zaterdag, januari 08, 2005

Partijdotaties

Al een paar dagen doet men in de media druk rond de 57.265 handtekeningen die Blokwatch op het internet verzameld heeft om de partijdotatie van extreem-rechtse partijen (lees: het Vlaams Belang) af te nemen. Enkele bedenkingen die in een kwaliteitskrant uiteraard niet te vinden zullen zijn.

Ik ga hier niet zaniken over de vraag hoe vaak Donald Duck de petitie ondertekend heeft, maar ik stel me toch de vraag hoeveel handtekeningen men zou kunnen verzamelen om de partijdotatie af te nemen van, ik noem maar wat, de SP.A. Zou het kunnen dat men voor zo'n campagne ook vlotjes meer dan 50.000 handtekeningen zou kunnen verzamelen? Ik heb in ieder geval zo een vermoeden dat men tijdens de hoogdagen van paars-groen met een petitie tegen Groen! zonder probleem boven de 100.000 zou geraakt zijn.

Marc Spruyt heeft uitgerekend hoeveel het Vlaams Belang ontvangt, namelijk 5.583.075,20€. Per uitgebrachte stem krijgt een partij direct lineair 3,99€, dat wil zeggen zonder rekening te houden met basisbedragen en toelages op basis van het aantal mandatarissen. Deelt men de totale dotatie door het aantal stemmen (van 2004, dus niet helemaal correct maar een onderschatting), komt men op een globaal lineair bedrag van ongeveer 5,68€ per stem. Concreet betekent dit dat als een kiezer voor partij ABC stemt, er 3,99€ (of 5,68€ dus) van zijn belastingsgeld naar die partij gaat als die partij in alle parlementen verkozen is. Welnu, indien men de partijdotatie van extreem-rechtse partijen wil afnemen, zouden dan de leden van die extreem-rechtse partijen, waarvan men kan vermoeden dat ze ook voor die partijen stemmen, 3,99€/5,68€ korting kunnen krijgen op hun belastingen als ze een kopietje van hun lidkaart bijvoegen? En ach wat, leden van partijtjes die aan geen verkozenen raken, zoals PvdA of BUB, zouden voor mijn part van dezelfde maatregel mogen genieten. Indien men niet wil dat de staat extreem-rechts financiert, is het dan wél redelijk dat de kiezers van extreem-rechts nu de andere partijen beginnen te financieren (en ik schrijf «beginnen», omdat ze tot nu toe enkel hun eigen partij financierden, zoals kiezers van SP.A, CD&V og VLD ook alleen maar hun eigen partij financieren).

Nog iets anders is het communautaire effect van de hele zaak. Beschouwt men enkel Kamer en Senaat, dan krijgt het Vlaams Belang 4.425.183,80€. Stel dat Vlaanderen nu 60% van alle partijdotaties betaalt en ontvangt, dan betekent het afnemen van de partijdotatie dat er plots een scheeftrekking komt ten belope van 40% van het bedrag dat geschrapt wordt, of 1.770.073,5€ dus. Hoeft het te verbazen dat vooral de PS en eigenlijk heel Franstalig België wat meer vaart wil zetten achter het schrappen van de partijdotatie voor «extreem-rechts»? Meteen een puntje dat men zal kunnen toevoegen aan de al zo lang lijst van www.belgiantransfers.org. Overigens kan opgemerkt worden dat er nu reeds een scheeftrekking is, omdat een Franstalige stem een groter gewicht heeft dan een Vlaamse, en de Franstalige partijen dus meer mandatarissen per stem hebben dan de Vlaamse partijen. En dus ook meer dotaties ontvangen.

Maar als men dan toch aan het systeem van de partijfinanciering wil werken, hier een voorstel. Indien men de dotatie van een partij niet alleen zou laten afhangen van het laatst behaalde aantal stemmen, maar ook van het verschil tegenover de verkiezingen daarvoor, en verlies negatief in rekening zou brengen zonder winst verder te belonen, zou dat geen goed idee zijn? Met andere woorden, indien een partij van 1.000.000 stemmen naar 1.200.000 stemmen gaat, krijgt de partij een toelage die overeenkomt met 1.200.000 stemmen, terwijl een partij die van 1.000.000 stemmen naar 800.000 stemmen gaat, een toelage voor slechts 600.000 stemmen krijgt. De achterliggende gedachte is dat een partij op die manier gestraft wordt voor het verlies van kiezers, bijvoorbeeld omdat een partij tijdens de deelname van de macht haar beloften niet is nagekomen, en zo haar kiezers bedrogen heeft. Er zou dan wel een ondergrens van 0€ ingebouwd moeten worden, want anders zou Groen! in 2003 op een negatieve dotatie uitgekomen zijn, en dat is misschien toch wat van het goede teveel. De strijd tegen de financiering van extreem-rechts is dan nog meer dan vroeger een strijd om de aanhang van de extreem-rechtse partijen te doen slinken, want een halvering komt overeen met het verdwijnen van de dotatie voor de duur van een legislatuur.

zondag, december 19, 2004

Dertig procent stemt separatistisch

Uit een peiling van La Libre Belgique, VTM, Het Laatste Nieuws en RTL moet blijken dat het Vlaams Belang een aanhang heeft van iets meer dan vijfentwintig procent. Reken daar de vijf procent van de N-VA bij, en de twee separatistische partijen hebben samen een aanhang van meer dan dertig procent.

De uitslag van de opiniepeiling geeft eigenlijk geen of weinig verschuivingen weer vergeleken met de laatste verkiezingen, een procent hier of daar niet te na gesproken. VLD en SP.a blijven hangen rond de twintig procent en Groen! ergens tussen de zeven en de acht procent. Aan de top komt het Vlaams Belang nog maar eens uit de bus als grootste partij van Vlaanderen, zelfs vóór het Vlaams Kartel van CD&V en N-VA, ook al bedraagt het verschil maar een procentje.

Misschien belangrijker in het licht van de recente uitspraken van prins Filip is dat dertig procent van de Vlamingen in de boosheid blijft volharden door voor separatistische partijen te kiezen. Tenzij er binnen het Vlaams Kartel een verschuiving van N-VA naar CD&V aan de gang is, kan aangenomen worden dat de N-VA nog steeds zo'n vijf procent van de kiezers vertegenwoordigt. Tel dat bij de score van het Vlaams Belang, en je zit net boven de dertig procent.

Indien Vlaams Belang en N-VA ook zouden samenwerken in plaats van mekaar tegen te werken, zou het partijpolitieke landschap er trouwens totaal anders uitzien. Een verenigde Vlaamse partij zou torenhoog boven de drie klassieke partijen uitsteken, zoals de figuur hierboven duidelijk toont. En ik kan me inbeelden dat zulke grafieken in Laken niet bepaald bevorderlijk zullen zijn voor de nachtrust van al dan niet taaie paleisbewoners. Het is echter doodjammer dat de twee Vlaams-nationalistische partijen zich niet wat meer laten inspireren door de Belgische wapenspreuk, hoe oubollig die ook moge klinken. Dromen zijn bedrog, maar voorlopig nog niet verboden.

Onderwijs: sommigen leren het nooit

De resultaten van het laatste PISA-onderzoek zijn veel besproken in de landen die getest werden. Vlaanderen deed het beduidend beter dan België, en de mythe dat Vlaanderen meer gemeenschappelijk heeft met Wallonië dan met Nederland kreeg nog maar eens een knauw. Erger is dat er weer onderwijsprofeten opstaan die denken verbeteringen te moeten aanbrengen die regelrecht ingaan tegen de resultaten van PISA. Sommigen leren het werkelijk nooit.

Vandaag brengt Bert Anciaux het schrijnende verhaal van zijn dochtertje Lien dat last heeft van examenstress. Een gelegenheid voor hem om met een aantal voorstellen te komen om het onderwijs te verbeteren: een stevig leerlingenstatuut, participatiemogelijkheden, het uitbouwen van een brede school, het betrekken van de kunst- en cultuurwereld, de sportwereld en het jeugdwerk, enfin, je voelt van waar de wind komt. Het is misschien eens interessant om te kijken naar landen waar men zulke «verbeteringen» heeft aangebracht, en hoe zij scoren in het PISA-onderzoek.

Noorwegen heeft zijn Reform 97 gehad, een pracht van een hervorming volledig geschoeid op de denkbeelden en idealen van Mei 68. Kinderen moesten nu weliswaar al vanaf hun 6 jaar naar school (vroeger was het 7 jaar), maar hen al iets bijbrengen was volledig taboe. Kinderen moeten immers kunnen spelen, het recht op zorgeloosheid zoals Bert Anciaux het zou uitdrukken. De Noorse kinderen leren dan ook later lezen, schrijven en rekenen dan in andere landen, en dat laat zich natuurlijk voelen in internationale onderzoeken.

Verder kregen de Noorse leerlingen een statuut waardoor ze bijzonder veel inspraak hebben. Menig leraar heeft amper of geen controle over zijn leerlingen, en wie al eens een Noors klaslokaal gezien heeft na de lesuren kan zich levendig inbeelden wat er zich daar overdag moet afspelen. En wat zich daar overdag vooral niét afspeelt. Erg bevorderlijk voor het onderwijs is het allemaal niet, en de leerlingen zelf klagen dat er in de lokalen eigenlijk veel te veel lawaai en rumoer is om er iets nuttig te kunnen uitrichten.

In sommige scholen mogen de leerlingen trouwens zélf kiezen of ze de gemakkelijke, de gemiddelde of de moeilijke sporen van de leerstof willen volgen. Gevolg is dat nogal wat leerlingen het gemakkelijke spoor volgen. Enkel de slimste leerlingen beseffen echter dat het beter is het moeilijkere spoor te volgen als je later een interessante job te pakken wil krijgen. Het laat zich ook raden uit welke sociale klasse de leerlingen komen die het moeilijke spoor proberen volgen, met als gevolg dat het Noorse onderwijs het verschil in achtergrond van de leerlingen niet alleen bestendigt, maar zelfs versterkt. Wie kansrijk is, profiteert ook zoveel mogelijk van alle kansen — wie al als kansarme leerling vertrekt, verspilt de weinige kansen die aangeboden worden, want waarom zou je je moe maken?

Schoolactiviteiten en -uitstappen, daar is zeker geen gebrek aan in het Noorse onderwijs. De weinige uren die de leerlingen op school doorbrengen worden dus nog verder gereduceerd. Ik heb nooit begrepen wat precies het pedagogische nut ervan is als de leerlingen een dag besteden aan het verkopen van koeken op de metro, of als ze een dag lang in een bedrijf werk verrichten (typisch: een en ander in orde brengen in de archiefkamer of een werkje doen waar niemand anders toe komt). De opbrengst gaat uiteraard naar een goed doel, maar je blijft toch met de indruk zitten dat het enthousiasme vooral te wijten is aan het feit dat men een dagje niet op de schoolbanken hoeft door te brengen.

Over schoolbanken gesproken, blokken is hier absoluut taboe — alles kunnen begrijpen is hier het ordewoord. Ik heb echter nooit een duidelijk antwoord gekregen op mijn vraag hoe je iets kan begrijpen zonder het te weten, maar misschien ben ik gewoon niet slim genoeg om dat dan weer te begrijpen. Feit is dat de Noorse leerlingen denken dat ze goed zijn in wiskunde, maar vervolgens een abominabel slechte test doen. En je kan in ieder geval een Noor gemakkelijk shockeren door gewoon te vertellen dat je in het middelbaar zes jaar lang Latijn hebt geleerd. Het moet zo ongeveer de ultieme verschrikking zijn, en men is er hier perfect op geconditioneerd om onmiddellijk uit te roepen dat men blij is dat men dát niet heeft moeten ondergaan. Maar vraag hen dan ook niet wie of wat Cicero is, om over Titus Livius of Ovidius nog maar te zwijgen. Stel je voor...

Het resultaat van dat alles? Noorwegen zit in het PISA-onderzoek ongeveer op het niveau van Franstalig België. Een weinig benijdenswaardige rangschikking dus. Er waren echter snel een aantal pedagogen die zich geroepen voelden uit te schruwelen dat het PISA-onderzoek alleen maar de schoolse kennis peilt, en «dat is toch niet het belangrijkste aan een school». Het moet gezegd dat ze alvast consequent met zichzelf zijn, want voor hen is school altijd al een sociale activiteit geweest waar men best niet teveel nadruk legt op het verwerven van kennis. Ook Sandal, de sociaal-democratische minister die verantwoordelijk was voor Reform 97, vond dat de Noorse school een aantal sterktes heeft die niet gemeten werden door PISA, zoals sociale vaardigheden, communicatie en samenwerking. Dat is nog wat anders dan goed zijn in wiskunde en natuurwetenschappen, of goed kunnen lezen.

Is het dan overal zo gesteld in Scandinavië? In Zweden en Denemarken is de situatie in ieder geval zeer vergelijkbaar, maar buurland Finland eindigde aan de top. Het verschil? Volgens Matti Klinge heeft de geschiedenis en de situatie van Finland er veel mee te maken, maar enkele puntjes van zijn betoog zijn toch het onthouden waard:
  • Ongeveer alle leerlingen in de Finse scholen hebben ofwel Fins ofwel Zweeds als moedertaal, en er zijn dus weinig leerlingen die problemen hebben om de onderwijstaal te volgen
  • Men heeft er de discipline in de scholen niet afgezwakt zoals in zoveel andere landen
  • De sterke positie van het onderwijs in geschiedenis en litteratuur
  • Geen geflirt met ideeën rond de grenzeloze of multiculturele maatschappij
Er valt dus te vrezen dat niet alleen in Vlaanderen maar ook in Finlanden nogal wat leerlingen met examenstress af te rekenen hebben. Of dat zo een ramp is valt echter sterk te betwijfelen.

zaterdag, december 18, 2004

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (8)

Nu zijn jongerenorganisaties altijd wel wat radicaler dan de moederpartij, maar Ronduit! N-VA laat er geen twijfel over bestaan dat het getalm rond de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde naar hun mening te lang blijft aanduren. Een deel van hun kritiek is in ieder geval erg gelijklopend met wat ik gisteren zelf ook al schreef.

Zoals wel vaker het geval is, schuilt het venijn in de staart:
De houding van de Vlaamse regeringspartijen in dit dossier, in strijd met het Vlaams regeerakkoord, doet de N-VA-jongeren vragen stellen bij de deelname van de N-VA aan de Vlaamse regering.
Het geduld bij Ronduit N-VA begint dus op te raken, en men kan zich alleen maar afvragen hoe het met de rest van de partij gesteld zou zijn, vooral aan de basis dan. Een bespreking van de splitsing is nu uitgesteld tot midden januari, en wie weet of er dan wel vooruitgang geboekt zal worden. De Interministeriële Conferentie is immers nog maar één keer samen geweest, namelijk om zichzelf samen te stellen, en sindsdien is er nog niets gebeurd. Wat als de rapporteurs in januari komen vertellen dat de ministers het te druk hadden met eindejaarsfeesten en nieuwjaarsrecepties allerhande, en ze dus nog niet hebben kunnen vergaderen? Nog een maandje uitstel? En wat daarna als de besprekingen moeizaam verlopen? Met de alarmbelprocedure erbij zijn we dan al snel voorbij Pasen voor de splitsing werkelijk een feit is.

Misschien zat Willy Courtois er nog zover niet naast toen hij gisteren in De Standaard liet optekenen dat hij een oplossing verwacht tegen... de zomer. Bij Van Dale kunnen ze dan noteren dat «onverwijld» Zuid-Nederlands is voor een periode van ongeveer een jaar. Het is in ieder geval een slecht teken dat De Crem de uitlatingen over een snelle splitsing nu probeert toe te schrijven aan «de euforie van de verkiezingen». Vlamingen die redelijk worden, het voorspelt niet veel goeds. Want zijn de uitlatingen dat er voor de splitsing niet betaald moest worden dan ook te wijten aan diezelfde euforie, en wordt er op die Interministeriële Conferentie wel degelijk onderhandeld over een prijs? N-VA ontkende in een persmededeling eergisteren dat er van betalingen sprake zou zijn, maar het heeft bij hen ook lang geduurd eer de «euforie» over de snelheid van de splitsing verdween.

donderdag, december 16, 2004

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (7)

Na het nieuwe uitstel van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, «betreurt» de N-VA dat de splitsing langer duurt dan verwacht. Volgens de partij is dat de schuld van het lage democratische gehalte van de Belgische federatie. Waarschijnlijk is voor hen de grootste verrassing van 2004 dat de onverwijlde splitsing na meer dan zes maanden nog steeds geen feit is, en alvast nog minstens één maand extra op zich zal laten wachten.

Vandaag stond in de Commissie Binnenlandse Zaken van de Kamer de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde op de agenda. Eindelijk. En het inhoudelijke debat werd meteen uitgesteld... tot 15 januari 2005. Van een splitsing voor het einde van het jaar is nu dus definitief geen sprake meer.

Voor de N-VA, die overigens samen met de CD&V dit uitstel goedkeurde, is dat echter geen probleem. De partij mikt immers voor de volle 100% op het resultaat in dit dossier. Het is echter zeer twijfelachtig of de partij ook voor de timing van dit dossier op de 100% moet rekenen. Bij La Libre schetsen ze de situatie als volgt:
Il faut dire que quand le mouvement flamand exige la scission d'abord pour les élections de juin dernier, ensuite pour la déclaration fédérale du 12 octobre, et puis pour la fin 2004, il devient difficile de ne pas lui donner quelque gage d'ici à la trêve parlementaire...
Echt onder de indruk zijn ze aan de andere kant van de taalgrens dus niet van de heldendaad van de N-VA, of wat daar toch voor moet doorgaan in hun eigen persmededeling:
Wat de traditionele partijen veertig jaar lang niet voor mekaar kregen, lukte dankzij de N-VA wel: het innemen van een gemeenschappelijk Vlaams standpunt en het bepalen van een strategie om eindelijk deze terechte Vlaamse eis te realiseren.
Ondertussen zouden de besprekingen in de Interministeriële Conferentie verder moeten gaan. Wat daar precies besproken moet worden is eerder onduidelijk — volgens de N-VA is er van onderhandelen geen sprake en kan de Conferentie in het beste geval een therapeutische praatgroep zijn. Vraag is dan wat Minister Bourgeois eigenlijk in die «therapeutische praatgroep» zit te doen. Heeft hij als minister niet genoeg werk te doen, of is hij zo bezorgd over de mentale toestand van zijn Franstalige collega's? Vlaanderen heeft in ieder geval slechte ervaringen met Vlaamse onderhandelaars die «niet onderhandelen».

woensdag, december 15, 2004

CD&V zowel voor als tegen Turks EU-lidmaatschap

Zaterdag sprak Pieter de Crem zich in een interview met De Standaard nog uit tegen Turks EU-lidmaatschap. Vier dagen later keuren de drie CD&V-vertegenwoordigers in het Europees parlemement Jean-Luc Dehaene, Marianne Thyssen en Ivo Belet het rapport-Eurlings met het advies om onderhandelingen met Turkije op te starten goed. Wat is nu het echte CD&V-standpunt?

Pieter de Crem stelde in het interview alvast dat hij tegen Turks lidmaatschap zonder meer is aangezien hij grenzen aan Europa wil stellen. Daarmee ging hij verder dan het standpunt van de CD&V die enkel wil vaststellen dat Turkije op dit ogenblik nog niet aan alle voorwaarden voldoet. De CD&V als partij ziet de grenzen van Europa dus ruimer dan Pieter de Crem.

Marianne Thyssen van haar kant vindt ondubbelzinnig dat Turkije wél lid van de Europese Unie moet kunnen worden, en volgens haar zitten haar twee CD&V-collega's in het Europese Parlement op dezelfde lijn. Het is voor haar echter wel van belang dat Turkije een einde maakt aan de folteringen, zijn minderheden beter behandelt, de situatie van de vrouwen verbetert, meer godsdienstvrijheid toestaat en zijn relatie met Cyprus in het reine brengt, en die voorwaarden kunnen volgens haar ook in het rapport-Eurlings teruggevonden worden. Daarom hebben de CD&V-vertegenwoordigers voor de goedkeuring van het rapport gestemd, met als advies onderhandelingen met Turkije op te starten.

Het stemgedrag van de CD&V in het Europees Parlement, overigens niet in overeenstemming met het stemgedrag van de rest van de EVP-fractie, betekent dat de CD&V zich in de praktijk niet verzet tegen Turks lidmaatschap van de Europese Unie, en in tegenstelling tot hun eigen officiële standpunt toelaat dat onderhandelingen daarover nu reeds kunnen starten. Als verontschuldiging voor dat laatste gebruikt Marianne Thyssen de drogreden dat het beter is dat er een signaal komt van het Europees Parlement en dat dat signaal duidelijke voorwaarden bevat, dan dat er geen signaal zou komen. Nochtans zou een afkeuring van een start van de onderhandelingen een veel sterker signaal zijn dan een goedkeuring, en zou het bezwaarlijk hebben kunnen leiden tot een verzwakking van de onderhandelingsvoorwaarden voor Turkije.

Het is de tweede dag op rij dat de CD&V een op z'n minst merkwaardige redenering opzet om in een parlement of commissie anders te stemmen dan het eigen officiële standpunt. Gisteren was er de stemming over het houden van een volksraadpleging over de Europese Grondwet in de Kamercommissie Grondswetherzieningen (de partij stemde tegen een Belgische volksraadpleging omdat ze voor een —overigens totaal onhaalbare— Europese is), en nu dus een stemming over het starten van onderhandelingen met Turkije over mogelijk EU-lidmaatschap in het Europees Parlement. Denkt men bij de CD&V dat de kiezer dit niet in de gaten heeft, of dat de verkiezingen nog zo veraf zijn dat hij het tegen dan wel zal vergeten zijn? Of zou hier meer achter schuilgaan, en dient de partij «hogere» belangen?

dinsdag, december 14, 2004

Dan toch een volksraadpleging?

Vandaag werd in de Kamercommissie Grondwetsherziening gestemd over het houden van een volksraadpleging over de nieuwe Europese Grondwet. Hoewel er slechts over het eerste artikel van het wetsvoorstel gestemd werd, was het resultaat van de stemming belangrijk: de regeringspartijen zijn duidelijk verdeeld, en zelfs binnen de kartels is er onenigheid. Het Vlaams Belang dan weer kondigt voor de verandering nog eens aan dat het cordon sanitaire nu werkelijk aan diggelen ligt.

Elio di Rupo probeerde een paar dagen geleden nog een veto te stellen tegen een volksraadpleging, maar de liberale regeringspartijen VLD en MR schijnen zich van dat veto niet veel aan te trekken. De enige partij die zich wel iets van dat veto aantrekt is de CD&V, want zij stemden tegen ondermeer omdat in tegenstelling tot wat in het regeringsverklaring overeengekomen was, er geen eensgezindheid is binnen de regering. Waarom een oppositiepartij zich überhaupt iets zou moeten aantrekken van wat er overeengekomen is in een regeringsverklaring vertellen Paul Tant en Servais Verherstraeten er echter niet bij.

Overigens ontbreekt het de CD&V niet aan excuses om niet voor te moeten stemmen, want niet alleen is er dus geen eensgezindheid over dit voorstel binnen een regering waar zijn geen deel van uitmaken, bovendien zijn ze eigenlijk feitelijk niet tegen, maar vinden ze dat de volksraadpleging op Europees niveau gehouden moet worden, vrezen ze dat er naar aanleiding van de volksraadpleging andere debatten gevoerd zullen worden, en is er het gevaar dat het resultaat verschillend zal zijn in de twee landsdelen. Zou de kartelpartner N-VA dat laatste ook als een probleem ervaren? De argumentatie van de CD&V is in ieder geval niet echt overtuigend, en men kan zich afvragen wat er eigenlijk schuil achter gaat. Het Vlaams Belang ziet er alvast de voorbereidingen van een rooms-rode regering achter.

Ondertussen is men bij de PS meer dan woedend. Volgens hen zijn MR en VLD de handlangers van het Vlaams Belang omdat ze voor het voorstel hebben gestemd. Opmerkelijk is dat ze hun pijlen niet richten op de kartelpartner van de SP.A, SPIRIT, dat toch ook voor het voorstel heeft gestemd — of gaat het gewoon om een vergetelheid? Bovendien is het zo dat ook Ecolo voor een volksraadpleging is. Ecolo dus ook maar een handlanger van het Vlaams Belang? Voor de PS is de situatie in ieder geval inacceptable, en is de discussie nog niet gesloten. Dat kan dus best nog interessant worden.

zaterdag, december 11, 2004

Steve Stevaert en de onuitspreekbaren

Steve Stevaert vertelde vandaag op de ledendag van de SP.A in Brugge dat hij niet gelooft dat het Vlaams Belang («VB») ooit op eigen kracht aan de macht kan komen. Alsof de SP.A wel op eigen kracht aan de macht is gekomen.

Allereerst een bedenking rond zijn gebruik van de term «VB». Het zegt veel over de geestesgesteldheid van de voorzitter van de SP.A als hij er enerzijds geen probleem van maakt om zoete broodjes te gaan bakken in Cuba, maar anderzijds de naam van een politieke concurrent niet meer kan uitspreken. Of heeft hij in Cuba een tip gekregen dat het Vlaams Belang Caraïbische voodoo-priesters heeft ingehuurd om controle te kunnen uitoefenen over iedereen die hun naam nog maar uitspreekt?

Maar ten gronde — Steve Stevaert meent dat het Vlaams Belang nooit op eigen kracht aan de macht zal kunnen komen in Vlaanderen, onder meer omdat het nooit 50,1% van de stemmen zal kunnen verwerven. Nochtans, zoals uit de figuur hiernaast blijkt, heeft ook de SP.A nooit de 50,1% gehaald, ja zelfs de 30,1% niet, want het na-oorlogse maximum werd in 1954 gehaald met 30,0%. Bij de laatste verkiezingen haalde de SP.A zelfs minder dan het Vlaams Blok, en toch zit de partij in de Vlaamse regering, ondertussen al zestien jaar aan een stuk. Het is terloops al van 1971 geleden dat de socialistische partij een uitslag van 24,5% haalde, de uitslag van het Vlaams Blok in juni dit jaar dus. Enige nederigheid zou dus misschien beter passen bij de voorzitter van de derde grootste partij van Vlaanderen.

Verder merkt Steve Stevaert op dat het Vlaams Belang enkel aan de macht kan komen als de liberalen of de christen-democraten daarmee instemmen. Niet helemaal juist, want liberalen en Vlaams Belang halen samen op dit moment geen meerderheid in het Vlaams Parlement. Maar ook op dit vlak zou Stevaert beter niet te hoog van de toren blazen, want zijn partij heeft, in tegenstelling tot het Vlaams Belang, meer dan alleen maar de instemming van de christen-democraten nodig om mee in de regering te mogen zitten, waarbij we dan nog abstractie willen maken van kartelpartners allerhande.

Het zou misschien geen slecht idee zijn als Stevaert Karel de Gucht zou volgen op een eventuele reis naar Australië. Ongetwijfeld veel leerrijker dan een vakantie op Cuba.

De Gucht en Coveliers

Karel de Gucht dient voorlopig geen klacht in tegen Coveliers, maar blijft van mening dat Coveliers niet in de VLD thuishoort omdat hij de partij doelbewust schade zou berokkenen. Misschien wordt het tijd dat De Gucht na zijn bezoek aan de landen van de Grote Meren ook eens een bezoekje aan Australië plant?

De boemerang is immers afkomstig uit Australië, en De Gucht zou er zeker zijn voordeel mee doen als hij de eigenschappen van dat voorwerp wat beter zou leren kennen. Want laten we eerlijk zijn, als Coveliers de VLD moet verlaten omdat hij de partij schade berokkent, hoe zit het dan met het lidmaatschap van De Gucht? Ik zou ze niet graag allemaal tegelijk op bezoek willen krijgen, de VLD-leden die menen dat De Gucht de partij al veel meer schade heeft berokkent dan Coveliers. Al was het maar omdat hij Coveliers nu buiten de partij wil zetten. Over zijn partijvoorzitterschap, en vooral het einde ervan, zullen we maar best zwijgen.

Het verschil kan hem natuurlijk in één woordje zitten. Coveliers brengt de partij doelbewust schade toe, terwijl Karel de Gucht... er zelf niet aan kan doen? Vraag is of dat eigenlijk een goed excuus is om wel lid van de partij te mogen blijven.

Turkije en de Europese Unie

De Standaard breng vandaag een interview met Pieter de Crem over Turkije en de Europese Unie. De Crem spreekt zich uit tegen Turks lidmaatschap van de EU, en staat daarmee lijnrecht tegenover bijvoorbeeld Jean-Luc Dehaene die Europa voor voldongen feiten wil stellen. Maar De Crems argumentatie laat toch te wensen over.

Het is goed vast te stellen dat er bij de CD&V nog mensen zijn die het aandurven zoiets vanzelfsprekends te zeggen als dat er grenzen aan Europa zijn, en dat Turkije buiten die grenzen ligt. Het is echter jammer dat De Crem niet uitlegt wat volgens hem de precieze criteria zijn voor het vastleggen van die grenzen.

De meest voor de hand liggende definitie van «Europa» is de geografische. Uit die definitie volgen meteen objectieve criteria waar iedereen zich aan kan houden, en die, wanneer ze consequent doorgevoerd worden, ook tot de minste politieke problemen zouden leiden. Uit de geografische definitie volgt meteen dat Turkije geen Europees land is, tenzij men ook zou willen beweren dat Spanje door Ceuta en Melilla een Afrikaans land is. En Frankrijk is dan niet alleen een Europees land, maar ook een Afrikaans, Zuid-Amerikaans en zelfs een Melanesisch land.

Pieter de Crem volgt de geografische definitie duidelijk niet. Anders zou hij niet retorisch vragen of ook Belarus (Wit-Rusland) en de Oekraïne deel zouden moeten uitmaken van de Europese Unie. Beide landen hebben nochtans altijd deel uitgemaakt van Europa, of meent De Crem dat het Aziatische (of Afrikaanse of Amerikaanse) landen zijn? Ik vraag me af hoeveel Polen, Balten, Slovaken, Hongaren en Roemenen weten dat ze dus aan niet-Europese landen grenzen, en ik kan me voorstellen dat in ieder geval Polen, dat het al lastig genoeg heeft met het aanvaarden van de nieuwe grens met Oekraïne, er niet bepaald opgezet mee zal zijn dat De Crem beide landen definitief wil uitsluiten van lidmaatschap.

Pieter de Crem lijkt het meer over de culturele boeg te willen gooien. Hij heeft blijkbaar niet in de gaten dat ook dat voor toekomstig lidmaatschap voor Belarus en de Oekraïne pleit, maar goed. De Crem stelt dus het volgende:
De sokkel van Europa zijn de cultuur van Athene en Rome, de joods-christelijke traditie en die van het wetenschappelijk empirisme en het vrije denken, zoals dat tijdens de Verlichting is ontstaan. Die drie belangrijke zaken heeft Turkije niet gekend.
De Crem slaat hier twee keer ferm de bal mis, al moet er onmiddellijk aan toegevoegd worden dat ook het Vlaams Belang in hetzelfde bedje ziek is (en geen klein beetje).

Ten eerste, wat de cultuur van Athene en Rome betreft, is İzmir (Smyrna) één van de zeven steden die er zich op beroept de geboorteplaats van Homerus te zijn. Ik heb het er lastig mee om hem niet bij de cultuur van Athene te rekenen. Cassius Dio dan weer was afkomstig uit Bithynië, een streek in het Noorden van Turkije. Hij wordt algemeen beschouwd als een Romeins geschiedschrijver, en niet één van de minste. Niet alleen heeft Turkije de cultuur van Athene en Rome wel degelijk gekend, het heeft er zelfs toe bijgedragen. Iets wat men van landen als pakweg Vlaanderen en Nederland niet bepaald kan beweren, tenzij men het optreden als complete barbaren in De bello gallico absoluut wil meerekenen als een actieve bijdrage.

Ten tweede heeft Turkije natuurlijk wel de joods-christelijke traditie gekend. Was Sinterklaas volgens de legende niet afkomstig uit, jawel, Myra, nu Kaleüçağiz, in het Zuid-Westen van Turkije? Wat te doen met het Concilie en de Geloofsbelijdenis van Nicæa, nu İznik? Ik neem aan dat De Crem als CD&V'er de Geloofsbelijdenis van Nicæa kent, al weet je tegenwoordig maar nooit.

Het probleem van De Crem is dus dat hij zijn huiswerk niet gedaan heeft. Turkije, of beter gezegd streken die nu deel uitmaken van Turkije, hebben op een bepaald ogenblik wel degelijk deel uitgemaakt van de Hellenistische, Romeinse en christelijke wereld, maar met de intrede van de islam in Turkije heeft Turkije zich verwijderd van de rest van Europa. Een tijd lang was het zelfs uiterst vijandig tegenover het Europa waar het nu deel van wil uitmaken, maar ook dat is verleden tijd. Wat werkelijk belangrijk is, is het (welbegrepen) eigenbelang van Europa, en hoe Turkije er vandaag uitziet.

Daarom is het ook belangrijk dat de Europese Unie eindelijk klare wijn begint te schenken en duidelijk ultieme grenzen vastlegt. Het probleem ligt dus niet zozeer bij Turkije dat lid van de Europese Unie wil worden, of dat nu zelfs probeert te eisen, maar bij de Europese Unie. De Europese Unie had van bij het begin aan Turkije duidelijk moeten maken dat lidmaatschap van de EU geen optie is. Of aan de eigen bevolking dat Turks lidmaatschap wél een optie was. Wat dat laatste betreft is het uitermate ergerlijk dat Dehaene de Europese bevolking voor een voldongen feit wil stellen.

Maar voor wie buiten de grenzen valt, moeten naargelang de omstandigheden al dan niet diepergaande samenwerkingsakkoorden mogelijk zijn. Dat is in het belang van zowel de Europese Unie als de andere landeren. Maar indien de Europese Unie een Europese unie wil zijn, moet ze consequent met zichzelf zijn en die grenzen als geografische grenzen definiëren. Indien dat niet mogelijk of wenselijk is, wordt het tijd dat de Europese politici ermee ophouden de eigen bevolking voor de gek te houden, en laat ze dan meteen ook de naam van de Unie veranderen, zodat de vlag de lading dekt. Indien Turkije lid moet kunnen worden van de Unie, kan men de naam beter veranderen in de Europees-Turkse Unie of Europees-Klein-Aziatische Unie. Wil men ook Marrokko, Israël en Egypte lid laten worden, noem de Unie dan de Europees-Mediterrane Unie. Zo weet iedereen tenminste waarover het gaat, en hoeven politici die niet goed opgelet hebben in de geschiedenislessen geen domme uitspraken meer te doen.