoub had hij de laatste tijd wel twee bêtises uitgehaald, maar stond hij nu onder streng toezicht van zijn vader en was hij op het ogenblik van de feiten aan het chatten op het Internet. Eddy daarentegen had onlangs een moto-ongeval gehad en was gespalkt aan het rechterbeen. Zijn kameraden verklaarden aan Le Figaro dat ze daarom helemaal niet konden begrijpen hoe hij in het incident betrokken zou kunnen geweest zijn, maar het is wel merkwaardig dat de politie die spalk nog niet heeft kunnen opmerken.

Van de kant van de politie komt echter een heel ander verhaal. Volgens een bron van Libération, dicht betrokken bij het onderzoek, zouden de jongeren, ondanks hun jeugdige leeftijd, niet aan hun eerste ondervraging toe geweest zijn en daarom eerder moeilijk onder druk te zetten. Allemaal zouden ze bekend zijn bij de politie voor geweldplegingen, diefstallen en vandalenstreken, en sommigen van hen worden omschreven als «serie-bekogelaars van politiewagens» («serial caillasseurs de voitures de flics»). Voowaar een vrolijke bende dus.

De advocaten van de verdachten zien de zaken dan weer helemaal anders. Zij hebben in ieder geval de heersende sereniteit niet opgemerkt, en doen zelfs ronduit hun beklag over de «mediatieke vuurzee» («embrasement médiatique») die op het dossier zou wegen. Zeker, Minister van Binnenlandse Zaken Nicolas Sarkozy was even op bezoek in Marseille en eiste de strengste straffen voor de daders «ongeacht hun leeftijd», maar dat was het dan. Meer zelfs, die uitspraak werd prompt opgevolgd door een betoging van een vijftigtal jongeren met slogans als «Sarko, fais pas ta pub!!!» en «Stop à la Gestapo». In de ogen van sommigen is blijkbaar nu ook al het eenvoudige ondervragen en oppakken van misdadigers een Gestapo-techniek geworden.

Maar misschien is voor hen al het simpele feit dat er überhaupt zoiets als een politie bestaat en dat die ook in hun wijk optreedt al een brug te ver. Bernard Coume, vertegenwoordiger van de politievakbond Alliance pour les Bouches-du-Rhône, schetst het volgende beeld van de situatie in Marseille:

In 1996 telde het departement 6.700 agenten die 40,5 uren per week werkten. In 2006 blijven er daarvan nog slechts 4.000 over die 35 uur doen. De realiteit in het departement is dat er sedert 1 augustus 24 agenten gewond zijn geraakt, meer dan 40 politiewagens bekogeld of volledig vernietigd werden door het vuur, daarvan één legerwagen van de veiligheidspolitie CRS, dat er schoten gelost werden op een politiewagen van de hulpdiensten in het 3de arrondissement van Marseille, en Molotov-cocktails geworpen werden naar het politiecommissariaat van Vitrolles…

Van een vuurzee is er dus wel degelijk sprake, maar niet zoals de advocaten het bedoelden. Op het Internet is er in ieder geval niet veel van te merken: veel meer dan een tiental artikels per krant zijn er over de zaak niet te vinden, en de journalisten schijnen niet echt uit te blinken door ijver om bijvoorbeeld alle mogelijke presidentskandidaten eens uit te vragen wat zij nu van deze zaak vinden. Laat staan dat organisaties, die er anders wel als de kippen bij zijn om één en ander in de juiste richting te duiden en uitgebreid van achtergrondinformatie te voorzien, zich nu opvallend koest houden, en bijvoorbeeld helemaal niet oproepen tot massale betogingen om het ongenoegen van de bevolking te laten blijken en niet in het minst om de democratie nog maar eens te redden. Niets van dat alles.

Mama Galledou had duidelijk het ongeluk dat zij verbrand raakte in een bus door een Molotov-cocktail die uit de verkeerde hoek kwam, en veel meer dan het absolute minimum minimorum qua berichtgeving zal er dus echt niet afkunnen. Gegeven de huidige omstandigheden en de ervaringen van verleden jaar toen Nicolas Sarkozy het naar aanleiding van de rellen in Parijs over racaille (uitschot) had, is dat waarschijnlijk nog het beste ook, om meer en erger te voorkomen. Aan de lezer om daar verdere conclusies uit te trekken…

De Stemmenkampioen volhardt in de boosheid

Begin deze week publiceerde De Stemmenkampioen de resultaten van de maandelijkse peiling voor oktober. Opvallend: ondanks de verkiezingsuitslag van de provincieraadsverkiezingen van 8 oktober blijft De Stemmenkampioen volharden in de boosheid en kent het Vlaams Belang een relatief hoge score toe, VLD-Vivant een relatief lage.

De prognose van De Stemmenkampioen voor het Vlaams Kartel van CD&V en N-VA zat zeer dicht in de buurt van de uitslag van 8 oktober, en in de nieuwe peiling blijft CD&V-N-VA op hetzelfde niveau hangen. Voor het Vlaams Belang zijn de zaken echter helemaal anders: de partij zit bij De Stemmenkampioen bijna zes procent hoger dan bij de provincieraadsverkiezingen. Dat betekent dat De Stemmenkampioen in de boosheid blijft volharden wat het Vlaams Belang betreft, ook al is dat hoge niveau van het Vlaams Belang één van de grootste punten van kritiek geweest op deze peiler, zowel voor als na de provincieraadsverkiezingen.

Zoals het Vlaams Belang overschat werd door De Stemmenkampioen, werd de VLD onderschat met bijna vijf procent. Ook hier blijft De Stemmenkampioen op zijn standpunt, en geeft de VLD een score van amper iets meer dan 14%, het andere punt van kritiek van de meeste critici. Merk op dat de peiling van De Stemmenkampioen uitgevoerd werd vóór Bart Somers de revolutie uitriep bij de VLD. Ook sp.a-SPIRIT werd onderschat bij de verkiezingen in oktober, maar daar bleef De Stemmenkampioen wel binnen de foutenmarge. Voor dat kartel tekent De Stemmenkampioen geen verschil op vergeleken met de tweede peiling van september.

Tot slot Groen!. Die partij haalde bij de verkiezingen van 8 oktober exact dezelfde uitslag als op 13 juni 2004. Bij De Stemmenkampioen zit de aanhang van Groen! echter al een hele tijd in een duidelijk dalende trend, en ook hier houdt De Stemmenkampioen voet bij stuk. De partij zit daarmee voorlopig nog net boven de 6% volgens deze peiler, geen al te comfortabel niveau.

Wat moeten we van deze peiling denken? De wedstrijd van Politiek.Net toonde aan dat deelnemers veel meer vertrouwen hadden in De Stemmenkampioen dan in welke andere peiler dan ook. Op de avond van 8 oktober bleek echter dat de laatste peiling er voor het Vlaams Belang en de VLD mijlenver ernaast zat. De verklaring is dat De Stemmenkampioen ervoor kiest voor de prognoses van de federale verkiezingen zich niet te laten beïnvloeden door de resultaten van de voorbije provincieraadsverkiezingen. Dat zou ook de verklaring moeten zijn waarom De Stemmenkampioen er voor het Vlaams Belang en de VLD zo ver naast zat op 8 oktober. Dat is natuurlijk een legitiem standpunt voor een peiler, maar over ten laatste een half jaar zal blijken in hoeverre dat ook werkelijk klopt.