zondag, oktober 31, 2004

Immigratie netto verlies voor Noorwegen

Aftenposten brengt vandaag een interview met de sociaal-ekonoom Kjetil Storesletten. Hieronder een vertaling. Zouden we het ooit mogen meemaken dat er zo een studie gemaakt zou worden over een niet nader genoemde actieve welvaartsstaat?

De Verenigde Staten hebben de laatste twintig jaar verdiend aan immigratie. Voor Europese welvaartsstaten zoals Zweden en Noorwegen is het omgekeerde het geval, stelt Kjetil Storesletten, professor in de sociaal-ekonomie.

De professor schat dat elke immigrant in Zweden netto ongeveer 170.000 kroon (zo'n 20.000 euro) kost over de totale periode die hij in het land doorbrengt. Volgens hem is het cijfer voor Noorwegen ongeveer even groot.

- Het soort immigratie dat Scandinavië de laatste twintig jaar heeft gekend, lost de problemen van de welvaartsstaten niet op, in tegenstelling tot wat nogal wat politici hebben verkondigd. In tegendeel zelfs, de immigratie versterkt de problemen. Anderzijds zijn de kosten van de immigratie niet zo groot als men soms de indruk zou krijgen gezien vanaf bepaalde standpunten, zegt professor Kjetil Storesletten van het Økonomisk Institutt aan de Universitet i Oslo.

Hij heeft meerdere studies uitgevoerd om het effect van de immigratie op de openbare ekonomie te onderzoeken in respectievelijk de Verenigde Staten en een typische Noord-Europese welvaartsstaat, namelijk Zweden, en komt tot de volgende conclusies:

- Voor de Verenigde Staten heeft de immigratie vooral gunstige ekonomische gevolgen gehad. In Zweden daarentegen vertegenwoordigt de immigratie een niet zo klein deel van de uitgavenpost van de begroting. De oorzaak van dit verschil kan samengevat worden in één punt, namelijk de deelname van de immigranten aan de arbeidsmarkt in respectievelijk de Verenigde Staten en Zweden.

- In de Verenigde Staten hebben de immigranten grotendeels veel succes op de arbeidsmarkt, doet Storesletten opmerken. - Zelfs al verdienen ze gemiddeld minder dan wie geboren is in de Verenigde Staten, toch is de deelname een goed deel hoger dan het gemiddelde. Maar in Zweden is precies het omgekeede het geval: De deelname van de immigranten in de arbeidsmarkt is er opmerkelijk lager dan die van de algemene bevolking.

- In een rapport dat ik uitgewerkt heb voor de universiteit van Stockholm kom ik tot een schating van het netto verlies in Zweden van zo'n 170.000 kroon (ongeveer 20.000 euro), geaccumuleerd over de totale periode dat een immigrant in het land verblijft. Dat is een voorzichtige schatting, en er is weinig reden om aan te nemen dat het cijfer voor Noorwegen erg verschillend zou zijn, stelt de professor vast.

Feitelijke cijfers

- Het doel van het werk dat ik gedaan heb is feitelijke cijfers te produceren in de wirwar van argumenten die de laatste jaren zijn opgedoken in een hevig immigratiedebat, zegt Storesletten. - Het belangrijkste is misschien dat mijn onderzoek komaf maakt met de stelling dat de problemen van de welvaartsstaat opgelost kunnen worden door immigratie.

- Over het algemeen is het zo dat immigranten vanuit Westelijke landen een hogere deelname aan de arbeidsmarkt vertonen dan de autochtone bevolking, wat ervoor zorgt dat immigratie vanuit het Westen een overschot oplevert.

- Ook de gastarbeiders uit de Derde Wereld die naar Scandinavië kwamen in de jaren '60 en '70 vertoonden een hoge deelname aan de arbeidsmarkt, in ieder geval in de beginperiode. Maar wanneer men kijkt naar de vluchtelingen die naar Noord-Europa kwamen in de jaren '80 en '90, en het gaat hierbij om een redelijk grote groep de laatste twintig jaar, zijn de ervaringen deprimerend. Er kunnen een hoop goede redenen zijn om vluchtelingen op te nemen in Noord-Europa, maar dat het een ekonomisch voordeel zou zijn is in ieder geval geen argument. Men zou er veel aan kunnen winnen indien men deze immigranten aan het werk zou kunnen krijgen, zegt Storesletten.

Weinig aan het werk
In 2003 had 69% van de Noorse bevolking een baan. De getallen voor de immigranten zijn als volgt:
Azië
49%
Afrika
40%
Latijns-Amerika
57%
Nieuwe EU-landen uit Oost-Europa
61%
Rest van Oost-Europa
54%
West-Europa zonder Noord-Europa
67%
Bij de immigranten is het aandeel van de personen dat in aanmerking komt voor werk groter dan bij de rest van de bevolking. De reële vergelijkbare cijfers zijn daarom waarschijnlijk lager dan in deze tabel. Bron: SSB


- Afgaande op wat je zegt, lijtk het erop dat een lage scholingsgraad, een achtergrond uit de Derde Wereld en een Scandinavische welvaartsstaat een kostelijke combinatie is?

- Hier zijn een aantal interessante aspecten aan verbonden. De welvaartsstaat met hoge belastingen, een hoog loonsniveau en een hoge standaard wat de sociale voorzieningen betreft draagt ertoe bij dat de immigranten uit de arbeidsmarkt gehouden worden, en dat leidt ertoe dat immigratie voor deze staten een verliespost is, zegt Storesletten.

Radicale maatregelen

- Als het de bedoeling is dat de Scandinavische landen verdienen aan het type immigratie van de laatste twintig jaar, moeten er radicale maatregelen genomen worden. Er kan bijvoorbeeld aan gedacht worden om werkgevers die immigranten aannemen vrij te stellen van de werkgeversbijdragen de eerste vijf jaar dat een immigrant naar Scandinavië komt. De immigrant van zijn kant moet gedurende die periode afzien van alle sociale voorzieningen. Maar ik zie in dat het vrijwel ondenkbaar is dat Noorse politici zulke maatregelen zouden nemen.

zaterdag, oktober 30, 2004

Na het zomeruur ook de zomereuro?

Deze nacht komt er weer een eind aan de jaarlijkse oefening opgelegd zelfbedrog: het zomeruur. Ooit, in een verre toekomst, zal men zich afvragen wat de mensheid toch bezielde om tot in de 21ste eeuw dit onding in stand te houden.

Of het zomeruur een positief of een negatief effect heeft, daar kan men, als men wil, urenlang en zelfs dagenlang over redetwisten. Fundamenteler is of het zomeruur wel de oplossing is, zelfs als het een positief effect zou hebben. Kort samengevat komt het zomeruur erop neer dat we allemaal doen alsof de klok een uur later is dan ze feitelijk is, dat we dus een uur vroeger opstaan dan we anders zouden doen, en er vervolgens plezier in scheppen dat de zon schijnbaar een uur later ondergaat.

Nochtans zijn er voldoende mensen te vinden die voorstander zijn van het zomeruur. Er waren er in ieder geval genoeg om het zomeruur in te voeren over heel Europa. Maar als het zomeruur de oplossing is, waarom dan ook niet de zomereuro invoeren? Elk jaar vermenigvuldigen we tijdens de zomer de euro met duizend. Op die manier kunnen we onszelf voorhouden dat we veel geld hebben, ja, iedereen kan zich gedurende een goed half jaar zelfs multi-euromiljonair wanen. Dat de prijzen even zo goed duizend keer hoger zijn, zal de pret niet kunnen verstoren, want wie veel geld heeft, kan ook veel geld uitgeven. En met een bevolking die voor 100% uit euromiljonairen bestaat hoeft er over armoede niet meer gezanikt worden, toch?

Alle gekheid op een stokje, het zomeruur is een onding. Als mijn buurman 's avonds een uur langer van de zon wil genieten, heb ik er geen enkel probleem mee dat hij 's morgens om zes uur opstaat en zichzelf wijsmaakt dat het eigenlijk al zeven uur is. Als de overheid dit ook wenst te stimuleren, dan mogen ze voor mijn part zelfs bij wet vastleggen dat werknemers in de zomer het recht (en dus niet de plicht, zoals nu) hebben een uur vroeger te beginnen en een uur vroeger te stoppen. Ze mogen zelfs de radio- en TV-programmatie een uur verschuiven. Maar waarom politici, die zich bij andere gelegenheden maar al te graag het etiket «rationeel» opplakken, het jaarlijkse verplichte rondje zelfbedrog nog niet hebben afgeschaft, is me volkomen een raadsel.

Overigens komt het winteruur in Oslo nagenoeg overeen met de zonnetijd (en je merkt dat ook), in tegenstelling tot Brussel waar men er ongeveer drie kwartier naast zit. Brussel zou dus beter aansluiten bij GMT, en in de zomer de klok maar liefst zeven kwartier laten voorlopen is al helemaal te gek voor woorden.

De ene persoonlijke mening is de andere niet...

Rocco Buttiglione heeft zich teruggetrokken voor de post van Europees commisionaris voor Justitie en Binnenlandse Zaken. Een verenigd front van roden, groenen en gelen vond dat zijn mening over homosexuelen en de rol van de vrouw hem voor die post ongeschikt maakten. Diezelfde roden en groenen hadden er echter absoluut geen problemen mee dat Wangari Maathai de grootste onzin verkondigde over de oorsprong van AIDS.

Rocco Buttiglione moest volgens progressief Europa hangen omdat hij vond dat homosexualiteit een zonde is. Hij voegde er echter aan toe dat dat zijn persoonlijke mening was, waar de eventuele strafbaarheid ervan een zaak van de staat was. Indien de Wetgever vindt dat homosexualiteit niet strafbaar is, legt hij zich daar uitdrukkelijk bij neer, ook al keurt hij die visie niet goed. Dit mocht echter niet baten, immers, homosexualiteit is volgens de linkse leer een normale zaak, en daar een andere mening op nahouden is behoorlijk verdacht, en zou men nog liefst van al strafbaar maken. De Holebifederatie meent in ieder geval dat op de post Justitie best iemand komt die er geen dissidente meningen op na houdt:
De Holebifederatie gaat er vanuit dat er nu op de post justitie een commissielid komt dat de uitgangspunten op vlak van gelijke rechten van de nieuwe grondwet en de richtlijnen van niet-discriminatie onvoorwaardelijk deelt.


Toen een maand geleden bekend werd dat Wangari Maathai de Nobelprijs voor de Vrede 2004 zou krijgen, was er echter meer ruimte voor afwijkende persoonlijke meningen. Groen! was toen alvast bijzonder verheugd, en maakte absoluut geen punt van de uitlatingen van Maathai over de oorsprong van AIDS. Wangari Maathai kreeg immers de Nobelprijs voor de Vrede omwille van haar groene inzet, en haar mening over AIDS was daarbij totaal irrelevant. Dat haar overtuiging baarlijke nonsens is, is daarbij geen enkel probleem. Meer zelfs, men zou kunnen opwerpen dat haar mening behoorlijk veel naar racisme ruikt, en dus niet bepaald bijdraagt tot de wereldvrede, maar dit mocht het groene feestje vooral niet verstoren.

Een vergelijking van de twee gevallen is bijzonder leerrijk. Kom je in conflict met één van de linkse dogma's, ook al gaat het over een persoonlijke mening die niet relevant is voor de post waarvoor je in aanmerking komt, dan moet en zal je hangen. Behoor je echter tot het goede gezelschap, mag je de grootste nonsens verkopen zonder dat dat problemen oplevert, ook al toon je hiermee aan dat je absoluut niet geschikt bent om de prijs die je toegekend werd te ontvangen.

vrijdag, oktober 29, 2004

Amerikaanse ambassade in Oslo heeft geen gevoel voor «humor»

Het Noorse rap-groepje Gatas parlement heeft moeten ondervinden dat de Amerikaanse ambassade in Oslo hun «humor» niet bepaald deelt. Gevolg: een proces verbaal door de politie, en de webstek van de campagne killhim.nu afgesloten.

Op de webstek is op dit ogenblik enkel een scan van het proces verbaal te zien, maar in de cache van Google kan de bladzijde (voorlopig) nog opgevraagd worden. Op deze bladzijde wordt verteld dat killhim.nu een breed-politieke, niet-religieuze actie is om geld in te zamelen voor een beloning voor wie George W. Bush neerschiet. In principe zijn ze wel tegen geweld en moord, maar volgens hen is het neerschieten van Bush te rekenen als zelfverdediging. Volgens Don Martin is de actie zowel een grap als serieus bedoeld.

Stel je voor dat iemand het in zijn hoofd zou halen om «voor de grap» een beloning uit te schrijven om Castro neer te schieten...

woensdag, oktober 27, 2004

Waarom Bert Anciaux België wil houden?

Bert Anciaux doet in zijn weblog van vandaag een bekentenis van formaat: hij vertrouwt op Wallonië om een rechts-conservatieve meerderheid in Vlaanderen onder de knoet te houden. Qua democratische ingesteldheid kan dit wel tellen.

Zo staat het er letterlijk:
Ik hoop dat we voldoende blijven inzien dat Wallonië ons kan helpen in het voorkomen van een onverdraagzame rechtse machtsgreep tegen de vrijheid van denken, tegen de seksuele vrijheid, tegen de godsdienstvrijheid en tegen culturele vrijheid in.
Hoe valt dit te rijmen met de democratie, nota bene volgens paragraaf 2 van de beginselverklaring de hoofdbron van het streven van SPIRIT? Ook de paragrafen in hoofdstuk III («Integrale democratie») van die beginselverklaring, onder de titels «Radicale democratie» en «Federalisme», krijgen toch maar een merkwaardige klank.

Van het «Waalse vrienden, laten we scheiden» van Lionel Vandeberghe, senator voor SPIRIT, naar een minister in functie in de Vlaamse regering die de hulp vanuit Wallonië inroept om onverdraagzame machtsgrepen in Vlaanderen te voorkomen: het zelfbeschikkingsrecht der volkeren geldt blijkbaar alleen maar voor volkeren die een links-liberale koers willen varen. De anderen hebben wat «hulp» uit buurlanden nodig. Hoe ver zou Bert Anciaux trouwens willen gaan in de «hulp» vanuit Wallonië om die «onverdraagzame rechtse machtsgreep» te voorkomen? Hebben we in dat verband misschien al een voorproefje gezien bij de stemming van het migrantenstemrecht?

dinsdag, oktober 26, 2004

IJzerbedevaartcomité slaat nagels met koppen

In een persmededeling die vandaag verstuurd werd slaat het IJzerbedevaartcomité nagels met koppen: de Vlaamse partijen mogen in het Vlaamse parlement zoveel stoere taal verkopen als ze willen, het is enkel in het federale parlement dat er iets gedaan kan worden aan de solidariteit-op-z'n-Belgisch in de Sociale Zekerheid.

Uit een persmededeling van de N-VA blijkt dat ook zij dit beseffen. Dit neemt echter niet weg dat CD&V en N-VA in het Vlaams parlement en in de Vlaamse regering alvast een prestatie hebben neergezet. Ze hebben de studie van ABAFIM uiteindelijk toch uit de schuif kunnen halen, en meer zelfs, uit het antwoord van Yves Leterme op een vraag van Bart de Wever blijkt dat de Vlaamse regering van plan is de situatie permanent in het oog te houden. Dit zal op termijn drie belangrijke gevolgen hebben voor het debat over de splitsing van de Sociale Zekerheid:
  1. De grootte van de overdrachten in de Sociale Zekerheid zullen nu door de Vlaamse overheid vastgesteld worden, en dus niet meer afgedaan kunnen worden als propaganda van het Vlaams Blok, ondanks KBC-studies;
  2. De grootte van de overdrachten zullen jaarlijks berekend worden, waardoor er een beter overzicht zal zijn, en het argument verdwijnt dat die overdrachten enkel iets uit het verleden zijn, of dat er geen recente cijfers beschikbaar zijn en er dus geen discussie kan gevoerd worden;
  3. De overdrachten zullen jaarlijks in de actualiteit terecht komen wanneer de cijfers bekendgemaakt worden.
Het globale gevolg van dit alles zal zijn dat de Vlaamse publieke opinie zich meer en meer bewust zal worden van de omvang van deze overdrachten, waardoor het consequente Waalse njet hoe langer hoe minder houdbaar zal blijven. Of Elio di Rupo zijn nummertje zal kunnen blijven opvoeren door te stellen dat alles bespreekbaar is behalve de splitsing van de Sociale Zekerheid, zoals hij dit week-end nog in een interview verklaarde, is dan zeer de vraag.

maandag, oktober 25, 2004

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (2)

Voor Bart de Wever, pas verkozen voorzitter van de N-VA, kan «onverwijld» blijkbaar ruim zes maanden overspannen.

Zoals reeds gemeld in de eerste aflevering van deze soap (die ongetwijfeld lang zal worden), bereidt de N-VA er haar aanhang stilaan op voor dat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde niet voor Nieuwjaar rond zal zijn. Bart de Wever liet zich dit week-end niet vastpinnen op een datum,
al zou het einde van het jaar mooi zijn.
Verder verklaarde hij ook het volgend:
Geen spelletjes dus. Het is de verdomde plicht van de Vlaamse partijen om samen op resultaat te spelen.
Daar zijn die «resultaten» dus weer. Laten we toch maar hopen dat het uiteindelijke resultaat van dit alles niet zal zijn dat er veel met de voeten van de Vlamingen gespeeld werd, en verder niets.

Net vandaag werd er een nieuwe opiniepeiling gepubliceerd, deze keer eentje van Le Soir/RTBf. In deze peiling scoren CD&V en N-VA samen 25,5%, voor de tweede keer op rij onder de 26,1% van 13 juni. Het kartel zit daarmee wel binnen de foutenmarge, maar een tendens begint zich toch stilaan af te tekenen. Zouden de glijdende ultimata voor de splitsing Brussel-Halle-Vilvoorde er iets mee te maken kunnen hebben?

zondag, oktober 24, 2004

Willen we België houden?

Bij De Standaard zouden ze toch stilaan beter moeten weten dan polls (in het Nederlands: opiniepeilingen) te organizeren over het behoud van België.

Op dit ogenblik (1056 stemmen) is de stand 59/41 in het voordeel van de separatisten. 619 mensen hebben dus «Neen» gestemd, en dat zijn er 182 meer dan de 437 brave zielen die België toch nog willen behouden.

Ik kan me inbeelden dat ze in Groot-Bijgaarden niet bepaald een vreugdedans gaan doen wanneer ze maandagochtend de resultaten gaan nalezen. Zelfs als de BUB deze namiddag massaal zou mobiliseren, zal het moeilijk worden om aan een Belgische meerderheid te raken.

donderdag, oktober 21, 2004

Statistieken: wie is de grootste?

Volgens CARBlog snappen de journalisten niets van statistiek. In een artikel schreeuwt hij uit dat De Standaard blundert, maar zijn de journalisten de enige schuldigen?

Allereerst, geïsoleerd gezien, dat wil zeggen gezien door de bril van een statisticus, heeft Bartel Volckaert uiteraard volkomen gelijk. Op basis van de resultaten kan men niet besluiten dat het Vlaams Blok groter is dan het Vlaams Kartel CD&V-N-VA. Of toch niets anders dan dat de kans dat het Vlaams Blok groter is slechts marginaal hoger dan 50% is. Houdt men echter rekening met het feit dat het Vlaams Blok over het algemeen 2 à 3% te weinig scoort in opiniepeilingen, kan men rustig zeggen dat het Vlaams Blok op dit ogenblik wel degelijk de grootste partij in Vlaanderen is. Vóór de verkiezingen scoorde het Vlaams Blok in de opiniepeilingen rond de 22%, om uiteindelijk op 24,1% uit te komen.

De klacht van Volckaert is echter dat er conclusies getrokken worden uit een verschil van 0,1% tussen de scores van twee partijen bij een foutenmarge van 2,25%. Hij heeft gelijk dat dit de onkunde van de journalisten bewijst, maar anderzijds, gaan de opiniepeilers hier dan vrijuit? Bij een foutenmarge van 2,25% is het eigenlijk op zich al onzin dat men resultaten voorlegt met een cijfer na de komma. Een wetenschappelijk correcte weergave van de resultaten is dus niet dat het Vlaams Blok een uitslag van 24,3% en de CD&V een uitslag van 24,2% halen, maar wel dat beiden een uitslag van 24% behalen. Snappen de opiniepeilers dan eigenlijk wel iets van statistiek? (Waarschijnlijk wel, maar de klant is niet geïnteresseerd in een wetenschappelijk correct rapport, maar in een rapport waarmee een interessant artikel kan geschreven worden met een vette titel die lezers trekt.)

Luc van Braekel bespreekt ook het artikel, en haalt een reactie van een lezer van internetjournalistiek.be aan:
Als ik geflitst wordt aan 140 en jij wordt geflitst aan 145 (door dezelfde multanova en die hebben een foutmarge van 10%) dan reed jij sneller dan ik.
Ik vrees dat iedereen, ook veel van de reageerders op het forum van Luc, zich laten vangen door de foute opschaling die hier gebeurt. Wanneer we de resultaten van de opiniepeiling opschalen, dan wordt de CD&V geflitst aan 140 km/h, en het Vlaams Blok niet aan 145 km/h, maar aan... 140,6 km/h (140 * 24,3 / 24,2). De opgeschaalde foutenmarge bedraagt verder 13 km/h, wat toevallig overeenkomt met de 10% van de multanova aan die snelheid. De vraag is dan wie er zijn hand voor in het vuur wil steken dat iemand die aan 140,6 km/h geflitst werd ook werkelijk harder heeft gereden dan iemand die aan 140 km/h werd geflitst door een multanova met een foutenmarge van 13 km/h.

dinsdag, oktober 19, 2004

Frank Vandenbroucke, pleitbezorger van l'Etat belgo-flamand?

Gisteren publiceerde Frank Vandenbroucke (SP.A) een open brief, met als belangrijkste conclusie dat de CD&V zou moeten toetreden tot de federale regering, omdat asymmetrische regeringen in het federale België niet kunnen samenwerken. Hij vergeet echter te vertellen welke andere effecten een consequente doorvoering van het principe van de symmetrische regeringen heeft.

De gebeurtenissen van de laatste weken hebben Frank Vandenbroucke ervan overtuigd dat een klassieke federale tripartite absoluut noodzakelijk is, omdat anders het noodzakelijke vertrouwen tussen de verschillende regeringen zou ontbreken. Een consequente doorvoering van dit principe van symmetrische regeringen heeft echter nog wel wat gevolgen, die erop neerkomen dat Vlaanderen de samenstelling van alle andere regeringen in België dicteert. De gevreesde Etat belgo-flamand met andere woorden.

Eén van de eerste gevolgen is dat de MR terugkeert in de Franse Gemeenschapsregering en de Waalse Gewestregering. Men kan zich immers niet voorstellen dat er geen vertrouwen nodig zou zijn tussen het federale en het Franstalige/Waalse niveau. Een ander gevolg is dat Ecolo uit de Brusselse regering verdwijnt, en dat de MR ook daar terug aan de macht deelneemt. In de Duitstalige regering ten slotte verdwijnt de PDB uit de regering ten voordele van de CSP. Hierdoor krijgt men op alle niveaus rooms-paarse regeringen zonder enige uitzondering. Merkwaardig genoeg spreekt Frank Vandenbroucke in zijn open brief enkel van de CD&V-intrede in de federale regering - misschien liet hij gewoon de rest van de gevolgen als een oefening voor de lezer?

Eerlijk gezegd geloof ik niet dat dit een vergetelheid was. Het échte probleem is niet dat van de asymmetrische regeringen, maar dat van de Vlaamse asymmetrische regering. De SP.A en de VLD hebben problemen om de CD&V onder controle te krijgen, zowel op communautair als socio-ekonomisch vlak.

Op het communautaire vlak is het probleem namelijk dat de CD&V niet zomaar goedschiks neer wil leggen bij Vlaamse toegevingen om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen. De CD&V is niet gebonden door federale ministerposten die in het gedrang komen bij een eventuele federale regeringscrisis, en kan zich dus principiëler opstellen dan anders het geval zou zijn. Meer zelfs, het kan al te grote Vlaamse toegevingen aan de klok hangen, en zo SP.A en VLD in verlegenheid brengen.

Het tweede probleem, dat op socio-ekonomisch vlak, is eigenlijk ook een communautair probleem (maar welk probleem is niet communautair in België?). Wanneer de federale regering aan de gewestelijke en gemeenschapsregeringen extra inspanningen vraagt die in het nadeel van Vlaanderen spelen, heeft de CD&V er alle belang bij om daar veel ruchtbaarheid aan te geven. Gevolg is dat de verhoging op de bijdragen op het vakantiegeld van het personeel van gewesten en gemeenschappen niet gauw-gauw geregeld kan worden, maar dat CD&V en N-VA daarover veel misbaar maken. Frank Vandenbroucke voegt geen conclusie toe aan zijn paragraaf over dit onderdeel, maar men kan zich moeilijk van de indruk ontdoen dat Vlaanderen hier nadelig uitkomt. Als minister van de Vlaamse regering zou hij hierover nochtans beter klare wijn schenken.