BHV-burgemeesters kunnen maar willen niet

De Conferentie van Burgemeesters van Halle-Vilvoorde verspreidde verleden vrijdag een persmededeling waarin zij stelden zich niet neer te leggen bij de niet-splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Tot een boycot van de aanstaande Europese verkiezingen willen ze echter niet overgaan, omdat de provincie dan toch maar de verkiezingen in hun plaats zou organiseren. Wapenverkopers kennen het argument maar al te goed.

Het is weer eens aandoenlijk te moeten lezen hoe een groep Vlaamse burgemeesters denkt de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde te kunnen afdwingen door zich als de braafste leerlingen van de klas te gedragen, met dan nog de uitdrukkelijke verwijzing naar die drie Franstalige stouteriken uit de Rand waar zij absoluut niet mee willen geassocieerd worden. Inderdaad, de voltallige Franstalige politieke klasse is er niet te beroerd voor allerlei rapporteurs en inspecties naar Vlaams-Brabant te commanderen om «schendingen van mensenrechten» te moeten vaststellen, en schuwt daarbij de staalharde leugen en het vuil spel niet – niet omdat mensen letterlijk sterven omdat zij in hun eigen streek nog geen beroep kunnen doen op ambulancepersoneel dat de streektaal spreekt, maar omdat enkele arrogante inwijkelingen die de lokale taal weigeren te leren hun kiesbrieven niet onmiddellijk in hun eigen taal toegestuurd krijgen! Onze Vlaams-Brabantse burgemeesters echter vragen eens te mogen spreken met hun gouverneur om hun hart eens kunnen te luchten, de toelating hun standpunt eens te mogen komen toelichten in één of andere Europese raad, en een onderhoud met de Duitstalige Gemeenschap om hen te doen afzien van het inroepen van een nieuw belangenconflict.

Ja, een gesprek met de Vlaams-Brabantse gouverneur, ik kan me voorstellen dat ze bij het FDF al zitten te bibberen en beven uit schrik voor wat daar wel eens bedisseld zou kunnen worden! Misschien wel dat er deze keer in de buurt van de stemlokalen niet één maar wel twee spandoeken zullen opgehangen worden? Verder is die Europese raad niet meer dan een kalf dat al lang geleden vakkundig verdronken werd door een «Bretoense» burgemeester die zich opmerkelijk welkom voelde in de Belgische Franstalige media. Veel meer dan zich daar eens hopeloos belachelijk te maken kan men daar dus niet gaan doen. Hetzelfde geldt trouwens voor de Duitstalige Gemeenschap, of moet ik nu werkelijk denken dat ze daar ook maar één seconde zullen aarzelen om een belangenconflict in te roepen als de Franstalige partijen eens ernstig met hun vingers knippen? Ik hoop werkelijk dat deze burgemeesters zichzelf niet geloven, want anders zit de bevolking van Halle-Vilvoorde met een enorm probleem.

Wat is er dan werkelijk aan de hand in Halle-Vilvoorde? De verklaring is eenvoudig: waar bij de vorige verkiezingen CD&V federaal nog in de oppositie zat, zit die partij nu zowel regionaal als federaal mee aan de vetpotten. Inderdaad, in 2004 werd de kiezer verzocht op de CD&V te stemmen opdat ze door een weigering om in de Vlaamse regering te stappen haar paarse coalitiepartners in spe ertoe zou kunnen dwingen de kieskring te splitsen. De verlokking van de macht was te groot, de CD&V stapte onder leiding van Yves Leterme toch maar in de Vlaamse regering, en de kieskring bleef ongesplitst. In 2007 werd de kiezer dan opnieuw verzocht op de CD&V te stemmen, opdat ze door een weigering om in de federale regering te stappen haar Franstalige coalitiepartners in spe ertoe zou kunnen dwingen een splitsing van de kieskring te aanvaarden. Helaas, opnieuw was de verlokking van de macht te groot, stapte de CD&V onder leiding van –raad eens– Yves Leterme toch maar in de federale regering, en de kieskring is nog steeds ongesplitst. Meer zelfs, de huidige Eerste Minister, Herman van Rompuy, helpt actief mee om die splitsing zo lang mogelijk uit te stellen! Misschien kan de CD&V dit jaar de kiezer vragen om Yves Leterme naar het Europese Parlement te sturen, zodat hij daar de kieskring kan splitsen door te weigeren zitting te nemen in één of andere obscure Europese commissie? Ze zouden het nog durven ook.

Laten we het daarom maar zeggen zoals het is: indien de CD&V dat zou willen, zou ze zonder veel problemen de komende Europese verkiezingen danig in de war kunnen sturen, met gegarandeerde Europese media-aandacht voor het probleem. Burgemeesters die weigeren mee te werken aan de organisatie van Europese verkiezingen zijn geen alledaags fenomeen. De burgemeesters hebben echter schrik van hun eigen schaduw, en bovendien was de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde voor de partij nooit een doel, doch hoogstens alleen maar een middel om campagne te kunnen voeren en aan de macht te komen. Vandaag is de partij aan de macht, en is de splitsing van de kieskring alleen nog maar een belofte van gisteren en eergisteren waar de partij liefst niet meer aan herinnerd wordt. Het probleem is dat die oude verkiezingsbelofte een eigen dynamiek heeft gecreëerd, en nu de partij als een nachtmerrie achtervolgt, ofwel tot de kieskring eindelijk gesplitst zal zijn, ofwel tot de CD&V voor het oog van iedereen openlijk verraad zal gepleegd hebben. De partij probeert koortsachtig dat verraad uit te stellen tot na de verkiezingen van juni – de vraag is echter of de kiezer ook deze keer naïef genoeg zal zijn om nog maar eens te geloven dat de partij woord zal houden.

N-VA en LDD wisselen kiezers uit

Vrijdagavond publiceerden VRT en De Standaard de resultaten van hun eerste peiling in 2009. Voor de meeste partijen betekende deze peiling een status quo vergeleken met de vorige peiling van oktober verleden jaar, uitgezonderd de achteruitgang van Lijst Dedecker ten voordele van de N-VA. Het resultaat van Bart de Wevers optreden in De Slimste Mens?

«Kartelbreuk zegen voor CD&V en N-VA», kopte De Standaard. Een zeer misleidende titel, want niettegenstaande N-VA in deze peiling op een bijzonder hoog niveau scoorde noteert CD&V historisch laag. Het valt dan ook sterk te betwijfelen of men zich binnen die laatste partij veel zal kunnen verheugen over de puur hypothetische oefening dat de twee partijen samen vandaag meer zouden scoren dan ooit tevoren. Ik ken weinig gescheiden mensen die er oprecht plezier aan zouden beleven als hun voormalige partner nieuw fortuin zou maken…

Kijken we verder naar de andere partijen, dan merken we op dat Open Vld opnieuw net onder de twintig procent scoort. Vergeleken met de laatste verkiezingen is er voor die partij dus nauwelijks een verschil merkbaar. Vlaams Belang gaat in deze peiling lichtjes vooruit, maar blijft het slecht doen tegenover de laatste verkiezingsuitslag. Hopen op een betere uitslag op 7 juni dan het resultaat van deze peiling is waarschijnlijk het enige realistische voor deze partij op dit ogenblik. Een andere partij die het de laatste tijd niet bijster goed doet is de sp.a, zelfs nu de financiële crisis –Elio di Rupo noemt ze aan de andere kant van de taalgrens consequent de «liberale» crisis– stilaan begint door te dringen tot de bevolking.

Lijst Dedecker is één van de twee partijen met een significant verschil tegenover de vorige opiniepeiling: een duik van 4,4%. De partij die daar het meest van profiteert lijkt de N-VA te zijn, die er 3,0% op vooruit gaat. Is dit het gevolg van het optreden van partijvoorzitter Bart de Wever in De Slimste Mens, gekoppeld aan het sputteren van de PR-machine van LDD? Het is een feit dat het de laatste tijd niet zo lekker meer loopt bij Lijst Dedecker, met onder meer verhalen van interne ruzies en postjesjagerij. Zelfs de toetreding van Derk Jan Eppink tot de partij verliep niet helemaal rimpelloos omdat ze samenviel met de toetreding van Anne de Baetzelier. Die laatste liet enkele steken vallen door te bekennen dat ze politieke raad had gevraagd aan één van haar kinderen, terwijl de eerste dan weer geconfronteerd werd met enkele van zijn eigen uitspraken over BV's en politiek. De volgende peilingen zullen moeten aangeven of deze mindere peiling voor LDD slechts een alleenstaand geval was, dan wel het begin van een neerwaartse trend.

Om dezelfde reden wordt het ook uitkijken naar de resultaten van de N-VA in de komende opiniepeilingen. Kan de partij dit niveau aanhouden, of is het enkel een tijdelijke opflakkering? Waar de laatste weken eerder nadelig waren voor Lijst Dedecker, waren de goden de N-VA de laatste tijd wel bijzonder gunstig gezind. Zo was er naast «slimste mens» Bart de Wever ook Vlaams Minister-President Kris Peeters die door het begraven van de communautaire dialoog de N-VA impliciet gelijk gaf, met als kers op de taart een drie CD&V-burgemeesters die dat in een open brief nog eens expliciet nadeden. Het is maar de vraag of dit voordeel voor de N-VA zal blijven bestaan eens de kiesstrijd voluit losbreekt.

Zowat de meest stabiele partij qua aanhang in de opiniepeilingen is Groen!, dat nog steeds rond de zeven procent blijft schommelen. De partij blijft daarmee weliswaar op een veilige afstand van de kiesdrempel, maar de ambitie zou voor een ecologische partij in deze tijden van globale opwarming toch een beetje hoger mogen liggen. Voor het mini-partijtje SLP laat deze peiling dan weer weinig hoop.

Wat de zetelverdelingen betreft klopt het dat de resultaten van deze peiling ook een coalitie van CD&V, Open Vld en N-VA in de Vlaamse regering toelaat, maar een simulatie toont aan dat die coalitie waarschijnlijk over een wel heel nipte meerderheid zou beschikken, als ze al een meerderheid zou kunnen halen. Erg realistisch is dat scenario voorlopig dus nog niet, tenzij de N-VA dit niveau werkelijk zou kunnen aanhouden.

Alleen Vlamingen kunnen racist zijn

De laatste dagen is er nogal wat te doen geweest rond de «kwetsende» spreekkoren op de voetbaltribunes. De spreekwoordelijke bal ging aan het rollen na de wedstrijd Genk–Tubeke, toen «Les Wallons, c'est du caca» geroepen werd. Racistisch, roepen de Franstalige politici in spreekkoor. Op steun van het CGKR hoeven ze echter niet te rekenen, want dat stelde naar aanleiding van de rel tussen Pierre Bouillon en Bart de Wever verleden jaar onomstotelijk vast niet bevoegd te zijn voor eventueel racisme tussen Vlamingen en Franstaligen.

Het valt niet vaak voor dat ik het eens ben met Tom Naegels, maar zijn commentaar over de hele heisa rond de spreekkoren vandaag kan ik alleen maar bijtreden. (En zijn terloopse opmerking dat de Vlaamse spreekkoren polyglot zijn is eigenlijk zeer pijnlijk: ik zie het nog niet onmiddellijk gebeuren dat de aanhangers van een Waalse voetbalploeg Nederlands zouden uitbraken.) Ik kan me trouwens niet voorstellen dat politici of de media evenveel aandacht aan de zaak zouden geschonken hebben als één of andere groep Waalse voetbalaanhangers sales flamins had gescandeerd, laat staan dat er pleidooien zouden gevallen zijn om desnoods de wet te wijzigen moest blijken dat dit nog niet strafbaar was. De kers op de taart van de doortrappers werd echter afgeleverd door Groen!-kamerlid Wouter de Vriendt, die de Belgische voetbalbond «wereldvreemdheid» verweet. De mandatarissen en leden van Groen! staan er inderdaad alom voor bekend met beide voeten steeds op de grond te staan en zich tussen de mensen te bevinden, en zich nooit te bezondigen aan wereldvreemdheid, naïviteit of het in stand houden van illusies. Toch niet als het over Vlaams racisme gaat. En zo kennen we ze trouwens ook: als het erom gaat Vlaanderen nog eens te schande te maken staan sp.a en Groen! altijd gewillig op de eerste rij om de Franstaligen een helpende hand toe te steken. Niet dat Open Vld of CD&V te beroerd zouden zijn om zich ook aan zoiets schuldig te maken, maar daar is men tenminste nog zo slim in ruil minstens een bord linzensoep te vragen.

Laten we immers wel wezen: scanderen dat Walen caca of pédo zijn is natuurlijk niet bepaald netjes, maar er bestaan ergere zaken. De supporters hadden hen bijvoorbeeld luiheid of corruptie kunnen aanwrijven. Wat er echter beledigend of racistisch is aan de slogan «Walen buiten!» ontgaat mij volledig. Wil iemand Vietnamezen racisme aanwrijven als ze «Yankee, go home!» zouden roepen, of denk men in Franstalig België nog steeds dat de splitsing van de universiteit van Leuven een zwaar onrecht was dat hen door de Vlamingen werd aangedaan? Maar ten gronde: in de gemiddelde lezerscommentaar onder de on-line artikelen van Le Soir staan vaak veel ergere dingen te lezen, om over de pamfletten van het FDF nog maar te zwijgen. En vooral, laten we niet vergeten dat verleden jaar, toen Pierre Bouillon voorstelde om alle N-VA-leden, kiezers en sympathisanten op een boot te zetten en die in het midden van de oceaan tot zinken te brengen, de Franstalige media… de rangen sloten. Van enig racisme was toen geen sprake, en het CGKR haastte zich dan ook om zichzelf in de zaak totaal onbevoegd te verklaren.

Toppunt van hypocrisie is dat de heisa piekte in dezelfde week dat Rudy Aernoudt door Olivier Maingain van het FDF nog sneller uit de MR geknikkerd werd dan Jean-Marie Dedecker destijds door het ACW uit de N-VA. Wat dat met de zaak te maken heeft? Guido Fonteyn lijkt alvast de mening toegedaan dat het feit dat Rudy Aernoudt een Vlaming is één van de redenen was waarom Olivier Maingain hem niet op de Europese lijst van de MR wou zien staan. Wallonien flamenfrei dus? Geldt trouwens in zulke zaken niet de omgekeerde bewijslast, d.w.z. dat de werkgever, in casu de MR en Didier Reynders, moet aantonen dat racisme geen rol speelde bij het ontslag van werknemer Rudy Aernoudt? Of hoeft dat niet, omdat in België nu eenmaal alleen Vlamingen racist kunnen zijn, maar Franstaligen (en immigranten) niet?

Feit is in ieder geval dat het gekrakeel bij het FDF verleden week zo groot was dat er meer dan ruimte genoeg was om te vermoeden dat er meer aan de hand was dan het partijlidmaatschap van Rudy Aernoudt of zijn «beledigende» uitspraken tegenover Waalse werklozen alleen. De suggestie alleen al dat het FDF zich ook maar één moer zou aantrekken van beledigingen aan het adres van Waalse werklozen is zo grotesk dat er amper woorden voor zijn. Neen, het echte probleem dat het FDF met Rudy Aernoudt had was dat hij niet alleen de mythe dat 90% van de Brusselaars Franstalig zou zijn doorprikte, maar bovendien, en eigenlijk nog veel erger, zijn minderwaardige Vlaamse achtergrond niet verloochende om zich aan te sluiten bij de Francofone Verlichting. Dát is immers de kern van de FDF-ideologie, het francofonisme, met zijn Franstalige uitbreidingsdrang, dáár ligt ook het racisme van het FDF, en dát is meteen ook de reden waarom het FDF niet op één lijst kon staan met Rudy Aernoudt. De kans is echter groter dat de spionkop van een Vlaamse voetbalploeg bij een volgende bezoek van een Waalse ploeg «Walen zijn tof» zingen, dan dat de Franstaligen in België ooit zullen willen toegeven dat zij met een kanjer van een racistische balk in hun oog zitten.

De Lijn en media verzuimen aan informatieplicht

161 «Moeilijke» buurten ontdekte de vervoersmaatschappij De Lijn via haar zogenaamde veiligheidsmonitor. Over welke buurten het precies gaat wil De Lijn echter niet kwijt, en ook de Vlaamse media dringen niet te hard aan om toch maar een kaartje of een overzicht vrij te geven. Zou het kunnen dat het eigenlijk ook niet nodig is, en De Lijn niet wil bevestigen wat iedereen al lang weet maar het regime niet graag zwart wit op papier ziet staan?

Oorspronkelijk was het wel de bedoeling een overzicht van de risicobuurten te geven, maar na de samenstelling van het veiligheidsrapport komt De Lijn op dat voornemen terug. Reden? Ingrid Lieten, directeur-generaal van de maatschappij, zegt in een gesprek met de krant De Standaard dat veiligheid een «delicate evenwichtsoefening» is, en dat men geen buurten wil «stigmatiseren». Voor wie het zich moest afvragen: Ingrid Lieten heeft een duidelijk rode achtergrond, en dat het publiek misschien ook het recht heeft om te weten uit welke buurten men beter weg blijft als men heelhuids thuis wil aankomen zal haar dus, zoals het een socialiste betaamt, worst wezen. Hier dienen immers andere belangen gediend te worden.

Zo past het misschien eens na te gaan wat het woordje «stigmatiseren» eigenlijk wil zeggen. Volgens Van Dale is het een synoniem voor brandmerken, wat op zijn beurt verklaard wordt als te schande maken. Ik heb er problemen mee om te begrijpen in welke mate of op welke manier een buurt te schande gemaakt wordt als de veiligheidsmonitor van De Lijn aangeeft dat in die buurt niet alleen een permanente verhoogde inzet nodig is, maar op sommige momenten bovendien ook bijstand van de lokale overheid en politie. En zeker als die veiligheidsmonitor dan nog een «wetenschappelijk onderbouwd instrument» is, ja zelfs «internationaal zonder voorgaande». Ik zie dan ook echt niet in waarom een kat geen kat genoemd zou mogen worden, want de kans dat een buurt verkeerdelijk te kijk gezet zou worden als een moeilijke buurt zou toch wel heel miniem moeten zijn, nochtans zowat de enige goede reden die ik zou kunnen bedenken om de resultaten niet zomaar te grabbel te gooien.

Waar het dan wel om gaat? Ingrid Lieten laat lelijk in haar kaarten kijken wanneer zij verklaart dat De Lijn «het subjectieve onveiligheidsgevoel niet nog wil aanwakkeren» (mijn accentuering). Subjectief onveiligheidsgevoel, of objectief onveiligheidsgevoel? Nogmaals: het gaat over buurten waar niet alleen een permanente verhoogde inzet nodig is, maar op sommige momenten ook bijstand van de lokale overheid en politie, en mevrouw de directeur-generaal van De Lijn vreest dan dat de passagiers in die buurten met een subjectief onveiligheidsgevoel op de bus zouden zitten. Als dat onveiligheidsgevoel dan toch louter subjectief zou zijn, waarom zouden in die buurten dan bijstand van de lokale overheid en politie nodig zijn? Toch niet om de overvloed aan te knippen kaartjes of te controleren abonnementen de baas te kunnen, vermoed ik zo. Ingrid Lieten zal er wel haar uitleg voor hebben.

Wie echter denkt dat alleen het publiek het recht ontzegd wordt te weten in welke buurten het wel en niet veilig is om met De Lijn te reizen, heeft buiten de directeur-generaal gerekend, want ook het personeel krijgt de resultaten niet te zien. Alleen de vakbonden in zogeheten comités sociale veiligheid van de provinciale entiteiten zullen te horen krijgen over welke buurten het precies gaat, en wel alleen te horen, want om de verspreiding tegen te gaan wil men niets op papier zetten. Zullen de vakbondsverantwoordelijken pen en potlood moeten afgeven wanneer zij de vergadering binnen gaan, en GSM afzetten om geen heimelijke opnames te maken? Je zou warempel denken dat het om een groot staatsgeheim gaat! En misschien is het dat ook wel, in de aanloop naar alweer een nieuwe verkiezing die wel eens catastrofaal zou kunnen zijn voor de rode kameraden. Ingrid Lieten houden er daarom rekening mee dat de informatie vroeg of laat toch verspreid zal worden, maar roept iedereen op zijn verantwoordelijkheid te nemen. Misschien een tip voor Ingrid Lieten: denk eraan op elke vergadering telkens een andere veilige buurt tussen de onveilige te zetten, zodat achteraf gemakkelijk achterhaald kan worden op welke vergadering de rotte appel aanwezig was. Voor meer tips verwijs ik naar het CGKR, waar ze ongetwijfeld nog een aantal DDR-technieken klaar hebben om gevoelige informatie te controleren en onderdanen in de ganzenpas te laten lopen.

En dan hebben we het nog niet over de houding van de pers gehad. In ieder ander land zou men toch op z'n minst even aangedrongen hebben om de informatie toch maar vrij te geven, en vraagtekens geplaatst hebben bij de draconische maatregelen die De Lijn aanwendt om de informatie binnenskamers te houden. Wanneer ik echter de betreffende artikels lees, kan ik me echt niet van de indruk ontdoen dat er op de redacties een zucht van verlichting geslaakt werd toen De Lijn besliste het kaartje toch maar niet vrij te geven. Daarmee was men op de redacties van een zwaar dilemma verlost, en kon men zich concentreren op het duiden van de vooral non-informatie, met tussen de lijnen zelfs enige bewondering voor zoveel verantwoordelijkheidszin van ons aller vervoersmaatschappij. Het zijn per slot van rekening de journalisten niet die 's avonds met de bus door die 161 moeilijke buurten moeten.

Was will der Mensch?

«Was will das Weib?» zou Sigmund Freud in een brief aan Marie Bonaparte geschreven. Na meer dan dertig jaar studie had hij tot zijn vertwijfeling nog steeds niet kunnen doorgronden wat vrouwen nu eigenlijk willen. Wanneer men echter de huidige klimaathysterie aanschouwt zou men precies dezelfde vraag kunnen stellen, maar dan over de mens in het algemeen. De onheilsprofeten willen ons immers doen geloven dat de globale opwarming een ramp voor de mensheid zou betekenen, maar als het in de winter eens eventjes doorvriest, snakt men midden februari in België al naar lentetemperaturen van 15°C!

Deze nacht vroor het in Elsenborn achttien graden, reden genoeg voor De Standaard om weerman Eddy de Mey te laten opdraven om met een meteorologische arendsblik uit te kijken naar zacht lenteweer. Zacht lenteweer? We schrijven midden februari, normaal de koudste periode van het hele jaar, maar voor kwaliteitskrant De Standaard mocht het kwik buiten best al 15°C aanwijzen. Je moet het trouwens maar kunnen, amper twee dagen na het summum van de georganiseerde collectieve opwarmingsverdwazing: de dikke-truiendag. Nog goed dat de uitstoot van CO₂ leidt tot opwarming en niet tot afkoeling, of de Vlaamse Regering zou ons misschien wel aanmoedigen om in het putje van de zomer de airco één dagje een graadje hoger te zetten voor de met-z'n-allen-in-ons-blootjedag!

Dit is natuurlijk de enige ongerijmdheid niet in het opwarmingsdebat. Willen we in theorie de globale opwarming wel een halt toeroepen, in de praktijk klagen we al steen en been over het koude weer ook al is de winter nog niet streng genoeg om zelfs nog maar ternauwernood een Elfstedentocht te kunnen organiseren. Iets gelijkaardigs gebeurt trouwens zowat elk jaar in de zomer: slaat een hittegolf toe zijn de artikels en de beschouwingen over hoe rampzalig de globale opwarming wel niet is niet te tellen, maar regent het twee dagen na mekaar en zakt het kwik eventjes onder de 20°C, dan is de zomer al verpest. Houdt het weer een weekje aan, boekt de helft van de bevolking die nog niet lag te bakken op stranden aan de Middellandse Zee last minute nog een vakantie naar oorden waar het minstens 30°C moet zijn, maar 35°C mag ook. En ondertussen maar CO₂-quota kopen, want we zijn toch milieubewust!

Bart Somers, for a few votes more

Bart Somers, zinnebeeld van de overloperij, en Rik Daems die het bestond als fractieleider een parlementslid van een andere fractie te bezwangeren nog voor hij van zijn vrouw gescheiden was, allebei lid van de partij die de laatste twee jaren vooral uitblonk in het spelen van platte politieke spelletjes, pleitten verleden week voor meer transparantie en ethiek in de economie. Zij maakten zich daarmee al even geloofwaardig als een Bernard Madoff die voor voor meer transparantie en ethiek in de politiek zou pleiten, maar erger is nog dat de inhoud van hun voorstel helemaal bol stond van het platte populisme.

Een Bart Somers die pleit voor meer ethiek en moraal in de economie, wat moeten we ons daarbij voorstellen? Wil hij bedrijven die instrumenten maken om abortus uit te voeren of middelen om euthanasie te plegen van de beurs halen? Waarschijnlijk niet, want nog niet zo lang geleden hield hij een pleidooi om euthanasie ook voor minderjarigen toegankelijk te maken. Vermoedelijk zullen we het dus in een andere richting moeten zoeken.

En inderdaad, op een wat hoger niveau klaagt Bart Somers vooral het teveel aan hebzucht en het gebrek aan ethiek aan, als dé oorzaak van de huidige financiële crisis. En hij heeft warempel nog gelijk ook, alleen om een totaal andere reden dan hij zelf vermoedt. Het is immers niet moeilijk aan te duiden wat de échte oorzaak van de problemen van vandaag is: de uitschakeling van het geweten zowel aan de basis als aan de top van enkele Amerikaanse banken om leningen te kunnen verkopen aan mensen waarvan men op voorhand wist dat ze die nooit zouden kunnen afbetalen, waarbij die leningen dan nog zo geconstrueerd werden dat er van niets anders sprake kan zijn dan bedrog en oplichterij. Een paar christelijke waarden zouden de financiële crisis van vandaag dan ook zonder veel problemen hebben kunnen tegengehouden – een lastige vaststelling, zeg maar een inconvenient truth, die in de kwaliteitsmedia die anders toch zo gebeten zijn om te weten en vooral ook te duiden vrijwel totaal ontbreekt. Ik vrees echter dat de Open Vld, overigens net als die kwaliteitsmedia, in die zin met haar ideologie van individualisme en nihilisme eerder een deel van het probleem is dan van de oplossing.

Gaan we echter in op de concrete voorstellen waar Bart Somers en Rik Daems mee op de proppen komen, wordt het al helemaal huilen met de pet op. Blijkbaar heeft het Liberaal Kenniscentrum Prometheus in haar studie vooral onderzocht welke argumenten het plebs het best in de oren zou klinken, niet wat economisch zin zou hebben of vandaag enig soelaas zou kunnen bieden. Kop van jut is natuurlijk het zogenaamde short selling, en Bart Somers, Rik Daems en Prometheus tonen op bijzonder overtuigende manier aan dat zij van short selling niets, maar dan ook werkelijk niets begrepen hebben.

Het begint eigenlijk bij de voorstelling van de term short selling al: «Short selling is wellicht de meeste bekende speculatieve praktijk.» O ja? Ik durf nochtans wedden dat 99% van de bevolking tot voor kort nog nooit de term gehoord had, inclusief Bart Somers en Rik Daems, en het simpele feit dat het rapport vervolgens een halve paragraaf nodig heeft om de term uit te leggen kan dat alleen maar bevestigen. Aandelenfondsen, indexfondsen en klikfondsen zullen al een pak beter bekend zijn bij het grote publiek, en de meest bekende speculatieve praktijk is gewoonweg de volgende: vandaag een aandeel of vreemde munt kopen en hopen dat het morgen meer waard is. Bart Somers, Rik Daems en het Liberaal Kenniscentrum Prometheus (let op het woordje kennis!) zijn echter een totaal andere mening toegedaan. Misschien kenden ze die laatste techniek zelf helemaal niet, of vermoedden ze dat ze net iets te ingewikkeld is voor gewone stervelingen om ze te snappen? Jammer dat ze verzuimden op een transparante wijze aan te tonen hoe ze tot hun bevindingen kwamen.

Vervolgens stapelt de studie de enormiteiten op. Ik citeer: «Niet enkel gaan shorters dus om met aandelen die niet de hunne zijn, zij hebben enkel baat bij een waardedaling van de activa.» Wat het eerste deel betreft: of speculanten nu speculeren met aandelen die de hunne zijn of niet doet niets ter zake, zo lang zij op het einde van de beursdag hun eventuele schulden maar kunnen aflossen. Wat het tweede deel betreft: wie aan long selling doet heeft alleen maar baat bij een waardevermeerdering van de activa, zelfs als het bedrijf in feite al op de rand van het failliet staat. Theoretisch valt er over de moraliteit van short en long selling weinig of niets te zeggen, en in het concrete voorbeeld is het duidelijk dat long selling ethisch al even «fout» kan zijn als short selling.

Tussendoor zaagt Prometheus ook al eens planken van dik hout. «Wanneer dit type speculanten grote volumes geleende aandelen ter beschikking hebben, kunnen ze hevige koersschommelingen veroorzaken,» schrijven ze, alsof long sellers geen hevige koersschommelingen zouden kunnen veroorzaken. «Bovendien zal een shorter bij dalende koersen als gevolg van een reële economische neergang die neerwaartse spiraal enkel versterken door extra te drukken op de vallende prijzen,» maar dat is natuurlijk uiteindelijk niets anders dan wanneer een long seller bij stijgende koersen als gevolg van een reële economische expansie de zeepbel enkel vergroot door de stijgende prijzen op te jagen. Dat een short seller niet altijd wint en een reëel risico neemt komt bij de heren blijkbaar niet op, en dat short sellers op voldoende lange termijn tot nu toe altijd al aan het kortste eind hebben getrokken zal hen ook wel totaal vreemd zijn.

En dan komt de aap uit de mouw: «Vandaar dat landen zoals het Verenigd Koninkrijk en ook ons land short selling aanvankelijk tijdelijk hebben verboden bij de financiële crisis in de tweede helft van 2008,» maar gelukkig zijn zij ondertussen tot beter inzicht gekomen. Niet zo Bart Somers, Rik Daems en Prometheus, want zij eisen dat «pensioenfondsen, banken en andere instellingen die houder zijn van aandelen van derden moet men verbieden deze uit te lenen in het kader van beursspeculatie, zonder voorafgaandelijk akkoord van de houder, en te verbieden wanneer het kadert in short selling of speculatie op waardedaling.» Wie even doordenkt begrijpt natuurlijk dat dit verbod ronduit rampzalig zou zijn voor de economie: wanneer beursspeculanten zich alleen maar afzijdig kunnen houden wanneer zij vermoeden dat een bedrijf minder waard is dan wat haar aandeel vandaag aangeeft, zou in tijden van economische neergang de liquiditeit vrijwel volledig verdwijnen uit de markten, waardoor ze niet meer geleidelijk zouden kunnen dalen, doch alleen maar catastrofaal. Gaan Bart Somers en Rik Daems later dit jaar bij het vallen van de bladeren ook de zwaartekracht verbieden? Ik wens hen veel geluk bij het opruimen van de rotte bladeren die dan in de lucht zullen blijven rondzweven, maar persoonlijk verkies ik dat ze in mijn tuintje toch maar op de grond blijven vallen.

De vraag is dan natuurlijk de volgende: weet men bij de Open Vld en Prometheus werkelijk niet beter dan dit? Ik zou zulke simplistische voorstellen immers eerder van een Mieke Vogels, Caroline Gennez of een Olivier Besancenot verwachten. De Open Vld zou wat betreft economische dossiers toch het groene hout moeten zijn in het politieke spectrum, en ik kan me dan ook de wanhoop van Philippe de Backer, voorzitter van de Jong Vld, voorstellen. Zijn verwijt dat de Open Vld zich gewoon aansluit bij het populistisch non-debat in plaats van het te overstijgen is terecht. Speculatie in het algemeen –was het kopen van KBC-aandelen, weliswaar als «goede huisvader» tien jaar geleden in tempore non suspecto dan geen speculatie op de waarde ervan?– en short selling in het bijzonder zijn vandaag de geslagen hond, net zoals die onzalige Tobintaks aan het begin van deze eeuw het uitverkoren speeltje was van een reeks vermaarde doch vooral ideologisch verdwaasde economici en andere onbevoegden. De Tobintaks stierf een stille dood – gelukkig maar. Hopelijk zal het met het verbod op short selling ook zo gaan.

Gouden kans van de EU op IJsland verdwenen?

Deze zondag legde de sociaal-democrate Jóhanna Sigurðardóttir de eed af als IJslands nieuwe Eerste Minister na achttien jaren van conservatieve regeringen op het eiland. Zij is de eerste vrouwelijke Eerste Minister van IJsland, de eerste lesbische regeringsleider in de wereld en zal een links minderheidskabinet leiden tot aan de verkiezingen van 25 april. Meteen na de eedaflegging kondigde ze aan dat er een speciale parlementaire commissie in het leven zal geroepen worden die zich zal buigen over EU-lidmaatschap, en op 15 april al een rapport zal moeten afleveren, amper tien dagen voor de verkiezingen. Tegelijkertijd liet ze ook verstaan dat IJsland geen lid van de EU zal worden zonder een voorafgaand referendum.

Het is eigenlijk verbazingwekkend hoe de EU erin geslaagd is haar gouden kans om IJsland voor zich te winnen heeft kunnen verprutsen in de loop van een paar weken. Zoals ik reeds eerder geschreven heb, zat IJsland vlak voor Kerstmis stevig in de rats, en zou waarschijnlijk ogenblikkelijk tot de EU zijn toegetreden als het daarmee ook onmiddellijk de euro had kunnen invoeren. De Europese Commissaris voor Uitbreiding Olli Rehn had trouwens in een videoconferentie laten verstaan dat de Europese Commissie een aanvraag vanuit IJsland met de nodige spoed zou behandelen, maar hield zich op de vlakte wat betrof een eventuele aansluiting bij de Eurozone. Het is ondertussen echter duidelijk geworden dat de Europese Unie geen uitzondering op haar eigen regels zal dulden, en dat IJsland minstens twee jaar zal moeten wachten voor het ook tot de Eurozone zal mogen toetreden – als het al die tijd financieel stabiel is natuurlijk. Lidmaatschap van de EU is daarom op dit ogenblik een volledig zinloos alternatief aangezien het land wanhopig op zoek is naar een oplossing voor zijn financiële problemen, en niet voor, ik zeg maar wat, visgronden die zo overbevolkt zijn door kabeljauw dat Spaanse en Portugese vissers liever gisteren nog dan morgen zouden moeten komen helpen om de alles leeg te vissen. Om het met een beeld te vertellen: de Europese Unie biedt IJsland wel een reddingsvest aan, maar het eiland moet daarvoor wel eerst alles wat het bezit opgeven, en vervolgens bewijzen dat het dat reddingsvest niet nodig heeft door een paar keer over en weer te zwemmen over het kanaal.

Nogal wat van de eilandbewoners zijn ondertussen dan ook tot het besef gekomen dat de Europese Unie niet echt een oplossing voor de huidige problemen brengt, en recente opiniepeilingen tonen dan ook aan dat de steun voor lidmaatschap gezakt is tot het niveau van voor de financiële problemen. Die opiniepeilingen tonen tevens aan dat links meer steun geniet onder de bevolking door de financiële crisis, vrijwel uniek in de Europese context. In het bijzonder de extreem-linkse anti-EU-gezinde Groen-Linkse Beweging (Vinstrihreyfingin-grænt framboð) heeft de wind in de zeilen, één van de redenen waarom de partij vorige week haar intrede in de regering mocht doen.

Terwijl de EU zo ongeveer alles verkeerd doet om de harten van de IJslandse bevolking te winnen, worden er andere oplossingen voorgesteld, en zelfs aangeboden vanuit het buitenland. Eén oplossing is de IJslandse kroon aan de Amerikaanse dollar of de Zwitserse frank te koppelen. In het beste geval voelen de twee landen zich gevleid, in het slechtste kan het hen geen barst schelen. Maar een interessanter alternatief, voorgesteld door de voorzitter van de Groen-Linkse Beweging en de nieuwe Minister van Financiën Steingrímur J. Sigfússon, houdt in de Noorse kroon in IJsland in te voeren. Meer zelfs, de Noorse Minister van Verkeer Liv Signe Navarsete van de Centrumpartij (Senterpartiet, Sp) verklaarde in een reactie dat het voorstel haar zeer genegen was, en voegde eraan toe dat het de plicht van Noorwegen was IJsland in een moeilijke situatie bij te staan. «Niemand zou gedwongen moeten worden lid te worden van de EU en de Eurozone omwille van economische problemen,» zei ze, maar de Noorse financiële krant Dagens Næringsliv merkte op dat het niet helemaal duidelijk was of haar voorstel ook voor landen als de Oekraïne, Kroatië, Servië en Turkije gold. De Noorse Minister van Financiën Kristin Halvorsen, van de Socialistische Partij van Links (Sosialistisk Venstreparti, SV), een zusterpartij van de IJslandse Groen-Linkse Beweging, verwierp het idee verleden jaar nog, maar schijnt nu van mening veranderd te zijn.

Het Noorse aanbod dient echter serieus genomen te worden. De voordelen voor IJsland zijn duidelijk: het biedt hen een gemakkelijke uitweg uit de huidige financiële problemen zonder dat het eiland haar nationale bank hoeft te verliezen –al zullen sommige diensten natuurlijk door de Noorse centrale bank overgenomen dienen te worden– en bovendien hoeft het dan geen lid van de EU te worden. Maar vergeten we ook de voordelen voor Noorwegen niet. Ten eerste zou het IJsland buiten de EU houden, en daarmee de EER in leven houden. Bovendien zou het de positie van Noorwegen boven de poolcirkel en in de Barentszzee verstevigen, wat niet alleen de aandacht van de EU maar ook van de VS, Canada, en niet in het minst Rusland zou moeten trekken.

Het is duidelijk dat de komende weken en maanden beslissend zullen zijn voor de toekomst van IJsland, maar ook voor Noorwegen en de andere landen rond de Noordpool. Laten we hopen dat de IJslanders het hoofd koel kunnen houden en op 25 april de juiste beslissing maken wanneer ze naar de stembus trekken.

Kris Peeters, blij kind

In dezelfde week dat de Franstaligen een raid uitvoerden op de KBC, toonde Vlaams Minister-President Kris Peeters zich blij als een klein kind omdat Senaatsvoorzitter Armand De Decker hem een morsdode mus aanbood… meer dan een maand na zijn laatste absolute deadline om tot resultaten te komen in de communautaire dialoog.

Wat bood Senaatsvoorzitter Armand De Decker nu eigenlijk aan in zijn uitnodiging? Dat er eens lekker gegeten mocht worden met iedereen rond de tafel. Dat er ook wel over de communautaire dialoog zou gesproken worden, maar dat ze nog niet gevoerd zou worden. En dat er misschien wel een kalender zou opgesteld worden. Alle ervaring met zulke kalenders toont echter aan dat de Franstaligen streefdata op zulke communautaire kalenders op een heel andere manier opvatten dan de Vlamingen. De Vlamingen denken immers telkens weer dat een bepaalde streefdatum een ultimatum is waarvoor er resultaten geboekt moeten worden, terwijl de Franstaligen in de gewisse overtuiging leven dat zulke data in het slechtst geval de eerste dag zijn dat zij serieus tegenstand zullen moeten leveren in die communautaire dialoog.

Laten we immers niet vergeten dat de laatste deadline die Kris Peeters vooropstelde niet eind januari of begin februari 2009 was, maar Kerstmis 2008. Het enige dat er rond die datum gebeurde was dat de Franstaligen er zich over verheugden dat Herman van Rompuy federaal Eerste Minister werd, omdat ze weten wat voor vlees ze met die man in de kuip hebben: tsjevenvlees van de bovenste plank, altijd bereid om de Franstaligen op hun wenken te bedienen. En als daarvoor de eigen partij het allerlaatste restje geloofwaardigheid moet opgeven, wordt dat met veel plezier en een dikke grijns verkocht als «zijn verantwoordelijkheid opnemen» aan de kiezer.

Hoeveel beter kan dat laatste trouwens geïllustreerd worden dan met het dossier-Brussel-Halle-Vilvoorde en de laatste wendingen daarin? Op een paar uitzonderingen na stemt in heel Vlaams-Brabant nu de ene gemeenteraad na de andere, met CD&V-burgemeesters op kop, ermee in de Europese verkiezingen op 7 juni toch maar braafjes mee te organizeren. Dat die Europese verkiezingen al even ongrondwettelijk zijn als de federale verkiezingen is absoluut geen beletsel, en het excuus dat een boycot niets zou uithalen omdat de gouverneur anders toch de organizatie van de Europese verkiezingen zou overnemen houdt natuurlijk geen steek. Met zulke excuses verkoopt men ook wapens aan kinderlegers in verre landen of laat men zich omkopen om vervolgens het zwarte geld in brand te steken. Ondertussen stelt de Eerste Minister Herman van Rompuy alles in het werk om het laatste belangenconflict –het derde al– pas zo laat van start te laten gaan, tegen alle wetten en tradities in, dat de Franstaligen geen vierde belangenconflict hoeven in te roepen vóór de komende regionale verkiezingen. En om het helemaal af te ronden, en Armand De Decker verwees er in zijn uitnodiging nog eens fijntjes naar, is er ondertussen dus een werkgroep opgericht om over het dossier te onderhandelen. Onderhandelen? Dat het alleen maar om een therapeutische werkgroep zou gaan om de Franstaligen de splitsing van de kieskring te toen aanvaarden zonder één enkele compensatie gelooft zelfs Kris Peeters zelf niet, hoewel hij in het Vlaams Parlement probeerde voor te wenden van wel.

Men kan zich dus alleen maar afvragen wat Kris Peeters eigenlijk bezielt om nog garanties op resultaten te willen eisen. Is het een vorm van politiek sado-masochisme? Hij doet zich in ieder geval voor als de Vlaamse dienstmaagd (Sociale Zekerheid) die vlak na een brutale verkrachting (KBC) met een pak slaag er nog bovenop (de BHV-werkgroep) blijft geloven in de goede inborst van haar opgedrongen (1830) en bedriegende (Fortis-BNP Paribas) Franstalige partner. De verrassing van 7 juni zal daarom niet zijn dat CD&V onder de twintig procent duikt en daarmee een historisch laagterecord neerzet, wel dat ze überhaupt nog steeds de kiesdrempel weet te halen.

Zal de Waalse haan ook een derde keer voor KBC kraaien?

Terwijl de rest van de wereld zijn energie vooral steekt in het redden van de eigen banken en industrie, hier en daar een poging ondernomen wordt om uit de financiële crisis misschien toch een lokaal profijt te kunnen halen, lijkt Franstalig België wel geobsedeerd door een heel andere zaak: de «Vlaams-katholieke» bank KBC zo snel en efficiënt mogelijk kelderen. Verleden week kraaide de Waalse haan al voor de tweede keer voor de KBC en moest de Vlaamse Regering bijspringen, maar zal de Waalse haan ook een derde kraaien, en zal de Vlaamse Regering dan bij machte zijn KBC opnieuw te redden?

In de herfst van verleden jaar kraaide de Waalse haan al een eerste keer, bij monde van Guy Quaden. Verleden week kraaide de Waalse haan opnieuw, deze keer eerst openlijk via Didier Reynders, en daarna binnenskamers via Elio di Rupo. Opvallend: geen van de twee keren werd de KBC rechtstreeks geviseerd, maar kon er tegelijkertijd geen twijfel over bestaan dat het wel degelijk de KBC was die onder vuur lag. Niet alleen is Franstalig België zo pervers dat het genoegen schept in het torpederen van een Vlaamse bank, bovendien is het te laf om dat ook openlijk te doen.

Neem nu federaal Minister van Financiën Didier Reynders, die nu al meer dan tien jaar zijn totale onkunde om dat departement te leiden etaleert, en mag blijven etaleren, ook van de CD&V. Ik heb er echter sterk mijn twijfels over dat Didier Reynders, hoe incompetent hij ook is, na de perikelen in oktober zomaar «per ongeluk» een nieuw schot voor de boeg van de KBC zou kunnen gelosd hebben. In combinatie met de manier waarop hij Fortis voor een appel en een ei bij nacht en ontij aan het Franse BNP Paribas wist te verkopen, kan men niet anders dan zich beginnen afvragen voor wiens rekening die man werkelijk rijdt. Was het bijvoorbeeld verleden week de bedoeling de KBC zodanig in de problemen te brengen dat Parijs ook die bank voor een prikje zou kunnen opkopen? En zou Didier Reynders die hoop na de tussenkomst van de Vlaamse Regering nu opgeborgen hebben, of wacht hij alleen maar het juiste ogenblik af om nog eens toe te slaan, deze keer finaal? Immers, hoe dichter we bij de regionale verkiezingen komen, hoe minder ruimte de Vlaamse Regering nog heeft om allerlei stunts uit te halen.

En dan was er nog Elio di Rupo en de PS, die in de federale regering elke maatregel ten gunste van de KBC onmiddellijk blokkeerde via vice-premier en strovrouw Laurette Onkelinx. Geen Waalse eurocent voor een Vlaams-katholieke bank, was het motto van de partij die anders wel de mond vol heeft over solidariteit. Blijkbaar kon er niet snel genoeg een Waals bedrijf in moeilijkheden gevonden worden om het wafelijzer boven te halen, of oordeelde de partij dat dit deze keer niet zo opportuun was, en dus werd de KBC aan haar lot overgelaten. Zelfs de laatste goedgelovige Vlaming zou nu toch moeten beginnen beseffen dat wanneer de PS het woord «solidariteit» in de mond neemt, die partij daarmee alleen maar de georganiseerde diefstal van Noord naar Zuid bedoelt, en niets anders.

Speelden de MR en PS opnieuw eerder ongewild een één-tweetje om de KBC kopje onder te doen gaan, echt tevreden is geen van de twee partijen met het uiteindelijke resultaat: een stevige investering van de Vlaamse Regering in de KBC. Terwijl sommigen deze week een lichtpunt meenden te ontwaren naar aanleiding van het drama in Dendermonde omdat zowel de Vlaamse als de Franstalige media voor één keertje hetzelfde onderwerp vooraan plaatsten –daarmee natuurlijk impliciet bevestigend dat 90% van de tijd de media aan weerszijden van de taalgrens wel in een totaal ander land lijken te verschijnen– kon al wie zich niet zozeer interesseert aan tricolore sprookjes en fata morgana's alleen maar vaststellen dat Vlaanderen België al lang niet meer nodig heeft. Of beter: dat Vlaanderen nood heeft aan geen-België-meer, want zonder een Belgische Minister van Financiën was de KBC misschien wel nooit in de problemen geraakt. De vraag of België nog een meerwaarde heeft is daarom ook compleet achterhaald: de enige echte vraag vandaag is hoe groot de minwaarde van België voor Vlaanderen precies is.

Islamofoob Vlaanderen

Er werd al wat afgeanalyseerd in verband met de ISPO-studie die «aantoonde» dat Vlaanderen de laatste jaren islamofoob is geworden. Sommige moslims bestaan het echter om in hun haast om aan te willen tonen hoe dom en achterlijk die Vlaamse islamofobie wel is, argumenten aan te reiken voor de stelling dat Vlaanderen niet islamofoob is geworden, doch slechts een realistisch beeld over de islam heeft gekregen.

Zo bijvoorbeeld Mohamed Ridouani, ondervoorzitter van de splinterpartij SLP, die in een stukje in De Standaard met een aantal puntjes op de proppen komt met een dubbele bodem. Het hoofdargument van zijn opiniestuk lijkt te moeten zijn dat Europa de islam in de armen zou moeten sluiten omdat het er schatplichtig aan is. Maar laat ik hem even zelf aan het woord, om te illustreren hoe ver men er soms wel naast kan zitten wanneer men een toespraak pro domo probeert te schrijven:

Al in 732 versloeg de Frankische hofmeier Karel Martel het islamitische leger nabij de Franse stad Poitiers, in 1492 was er de bloedige herovering van Granada en Cordoba en in 1683 was er het beleg van Wenen. De inzet was altijd duidelijk: hou de islam buiten Europa.

De boodschap die Mohamed Ridouani hier tracht te brengen is natuurlijk de volgende: Europa gedraagt zich vijandig tegenover de islam, want het wil van de islam niets weten, ja zelfs de islam buiten Europa houden. Maar was dat dan de enige inzet in 732, 1492 en 1683? Zou ik echter net zo goed kunnen stellen dat de inzet drie keer de islamisering van Europa was? En hij gaat verder:

De historische argwaan van Europa tegenover de islam verdrukt in grote mate de positieve bijdragen van de islam op vlak van onder meer wiskunde, filosofie en kunst.

Ja, het is toch wat met die historische argwaan van Europa: drie keer letterlijk het mes op de keel gezet gekregen, en nog niet willen snappen dat de islam de godsdienst van de vrede en de positieve bijdragen is. Wat kwamen die islamitische legers in 732 in de Franse stad Poitiers zoeken – geschriften van Aristoteles soms die dringend naar het Arabisch vertaald moesten worden om ze voor de toekomst te bewaren? Werden Granada en Cordoba veroverd –ik had bijna «bloedig» veroverd geschreven, maar dat kunnen we wel uitsluiten aangezien het over een islamitische verovering ging, en geen christelijk herovering– werden Granada en Cordoba dus door die islamitische legers veroverd om enkele belangrijke wiskunde principes hun ingang te doen vinden in Europa? En kwam ten slotte het beleg van Wenen in 1683 er omdat islamitische legers het niet meer konden aanzien dat Europa er artistiek totaal achterlijk bijliep? Me dunkt dat de ondervoorzitter van de SLP in zijn stukje een wel heel bijzondere interpretatie van de geschiedenis voorlegt, maar het kan natuurlijk altijd aan mijn islamofobie liggen…

Nog iemand die hard haar best doet om onzin te verkopen is Naima Charkaoui van het Minderhedenforum. Zij stelt enkele prangende vragen, maar dan vooral prangend omdat zij denkt met haar vragen de vinger op de Vlaamse wonde te leggen, terwijl zij vooral de vinger in haar eigen ogen steekt. Geniet mee:

Waarom zijn de Deense cartoons goed voor een wekenlang debat over de vrijheid van meningsuiting, en maakt men aan het camoufleren van een «choquerend» kunstwerk over de vooroordelen over Europese landen bij de Europese Commissie, geen opiniepagina vuil? Dat «interculturele relletjes» vaak disproportioneel veel aandacht krijgen, is de logische vaststelling.

Het is natuurlijk maar wat je een «intercultureel relletje» wil noemen (en let op het verkleinwoord), maar ik meen mij te herinneren dat één van die twee «interculturele relletjes» aanleiding gaf tot enkele afgebrande ambassades en kunstenaars die ijlings moesten onderduiken en politiebescherming nodig hadden. Ik kan me alleen niet goed meer herinneren welke van de twee dat juist was, maar misschien kan Naima Charkaoui het nog eens opzoeken, kwestie van het disproportionele van de aandacht in de media nog eens extra goed in de verf te zetten?

Helemaal van de pot gerukt is het dat Naima Charkaoui er zich over beklaagt dat de islam in de media alleen maar aan bod komt wanneer er zich problemen voordoen. Alsof de media niet elk jaar zo hard hun best doen de ramadan op alle mogelijk en onmogelijke manieren te promoten en door de strot van de Vlamingen te rammen, zonder ook maar één lijntje te besteden aan het voorval van die nietsvermoedende man die dacht dat hij in volle ramadan in Brussel zomaar op een terras een pintje kon drinken.

Bovendien stellen noch Mohamed Ridouani, noch Naima Charkaoui zich de vraag waarom precies de islam zoveel te lijden heeft onder negatieve berichtgeving en historische argwaan, terwijl het boeddhisme, hindoeïsme en mozaïsme daar duidelijk veel minder last van hebben. Een boeddhistisch-hindoeïstisch-mozaïsch-christelijke samenzwering tegen de islam? We zouden het eens aan de nabestaanden van de boeddhistische versie van 9/11, de hindoeïstische 3/11 of de mozaïsche 7/21 gevraagd hebben, maar om één of andere reden bestaan die niet. Een islamofobe vaststelling?