Dag van de Media

Vandaag is het de Dag van de Media, een gelegenheid om eens na te denken over de staat van de media in Vlaanderen. En die kan alleen maar ronduit bedroevend genoemd. De recentelijke veroordeling van de VRT door de Raad van State, opgevolgd door een interview met Kris Hoflack in Knack waarin hij verklaarde dat die veroordeling vooral betekende dat de openbare omroep in de toekomst het leper zal moeten spelen, illustreert dit perfect.

Zoals bij elke verkiezingscampagne had de VRT in 2007 weer eens het onderste uit de kan gehaald om het Vlaams Belang zoveel mogelijk van de politieke debatten te weren. Truuk van de dag was het concept van de kanseliersverkiezingen, waarbij de VRT zelf oordeelde dat partijvoorzitter Frank Vanhecke van het Vlaams Belang geen kandidaat was voor de post van Eerste Minister, en dús ook niet uitgenodigd diende te worden voor het «kanseliersdebat». Het foefje dat tot dan toe gebruikt werd –alleen maar de «grote» partijen uitnodigen– kon in 2007 niet meer toegepast worden omdat het Vlaams Belang in 2004 uitgegroeid was tot… de allergrootste partij in Vlaanderen.

Iedereen weet dat de VRT het Vlaams Belang zowel op openlijke als achterbakse wijze discrimineert, maar het probleem van de partij is dat zoiets, ondanks de herhaaldelijke en veelvuldige verklaringen van nogal wat topmensen bij de VRT, altijd moeilijk hard te maken is voor een rechtbank. In 2007 was de discriminatie echter zo flagrant dat de partij toch gelijk kreeg voor de Raad van State, met een serieuze tik op de vingers van de VRT tot gevolg. De reactie van Kris Hoflack in Knack sprak echter boekdelen. In plaats van ootmoedig te erkennen dat een openbare omroep, gefinancierd met het belastinggeld van álle kiezers, en dus ook die van het Vlaams Belang, zich niet mag gedragen als een ordinaire propagandamachine tegen het Vlaams Belang, vond hij het vooral jammer dat men het spelletje in 2007 niet slim genoeg gespeeld had. En voegde er nog aan toe dat men in de toekomst aan de Reyerslaan enkel wat voorzichtiger zal zijn – niet om aan objectieve en onpartijdige berichtgeving te doen, maar om zich niet opnieuw zo domweg te laten veroordelen. De arrogantie droop er zo van af. Het is misschien goed er even aan te herinneren dat dit diezelfde man is die begin 2006 Freya van den Bossche eens liet herkansen bij Phara de Aguirre. Je moet er allemaal maar het lef voor hebben… En geen enkele journalist uit een ander medium die daar enige bedenkingen bij wenst te plaatsen.

Dat objectiviteit bij de Vlaamse journalisten niet bepaald bovenaan het lijstje van de na te streven deugden staat was ook al eens duidelijk gemaakt naar aanleiding van de recente controverse rond het nazi-onthaalgezin in Hoboken. Terwijl de media nog steeds in opperste staat van verrukking waren als gevolg van het uitgebreide rondje zelfbevrediging dat plaatsvond na de ontdekking van deze authentieke nazi in Vlaanderen, bleek dat Hanan Taouil de pineut was als collateral damage. Of de paleo-nazi (geen neo-nazi) een dossier bij de Staatsveiligheid heeft is niet geweten, maar dat de echtgenoot van Hanan Taouil, imam Nordine Taouil, met stip als staatsgevaarlijk genoteerd staat, daar bestaat geen twijfel over. Kind & Gezin vond het daarom wijs om ook de erkenning van Hanan Taouil in te trekken, wat al iets minder in de smaak viel van de vaderlandse media. Dat er bijvoorbeeld ook mensen zijn die, ondanks alles, eerder voor de «nazi-nanny» dan voor Hanan Taouil zouden kiezen als dat de keuze zou zijn, is een nuance die men nergens in de media kon lezen. Het was duidelijk dat het ook nooit de bedoeling van de media is geweest een Berufsverbot voor álle staatsgevaarlijke individuen af te kondigen. Merkwaardig genoeg heeft nog geen enkele journalist zich tot nog toe geroepen gevoeld om eens bij mevrouw Taouil aan te bellen voor een gesprek onder vier ogen (en een verborgen lens) in haar huiskamer over, ik zeg maar wat, joden, homoseksuelen, of de plaats van de vrouw in de maatschappij. Van kinderkribben «voor het volk» waar portretten van àndere massamoordenaars aan de muren hangen heeft men blijkbaar al helemaal niet gehoord in de Vlaamse redactielokalen.

Wie eens wil weten hoe de media écht zouden kunnen werken, en hoe een kwaliteitsinterview écht klinkt –niet het inquisitieverhoor waar de vertegenwoordiger van Kind & Gezin aan onderworpen werd om stante pede de erkenning van de «nazi-nanny» in te trekken– raad ik aan te abonneren op de Best of Today-podcast van BBC4. Men hoeft het niet altijd eens te zijn met de interviewer of de BBC –ook daar is de rode draad in de berichtgeving meer dan eens, inderdaad… rood– maar interessant zijn de interviews wel, zelfs al gaat het over één of andere cricket test match tussen Engeland en Pakistan die mij in se eigenlijk geen bal kan interesseren. Stel je voor, rasinterviewer John Humphrys of James Naughtie die Caroline Gennez eens op de rooster zou leggen over de «smoel» van de sp.a – het meisje zou waarschijnlijk al na een minuut huilend terug naar huis moeten gaan. Schertsfiguren als een Bert Anciaux, Freya van den Bossche of Bart Somers, om over een Jean-Jacques de Gucht nog maar te zwijgen, zouden geen kans maken om politiek door te breken of ook maar iets te betekenen. Patrick Dewael zou het onmogelijk tot kamervoorzitter geschopt hebben. Wat Herman van Rompuy tegenwoordig uitspookt in de «16» zou in een normaal land aanleiding geven tot menig hard interview, maar de media kiezen er blijkbaar liever voor het huidige non-beleid met de mantel der liefde te bedekken. Idem dito voor de échte erfenis van acht jaar paars beleid onder leiding van Guy Verhofstadt. Een Bart de Wever of een Gerolf Annemans daarentegen zouden wel perfect passen in de studio's van BBC4.

Eén keer per jaar moet het toch toegelaten zijn even weg te dromen over échte kwaliteitsmedia in Vlaanderen…

Wie vraagt Taouil naar zijn mening over Kuregem?

Je zou het niet geloven als je het niet met je eigen ogen zou kunnen zien: dit week-end pakte De Standaard, een krant die van zichzelf vindt dat ze kwaliteit aflevert, uit met een reeks artikelen over de moslima's in Antwerpen en de criminaliteit in Kuregem, maar zonder dat er ergens ook maar de minste link gelegd werd tussen de twee verhalen.

Ondanks de herhaaldelijke oproepen en schijnoproepen voor een debat zonder taboes –we hadden het er eerder al eens over– blijven de media in de boosheid volharden: moslima's in Antwerpen die weigeren hun hoofddoek af te leggen hebben niets, maar dan ook niets te maken met moslimo's die elders voor overlast zorgen. Een beeld dat nochtans ferm aan diggelen geslagen werd toen bleek dat het hulpje van één van de superboeven die deze zomer met een helikopter uit de gevangenis van Brugge wisten te ontsnappen… een vrome (bekeerde) moslima bleek te zijn die nog niet zo lang geleden op TV nog zo over haar hoofddoek had zitten snoeven. Je hoeft dus niet eens in het geniep met een videocamera in een huiskamer binnen te dringen om de link van het ene naar het andere te leggen, maar geen enkele journalist of commentator die het daar eens een beetje uitgebreider over wil hebben in één of ander commentaarstuk.

De mening van imam Nordine Taouil, die zich ondertussen al de kalief van Antwerpen lijkt te wanen, over wat de moslima's in Antwerpen wel en niet mogen doen is ondertussen al ruim aan bod gekomen. Geen kwaliteitsjournalist echter die het aandurft diezelfde imam ook eens aan de tand te voelen over die bendes in Brussel. Of over moslimo's in het algemeen. Mogen moslimo's wel naar school gaan waar er ongesluierde meisjes rondlopen? Ik heb daar nog geen oproepen over gehoord uit de mond van de imam. Mogen die moslimo's op café en naar de discotheek, waar Vlaamse meisjes rondlopen met soms heel veel minder aan dan een sluier, en er bovendien ook nog alcohol geschonken wordt? Het moet zijn dat het met de kuisheid van de moslimo's niet zo nauw zit, want KifKif vond het zelfs nodig hiervoor een gespecialiseerde brigade op te richten. Of zit de zaak zo in mekaar, dat die moslimo's –in tegenstelling tot de moslima's dus– de kans moeten krijgen zich een beetje te «oefenen» vóór ze trouwen, en dat dat dan even goed, om niet te zeggen liefst, op één van die blanke hoeren kan die toch niet liever hebben? (Het CGKR moet er de Deense kranten van deze zomer maar eens op naslaan.) Is het trouwens echt puur toeval dat het in nogal wat islamitische landen de vrouw is die veroordeeld wordt wanneer ze verkracht wordt? Zíj gaf haar verkrachter immers de gelegenheid door zonder mannelijke begeleider het huis te verlaten – hij deed niet meer dan wat van hem verwacht kon worden.

Bij dit alles loopt bovendien Vlaams (nou ja) Minister van Onderwijs Pascal Smet met een dikke lip rond. Hij is er namelijk niet zo opgezet mee dat er binnenkort in Antwerpen madrassa's opgericht zullen worden waar de moslima's hun hoofddoek niet hoeven af te zetten vóór ze de schoolpoort binnen stappen. O ja, imam Nordine Taouil bestrijdt dat het om madrassa's zou gaan, maar veel meer dan een semantische discussie is dat natuurlijk niet: kweekscholen voor vrome moslims zullen het zijn. Waarom zouden ze anders opgericht worden? Het lijdt bovendien geen twijfel dat de moslima's op die scholen van prima moslimonderwijs zullen kunnen genieten. Zo zal hen wel overvloedig ingeprent worden welke rol de vrouw volgens heerschappen als imam Nordine Taouil in de maatschappij te vervullen hebben: geen, behalve het eten voor de man klaar te maken, op tijd en stond de benen te openen –in sommige landen bestaan er zelfs uitdrukkelijke richtlijnen over hoe vaak de man daar recht op heeft– en verder nog zoveel mogelijk kinderen te baren. En wat de moslimo's betreft, hen zal wel duidelijk gemaakt worden wat zij dienen te doen met mensen die de seksuele geaardheid van Pascal Smet delen. Ik kan zijn ongemak dus begrijpen –waar is de tijd dat Pascal Smet en Nordine Taouil partijgenoten dreigden te worden?–, en het gaat om meer dan het overduidelijke bewijs dat als er vandaag integratieproblemen bestaan, het meer aan een bepaalde groep immigranten ligt die zich uitdrukkelijk niet willen integreren in een maatschappij die zij met elke vezel van hun lichaam verachten, dan wel aan de «onverdraagzame» en «racistische» Vlaming die weigert zich te laten «verrijken» door de islam. Dat er op die madrassa's ook katholiek godsdienstonderwijs voorzien zal worden als daar vraag naar zou rijzen, is echt wel loeier. Het zal al goed zijn als er hier en daar misschien een leraar Nederlands of wiskunde les zal mogen geven die zich nog niet bekeerd heeft tot de islam.

A propos, het zal interessant zijn om te zien of er eerlang ook journalisten zullen opstaan die zich geroepen voelen om under cover eens na te gaan wat er in die madrassa's zo allemaal verkondigd wordt tijdens de lessen godsdienstonderricht of biologie, en welke portretten er daar aan de muur zullen hangen. We zullen ons daarover maar niet te veel illusies maken…

«Rotterdamse» «jongeren» in Ridderkerk

De afgelopen week werden in Nederland maar liefst tien «Rotterdamse» «jongeren» door de politie aangehouden, omdat ze in totaal 19 meisjes hadden betast in het zwembad van Ridderkerk. Voor wie daar moest aan twijfelen: het ging wel degelijk om tien Marokkanen. Het is nu echter wachten op de verklaring van één of andere imam –we denken spontaan aan Nordine Taouil, maar het mag ook een andere zijn– die verklaart dat als Marokkaanse jongens in de Nederlandse zwembaden geen Westerse meisjes meer mogen betasten, ze in het vervolg thuis zullen blijven…

De afgelopen week bood weer een uitgebreide waaier aan multi-culturele geneugten aan. Terwijl in Frankrijk de discussie gevoerd wordt of een boerka wel compatibel was met de idealen van de Franse Republiek of überhaupt wel verboden zou moeten worden binnen de hexagone, werden, zoals de recente traditie dat wil, naar aanleiding van de nationale feestdag weer ettelijke –honderden!– auto's in brand gestoken. Het is misschien het kleine offer dat de Fransen nu eenmaal zullen moeten brengen om later onbezorgd van hun oude dag te kunnen genieten, want voor wie het alweer vergeten was: het zijn wel degelijk de brandstichters van vandaag die morgen de pensioenen zullen betalen. Of zo wil de multi-culturele lobby het ons toch doen geloven.

In Vlaanderen hebben we ondertussen een heus «debat» achter de rug over hoofddoeken op school — alleen een verzuurde zagevent die zou durven beweren dat het debat overwegend in één richting gevoerd werd. Kenmerkend voor het pseudo-debat waren de herhaalde oproepen om de discussie open te trekken, zonder ze ook effectief open te trekken, of misschien beter gezegd: precies om ze zoveel mogelijk gesloten te houden. Want het debat mocht uiteindelijk alleen maar over al die vrijgevochten, mondige, flinke én kuise Marokkaanse meisjes gaan. Dat er naast die Marokkaanse meisjes ook zoiets bestaat als Marokkaanse jongens, en dat de problemen zich vooral daar situeren, is natuurlijk een potje waarvan men het dekseltje liefst zo stevig mogelijk dicht wil houden.

Neem nu die 19 meisjes in Ridderkerk, aangerand door tien «Rotterdamse» «jongeren». JONGEREN dus. En uit ROTTERDAM. Nu ja, voornamelijk dan toch. Maar over etniciteit willen we het even niet hebben. En of die 19 meisjes al dan niet een «boerkini» aanhadden staat ook al nergens vermeld. Alleen De Telegraaf was niet helemaal bij de les was, en vermeldt toch de achtergrond van de tien «Rotterdamse» «jongeren». Marokkanen dus. Of had iemand eigenlijk iets anders gedacht? Had ook maar één van hen Kees, Benny of Joop geheten, had het ongetwijfeld verder ook initialen geregend. Nu niet, en die afwezigheid was natuurlijk veelzeggend.

Ondertussen zit ik wel met een aantal vragen. Het leidt natuurlijk geen twijfel dat deze tien arme drommels in de val gelokt werden door 19 racistische en uiterst promiscue meiden. Ze waren per slot van rekening Nederlands. Hadden ze trouwens maar een boerkini moeten aandoen! Maar wat bezielt die tien Marokkaanse jongens eigenlijk om naar een zwembad te trekken waar meiden zonder hoofddoek, laat staan boerka, zomaar ongegeneerd rondlopen? Ja, blijkbaar hebben ze nog geld voor betaald ook, want iets anders zou ik niet durven suggereren. Waar waren trouwens hun zussen, of zaten die braafjes thuis? Die waren misschien wel een opstel aan het schrijven waarom ze met een hoofddoek naar school willen gaan? En zouden die tien «Rotterdamse» «jongeren» nu thuis op hun donder krijgen? En zo ja, omdat ze meisjes betast hebben, of zich zo stom hebben laten vangen? Misschien iets waar socioloog Hugo van Assche bij een volgende gelegenheid eens zijn licht over kan laten schijnen?

De sluier rond het hoofddoekendebat

Mag ook de laatste school in Antwerpen hoofddoeken verbieden? Het debat over hoofddoeken op school laaide de afgelopen week stevig op, maar verder dan wat platte algemeenheden over de vrijheid van godsdienst contra de machocultuur bij moslimjongens raakte de discussie jammer genoeg niet.

Meyrem Almaci deed donderdag in De Standaard een halfbakken poging om het debat over het hoofddoekenverbod wat open te trekken. Ze klaagde daarbij vooral de groepsdruk aan, maar vergat wel een oplossing voor het probleem te suggereren. En o ja, voor het geval daar twijfel moest over bestaan, zelf droeg zij ook een hoofddoek op school, maar helemaal volledig uit vrije wil natuurlijk. Of wat dacht u? De reeks interviewen in de Vlaamse pers met moslima's die al dan niet een hoofddoek dragen uit vrije wil valt ondertussen niet meer bij te houden, maar geen enkele schijnt ooit iets gemerkt te hebben van die groepsdruk. Dat de nazi's daar nooit aan gedacht hebben, om in de pers een paar joden ten tonele te voeren die geheel uit vrije wil een gele davidsster droegen. «Groepsdruk? Ze zouden eens moeten durven!» – je ziet het al zo geschreven staan in Het Algemeen Nieuws, die verre voorloper van De Standaard. Je moet blijkbaar al een onderzoeker uit Rabat zijn om die groepsdruk te kunnen opsporen. Een bijzonder merkwaardige zaak dus.

Hoe zit dat dan echt met die groepsdruk? De onvermijdelijke Jozef de Witte van het CGKR diende zich natuurlijk ook in het debat te mengen, maar niet om het uiterst discriminerende karakter van die groepsdruk aan te klagen, wel om voor een landelijk hoofddoekenverbodverbod te pleiten. Telkens die man zich over iets uitlaat, blijf ik met de indruk zitten dat hij zich gedraagt als een nuttige idioot –of zou het toch doelbewust zijn?– in dienst van het islamexpansionisme in Europa. Zou hij er, als voorzitter van het CGKR, waarvan de R in de naam tot nader order nog steeds verwijst naar «racismebestrijding», niet beter aan gedaan hebben enige reflecties over die groepsdruk te laten noteren? Zo bijvoorbeeld dat het toch merkwaardig is dat alleen meisjes getroffen worden door de kuisheidseisen van de islam. En dat alleen Turkse en Marokkaanse meisjes getroffen worden door de groepsdruk rond de hoofddoeken. (Nu ja, voorlopig toch.) Want hoe weet een moslimjongen dat een toevallig meisje dat over straat loopt wel of niet een hoofddoek zou moeten dragen? Toch niet aan de huidskleur zeker? Als Jozef de Witte daar eens over had kunnen uitweiden, dan had hij eens voor één keertje misschien een positieve bijdrage kunnen leveren.

Laten we dan zelf maar even doorborduren op dat racisme, aangezien Jozef de Witte dat probleem liever versluierd. Zo liet Karin Heremans, directrice van het Koninklijk Atheneum Antwerpen, vandaag in De Standaard optekenen dat enkele jongens haar al waren komen vragen of zij niet apart van de meisjes les zouden mogen krijgen als hoofddoeken werkelijk verboden zouden worden. Merkwaardig toch, dat die vraag nu pas komt. Blijkbaar hadden die jongens weinig of geen last van ongesluierde meisjeshoofden zolang het alleen maar om blanke meisjeshoofden ging. Wat Karin Heremans trouwens tegenhoudt om die jongens meteen maar bij het CGKR aan te melden is me ook al een raadsel, en ik durf er overigens mijn hoofd op te verwedden dat het precies deze «vrome» jongens zijn die voor de reeds eerder vermelde mysterieuze ongrijpbare maar voor de slachtoffers goed voelbare groepsdruk zorgen.

En wat heet vroom? Het is toch straf dat precies dezelfde groep jongens die vandaag in de krant afgeschilderd worden als uiterst gematigd omdat zij later hun vrouw zélf zullen laten beslissen een sluier om te doen –naar ik vermoed zo een beetje op dezelfde manier als die Algerijn in Marseille een jaar geleden zijn vrouw ook zelf liet beslissen in het vervolg toch maar liever de sluier te behouden– elke zomer weer voor overlast zorgt in de openluchtzwembaden. Ongesluierde moslima's op school vormen voor hen een probleem, maar blanke meisjes in bikini's lastigvallen blijft met stip tijdverdrijf nummer één tijdens de vakantie. In die mate zelfs dat het provinciebestuur in Vlaams-Brabant twee jaar geleden zich zelfs genoodzaakt zag een verbod op zwemmen met lange shorts af te kondigen, en de MIVB liever geen natte broeken meer op de bus zag. Het provinciebestuur hield er bijna een racismeproces aan over.

Als het trouwens gewoon maar bij wat lastigvallen bleef. Statistieken zal je hierover in de Vlaamse pers niet lezen, omdat ze primo uitdrukkelijk niet bestaan, en secundo als ze bestaan zouden hebben, daar angstvallig uit weggehouden zouden worden. Maar waar ze wel bestaan en al eens in de pers belanden, blijkt echter duidelijk dat allochtone jongeren sterk oververtegenwoordigd zijn in de criminaliteit, in het bijzonder wat verkrachtingen betreft. Eveline de Wree constateerde in 2004 trouwens dat de daders van groepsverkrachtingen in Brussel uitsluitend allochtonen waren. In België hoeft men echter nog niet meer te doen dan te vragen eindelijk toch maar eens te beginnen de nationaliteit van criminelen te registreren om al beschuldigd te worden van racisme.

Ik heb echter zo'n vermoeden dat het pleidooi van Rik Pinxten en Björn Siffer in De Morgen –hetzelfde koppel trouwens dat een jaar geleden zoveel onzin verkocht over censuur– voor een «open debat –feiten op tafel– over de machocultuur bij moslimjongens, over familiaal geweld, over godsdienstige indoctrinatie, over gelijkheid van man en vrouw, over schijnhuwelijken en huwelijksmigratie, over scheiding van kerk en staat, over vrijheid van meningsuiting» in feite vooral een oproep is om de fel stinkende potjes stevig dicht te houden. De truuk om het meteen maar over alles te willen hebben is zo oud en doorzichtig als een ingesloten luchtbel uit de laatste ijstijd. Hetzelfde trouwens met de vraag van Jozef de Witte naar een «sereen en breed maatschappelijk» debat. Want een sereen en breed maatschappelijk debat, dat weet iedereen, is alleen maar mogelijk onder de progressieve gelijkzinde speerpunt van de maatschappij. Iedereen die al eens een kritisch geluid durft te laten horen over de voordelen en de geneugten van de multi-culturele maatschappij wordt daarbij nadrukkelijk verzocht zijn mond te houden, om die sereniteit niet te verstoren. Ook feitenmateriaal en statistieken die stigmatiserend zouden kunnen werken voor bepaalde bevolkingsgroepen kunnen het debat alleen maar verzuren. En als er dan nog iemand overblijft die zou durven opwerpen dat een hoofddoekenverbod in bepaalde omstandigheden misschien toch wel zijn nut zou kunnen hebben, zal er vooral daarover nog eens goed nagedacht moeten worden. Het kan immers alleen maar betekenen dat het racisme bij sommigen echt wel heel diep zit, hoe welwillend ze ook mogen zijn.

Moeten de hoofddoeken dan maar verboden worden? De zaak is natuurlijk dat dat het probleem niet is. Als moslimmeisjes absoluut een sluier willen –of een niqab, desnoods zelfs een boerka– om zich buiten de Westerse maatschappij te stellen, dan moeten ze dat vooral maar doen. Maar dan wel achteraf niet komen klagen dat ze gediscrimineerd worden en niet genoeg kansen krijgen. Trouwens liever een Mahinur Özdemir die met een hoofddoek in het Brussels Parlement duidelijk zegt waar ze voor staat, dan een of andere islamitische vijfde colonne die precies hetzelfde nastreeft. Het probleem stelt zich echter elders, namelijk bij de moslimjongens. Enerzijds eisen zij absolute kuisheid van hun zusters en nichten, maar op hun eigen driften mag geen enkele rem gezet worden. Enerzijds zorgen zij voor een absolute controle van de wandel en het gedrag van hun zusters en nichten, maar o wee als een politieagent eens naar hun papieren vraagt. Zij vernietigen op uiterst effectieve wijze alle kansen voor hun zussen en nichten om zichzelf te kunnen ontplooien en op de arbeidsmarkt aan hun trekken te komen, maar eisen zelf wel de beste baantjes op zonder daarvoor ook maar een klop te hoeven gedaan hebben – noch op school, noch op het werk zelf trouwens. Het zijn trouwens de moslimmeisjes niet die problemen ondervinden om in cafés en disco's binnen te raken, wat trouwens meteen ook de theorie ontkracht dat het aan het aangeboren racisme van eigenaars of de buitenwippers zou liggen.

Wordt het daarom niet tijd dat de moslimjongens eens ferm aangepakt worden? Dat zíj maar eens met een sluier, niqab of boerka rondlopen om hun kuisheid aan te tonen. Desnoods maar uit solidariteit, en met de imam met de grote mond Nordine Taouil op kop. Dat zíj maar eens van school thuisblijven als het er op de speelplaats en in het klaslokaal naar hun mening te onzedig aan toe gaat. Ze hoeven hun werkloosheidsvergoeding trouwens niet te gaan opstrijken als zij er niet tegen kunnen dat er achter de loketten ongesluierde vrouwmensen zitten die hen eventueel zouden kunnen verleiden – alsof die al zo zot zouden kunnen zijn. Dat ze ophouden met hun crimineel gedrag, zodat geen enkele agent het nog in zijn hoofd zou halen zijn tijd te verknoeien met het controleren van de identiteit van zulke voorbeeldige jongeren. Die agenten doen dat per slot van rekening ook niet voor hun plezier. Het is nu alleen maar de vraag of de Jozef de Wittes, Meyrem Alamaci's, Rik Pinxtens en Björn Siffers van deze wereld klaar zijn voor zo'n open debat, dan wel dat de gebeurtenissen van de afgelopen week alleen maar een aanleiding waren om nog maar eens de racistische bokken van de multi-culturele schapen te kunnen scheiden.

Islamcreationisme

Verleden zondag was een zwarte zondag voor de dromers van een multiculturele samenleving en een «Europese islam». Die dag was immers heel televisiekijkend Vlaanderen getuige van het ultieme failliet van die twee dromen, toen imam Nordine Taouil in het VRT-programma De Zevende Dag bleef zweren bij het bijbelse creationisme.

Tegenstanders van al wat naar multiculturaliteit ruikt zouden de imam op hun blote knieën moeten danken voor de voorstelling die hij in de VRT-studio's ten beste gaf. Vanaf nu kan immers elk debat in de kiem gesmoord geworden door één enkele eenvoudige vraag aan de moslim van dienst: aanvaardt hij het darwinisme, of houdt hij vast aan het creationisme? Speelt men voor een publiek waarvan het merendeel ze nog altijd alle vijf op een rij heeft, hoeft men daarna zijn mond zelfs niet meer open te doen om gelijk te krijgen, want de kans is groot dat de moslim zich net zoals imam Nordine Taouil in De Zevende Dag hopeloos buiten spel zet. En dan te bedenken dat Nordine Taouil nog moet doorgaan als één van de gematigde moslims in ons land!

Of is Nordine Taouil soms een geïsoleerd geval? Een dag later ging Koen Fillet voor zijn Radio 1-programma Feyten of Fillet op zoek naar moslims die wel het darwinisme willen aanvaarden, en tot zijn stomme verbazing –trouwens goed te horen aan zijn stem– had hij er zelfs niet één enkele kunnen opsnorren. Maar, voegde hij er nog aan toe, het is natuurlijk wel vakantie – alsof dat een groot verschil zou gemaakt hebben. Waarom bijvoorbeeld niet snel eens naar Kif Kif gebeld? Of één van de vele moslim mandatarissen die ons land rijk is, en die anders altijd wel te vinden zijn om hun multiculturele zeg te komen doen over één of ander onderwerp? En bij mijn weten is bijvoorbeeld ook een Mimount Bousakla van de Lijst Dedecker nog altijd moslim, en niet bepaald op haar mondje gevallen.

In ieder geval heeft Johan Braeckman van SKEPP gelijk wanneer hij stelt dat dit soort onzin –want kunnen we dit dan werkelijk iets anders dan onzin noemen?– de integratie van een grote groep immigranten niet bepaald vooruit helpt. En het moet gezegd, ik kan me niet herinneren dat we dit soort van problemen, om over hoofddoeken en mannelijke gynaecologen nog maar te zwijgen, hebben of gehad hebben met Spanjaarden, Italianen of Grieken die lang geleden inweken, Chinezen of Japanners, of de nieuwe immigranten uit Centraal- en Oost-Europa. Die immigranten hebben dan ook veel minder last van werkloosheid, criminaliteit, of politie of werkgevers die zich dan «racistisch» tegenover hen gedragen. Zou het ene soms iets met het andere te maken kunnen hebben? En dan willen sommige politici ons doen geloven dat alle immigratie altijd en overal de samenleving verrijkt, zowel cultureel als economisch.

Met dit voorval moet het nu voor iedereen die het wil begrijpen duidelijk zijn dat de integratie van de moslims in Europa niet mislukt is, maar van het begin af reeds volkomen onmogelijk was. De islam is niet louter een godsdienst, zelfs geen religieus-politieke-culturele ideologie, maar een letterlijk allesomvattende ideologie, die ook ingrijpt in de economie (denk bijvoorbeeld maar aan de Fortis B Fix 2008 Islamic Index 1) en zelfs de wetenschap. Hoeft het dan bijvoorbeeld te verbazen dat men tot nog toe in Stockholm nog niet bepaald veel Nobelprijzen economie of geneeskunde aan moslims heeft kunnen uitdelen? Maar dat de integratie van de islam, die het darwinisme niet kan aanvaarden, zelfs niet op het meest praktische niveau, in de Europese samenleving totaal onmogelijk is, kon niet beter geïllustreerd worden dan precies met dit voorval. En wat misschien nog meer zorgen zou moeten baren is dat er zelfs apostelen van de multiculturele samenleving gevonden kunnen worden die nu ook al vinden dat we over het darwinisme vooral niet te veel mogen doorbomen – uit respect, of wat dacht je? Eerlang kan er misschien zelfs een Belgische rechter gevonden worden die SKEPP voor racisme wil veroordelen omwille van hun systematische propaganda van het darwinisme…