De eis van de Franstaligen om een corridor te verkrijgen tussen Brussel en Wallonië, en vooral het feit dat de eis zo concreet is dat gedetailleerde kaarten reeds de ronde doen, dat alles mag dan wel verbazing wekken, nog merkwaardiger is dat die geruchten niet tegengesproken worden door de CD&V én dat die partij de onderhandelingstafel nog niet verlaten heeft. Zou dit betekenen dat de partij het principe van een corridor aanvaardt, en het njet van Bart de Wever voor hen zelfs geen relevantie meer zou hebben?Het enige geluid dat vandaag uit de hoek van de CD&V waar te nemen viel kwam van de CD&V-schepen Anne Sobrie uit… inderdaad, Sint-Genesius-Rode. Om de corridor krachtig van de hand te wijzen? Neen, om te vertellen dat die corridor misschien toch wel het overwegen waard is, niettegenstaande ze tegelijkertijd vindt dat er geen toegevingen gedaan mogen worden. Je moet echt een tsjeef eerste klas zijn om je woorden op zo'n manier te kunnen «wikken en wegen»! Maar van een reactie van bijvoorbeeld Jo Vandeurzen of Marianne Thyssen heb ik voorlopig toch nog niets gehoord…
En dat maakt dat het akelig stil is bij de CD&V-top over die corridor. Bart de Wever mag dan al een njet uitspreken over die corridor, hij zit niet mee aan de onderhandelingstafel, en dus weet hij niet óf er bij het overleg kaarten gebruikt worden, en hoe die kaarten eruit zouden zien. De vraag is ook of hij zich echt wel helemaal comfortabel voelt bij het feit dat de CD&V het overleg niet dreigt op te blazen –of nog niet opgeblazen heeft– wanneer die kaarten werkelijk op tafel gegooid worden of werden. Betekent dit dat het principe van een corridor voor de CD&V-top wel aanvaardbaar is, en dat de discussie er alleen maar uit bestaat hoe die corridor er precies moet uitzien? Of moeten we geloven dat een Herman van Rompuy vandaag alleen maar de neutrale notaris speelt om de Franstalige eisen te noteren, maar de deur onmiddellijk dicht zal slaan wanneer er echt onderhandeld zal worden? Ik heb namelijk zo mijn twijfels over dat laatste.
En over merkwaardige zaken gesproken: het is eigenlijk toch wel om helemaal van je stoel te vallen dat een krant als De Standaard na het uitlekken van de concrete plannen rond een corridor onmiddellijk een reporter het bos heeft ingestuurd om te documenteren dat er in die corridor vooral geen Vlamingen zouden wonen. Zou dat in de tijd van Manu Ruys en AVV-VVK ook het geval geweest zijn? De enige Vlaming die dan toch gevonden kon worden is de eigenaar van een meubelzaak, met Franse naam, die niet snapt waarom de Vlamingen zich niet wat gewilliger laten verfransen. Overtuig mij maar eens dat zijn meubelzaak 65 jaar geleden geen Duitse naam zou gehad hebben.
Wat moeten we ondertussen van de andere Vlaamse partijen verwachten? Vlaams Belang heeft de corridor uiteraard volledig afgewezen. Open Vld heeft voorlopig nog niet gereageerd, maar we weten dat men daar desnoods wel drie of vier volledige faciliteitengemeenten wil overhevelen naar het Brusselse of het Waalse Gewest als men daarmee een paar maanden langer in de federale regeringszetels kan blijven zitten. En sp.a zal als naar gewoonte geen weg weten met dit dossier: enerzijds wil ze als oppositiepartij de regering wel aanvallen, maar anderzijds kan dit communautaire dossier hen geen moer schelen en kunnen ze dat maar moeilijk verbergen. En willen ze vooral niet de indruk wekken Vlaamse belangen te willen verdedigen…
En dan is er natuurlijk nog Groen!, dat in tegenstelling tot de N-VA wel mee onderhandelt. Wat het lot zal zijn van het stuk Zoniënwoud als het overgeheveld wordt naar het Brusselse of Waalse Gewest laat zich gemakkelijk raden: binnen de kortste keren zullen er een aantal bomen moeten sneuvelen om een bredere verbindingsweg aan te leggen, misschien nog aangevuld met een spoorwegverbinding en wat nog meer. Zal de partij zich daartegen verzetten, of zullen ze de bomen mee helpen kappen om het Belgische koninkrijk bij mekaar te houden en in ruil, ik zeg maar wat, de volledige sluiting van de luchthaven van Deurne vragen om er vijf struiken te kunnen beschermen? Benieuwd welke principiële houding die partij zal aannemen.
En het is precies die houding van Groen! die zal bepalen wat de relevantie van het njet van Bart de Wever is. Heeft men bij de CD&V al de rekening gemaakt, en is men er tot de slotsom gekomen dat men net zo goed nu al de N-VA kan laten vallen in ruil voor wat ecologische kruimels voor Groen! en de federale regeringsmacht tot in 2011, inclusief de glans van een Europees voorzitterschap? Herinneren we toch nog maar even aan de woorden van Yves Leterme uit maart eerder dit jaar in een interview met Het Belang van Limburg: Wij laten ons niet gijzelen. Ik vind het spijtig dat soms te sterk de nadruk wordt gelegd op symbolen. Ik ga voor rationaliteit. Daarom zeg ik in alle duidelijkheid: als de N-VA in juli om de verkeerde redenen vindt dat de staatshervorming niet genoeg is, dan nemen wij onze verantwoordelijkheid op.
Daar is dus die beruchte corridor, waar de Franstaligen het al enkele weken over hebben, maar waarover in de Vlaamse pers op een eenzame zwaluw na bitter weinig te lezen viel. Een corridor is trouwens het enige niet wat de Franstalige eisen in ruil voor een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde: ze willen ook een behoud van het stemrecht voor de Franstaligen in de Rand, bestendiging van de faciliteiten, en het afschaffen van de rondzendbrieven. Wat er dan nog overblijft van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, behalve een splitsing van Halle-Vilvoorde, is zeer de vraag.De corridor, waarvan Le Soir vandaag twee kaartjes publiceert, is een strook grond van 2,5 op 3,5 kilometer tussen Ukkel en Waterloo over het grondgebied van Sint-Genesius-Rode, en dat vooral een deel van het Zoniënwoud omvat. Zo concreet en gedetailleerd zijn de plannen dus al dat men aan Franstalige zijde precies weet welke straten en dreven de grenzen vormen van deze corridor:
Waar zit men ondertussen aan Vlaamse zijde? Toeval of niet, in De Standaard staat net vandaag een stukje van de hand van Steven Samyn over die corridor, waarin hij zijn lezers een beetje lijkt te willen sussen dat het allemaal misschien toch zo'n vaart niet zal lopen. Als dat werkelijk de bedoeling was, werd hij mooi in zijn blootje gezet door Le Soir, maar één paragraaf uit zijn stukje vraagt toch wat meer aandacht:
Het voorstel Brussel uit te breiden in ruil voor een splitsing van BHV is te gek voor woorden. Maar wat als de «geen morzel grond»-doctrine zou worden opgegeven in ruil voor de overheveling van echte hefbomen naar de regio's en een definitieve oplossing voor de faciliteitengemeenten en BHV? Is de vraag stellen of een stuk Zoniënwoud een te hoge prijs is, vloeken in de Vlaamse kerk? Op de Franstalige partijhoofdkwartieren worden de scenario's in elk geval niet weggelachen.
Een definitieve oplossing voor de faciliteitengemeenten? Het is inderdaad net dat wat de Franstaligen vragen, maar dan wel een oplossing waardoor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde volledig wordt uitgehold. Wat voor zin heeft het Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen als de Franstaligen toch stemrecht in Brussel zullen krijgen? En wat betekent die eis tot bestendiging («consolidation») van de faciliteiten, die toch al ten overvloede gebetonneerd zijn: een nieuwe laag beton, of schuilt hier misschien het Minderhedenverdrag achter? Je vraagt je af wat die Vlaamse «sherpa's» nog aan de onderhandelingstafel zitten te doen en waarover daar precies gemarchandeerd wordt wanneer ze te maken hebben met zulke «gesprekspartners»…
Ook ironisch is dat Eric Defoort eerder deze week in een interview met Knack, dat overigens op z'n zachtst gezegd controversieel genoemd mag worden, vertelde dat hij dit weekeinde een denkdag organiseert voor de top van Vlaamse Volksbeweging (VVB) onder de werktitel «Het flamingantisme voorbij». Het is maar de vraag of hij niet iets te vroeg is om al het post-flamingantische tijdperk te kunnen uitroepen, maar gebrek aan stof tot nadenken zou er op die denkdag toch niet mogen zijn.
Dit week-end ontstond er enige ontreddering in de media omdat een peiling van Het Laatste Nieuws «voor het eerst» een Vlaamse meerderheid voor separatisme had aangetoond. Deze morgen kon er echter met de publicatie van een studie van Marc Swyngedouw en Nathalie Rink een grote zucht van verlichting geslaken geworden, want de professor had nog maar «wetenschappelijk» aangetoond dat er dan toch geen meerderheid separatisten te vinden zou zijn. Maar klopt dit wel?Het is met het separatisme zoals het vroeger ook met het migrantenstemrecht was: vroeg je de Vlaming op de man af of hij voor of tegen migrantenstemrecht was, dan bleek steevast dat ongeveer 80% tegen was. Tegelijkertijd toonde de ene «wetenschappelijke» studie na de andere aan dat er tòch een meerderheid vóór migrantenstemrecht zou bestaan, wat gretig aangegrepen werd om het uiteindelijk toch maar door te drukken (met een links-Franstalige meerderheid), met als gevolg dat deze Belgische «verworvenheid» zelfs in een onafhankelijk Vlaanderen vermoedelijk niet meer terug te draaien zal zijn. Hetzelfde scenario in verband met separatisme: al enkele jaren rapporteren peilingen die de Vlaming op de man af vragen of hij een splitsing van België voorstaat een kleine meerderheid vóór, terwijl de «wetenschappelijke» studies aantonen dat er slechts tien procent separatisten zouden zijn. Hoe is dit mogelijk? Een portie psychologie helpt het bedrog te verklaren.
Eerste bedrog: de asymmetrische meerkeuzevraag. Vraag aan een kind of het een snoepje wil, en de kans is groot dat het ja zegt. Vraag aan een kind of het een snoepje, een koekje, een appel, een boterham, of misschien iets te drinken wil, en de kans wordt onmiddellijk al een pak kleiner dat het voor het snoepje kiest. En dus hebben kinderen eigenlijk feitelijk geen zin in snoep, zullen «wetenschappers» als een Marc Swyngedouw en een Dave Sinardet in koor uitroepen (terloops en voor een goed begrip: beiden zijn medewerkers van Sampol). Dezelfde truuk werd gebruikt in de wetenschappelijke onderzoeken over het migrantenstemrecht, waar de ondervraagden een batterij mogelijke en onmogelijke varianten op het migrantenstemrecht werd voorgehouden, en hetzelfde deden Marc Swyngedouw en Nathalie Rink dus ook in hun studie. Let trouwens op de asymmetrie in het opstellen van de meerkeuzevraag: tegenover één antwoord tegen migrantenstemrecht stonden vaak vier of vijf antwoorden vóór migrantenstemrecht, precies zoals er in deze studie ook vier antwoorden vóór België staan tegenover slechts één antwoord tegen België.
Tweede bedrog: het onaantrekkelijke verkeerde antwoord. Een ondervraagde wekt niet graag de indruk dat hij een moeilijk of extremistisch mens is. En dat geldt a fortiori voor Vlamingen – daarom ook dat België nog steeds bestaat. Krijg je dus de keuze tussen «België moet gesplitst worden» –en let daarbij dus op de zeer elegante en uitnodigende formulering– en «De federale staat moet blijven maar met meer bevoegdheden voor de gemeenschappen en gewesten dan nu het geval is», dan moet je al goed bij de pinken zijn en beseffen hoe deze studie later als propagandamateriaal zal gebruikt worden om het antwoord te geven dat werkelijk overeenstemt met je mening. Het zou me absoluut niet verbazen als enkele van de ondervraagden zich vandaag voorgenomen hebben de volgende keer een straffer antwoord te geven moesten ze nogmaals ondervraagd worden.
Derde bedrog: de arbitraire reductie. Na het opsplitsen van de binaire vraag naar een asymmetrische meerkeuzevraag, waarbij het ongewenste antwoord dan nog eens zo geformuleerd werd dat het onaantrekkelijk wordt, volgt opnieuw de reductie naar een dichotomie. Wie bijvoorbeeld voor meer Vlaanderen koos, wordt onverbiddelijk in de groep aanhangers van België geplaatst. En wie de meeneem-Chinees die al twintig jaar in Vlaanderen woont en perfect Nederlands spreekt ook wel wat stemrecht wil gunnen voor, ach wat, bijvoorbeeld de provincieraad, is plots een voorstander van migrantenstemrecht. Tel echter de 45% voorstanders van meer Vlaanderen bij de 10% onvoorwaardelijke splitsers, en de studie wordt opmerkelijke consistent met de peiling van Het Laatste Nieuws: een kleine meerderheid wil eigenlijk van België af. Of nog, met het cijfermateriaal van de studie is er eigenlijk niets fout, maar over de analyse en vooral de bewerking ervan valt duidelijk wel één en ander te zeggen…
Want op deze manier wordt dus zelfs onder de kiezers van het Vlaams Belang een meerderheid voor België gevonden, wat gretig aangegrepen wordt door Marc Swyngedouw & Co om aan te tonen dat Vlaanderen echt geen splitsing van België wil. Hij beseft natuurlijk niet dat hij op die manier de poten vanonder zijn eigen «wetenschappelijke» stoel wegzaagt, want een betere illustratie van zijn bedrog bestaat er niet. Helemaal absurd wordt het wanneer hij de «resultaten» van zijn studie aangrijpt om te beweren dat sp.a en Groen!, die het eerste pakket van de staatshervorming toch zouden willen goedkeuren, mogelijk op een breuk met hun kiezers zouden afstevenen. Ten eerste is dat eerste pakket zo klein en miniem dat zelfs de hardste unitarist het per ongeluk zou durven goedkeuren, en ten tweede is er van een breuk met de kiezers geen spoor te bekennen wanneer alleen naar de cijfers in de studie gekeken wordt. Maar misschien was dat laatste ook de bedoeling niet.
Gisteren publiceerde Het Laatste Nieuws de resulaten van een nieuwe peiling. Voor slechts één partij werd een significante wijziging gemeten: Lijst Dedecker, dat vooruitgaat tegenover de verkiezingen van verleden jaar. Voor de andere partijen zijn de verschuivingen kleiner dan de foutenmarge.
Het Vlaams Kartel en het Vlaams Belang gaan lichtjes achteruit tegenover de verkiezingen van bijna één jaar geleden, maar over significante verschillen hebben we het nog lang niet. Open Vld en sp.a-Vl.Pro gaan dan weer lichtjes vooruit, en voor die partijen zijn de verschillen zelfs nog kleiner. Al bij al zijn dit dus eigenlijk geen resultaten om over naar huis te schrijven, maar zo verkoopt men natuurlijk geen kranten, en dus heeft de krant het over het Vlaams Kartel dat «licht van zijn pluimen zal verliezen» en het Vlaams Belang dat «de neergang niet kan stoppen». Vooral dat laatste is opmerkelijk: de krant publiceert voor het eerst in meer dan een jaar een peiling, maar wil dus wel even aan trendanalyse doen…
De enige partij die dus wel een significante sprong maakt is Lijst Dedecker, maar de partij blijft problemen hebben om de kaap van tien procent te overschrijden. De partij laat wel concurrent Groen! duidelijk achter zich, en die laatste lijkt maar niet weg te kunnen komen uit de buurt van de kiesdrempel. Partijvoorzitster Mieke Vogels mag dan in het Vlaams Parlement wel beweren dat de bevolking de communautaire problemen spuugzat zou zijn, voorlopig valt er echter nog geen stormloop richting haar partij waar te nemen…
Tot slot nog een ander opmerkelijk resultaat uit de peiling van Het Laatste Nieuws: 49,7% van de Vlamingen is voor een splitsing van België, terwijl 45,7% België voorlopig nog wil behouden. Volgens de krant is het de allereerste keer dat een peiling een meerderheid voor separatisme aantoont, maar in december 2005 tekende De Stemmenkampioen, dat nota bene ondersteund werd door Het Laatste Nieuws, in een peiling een erg gelijkaardig resultaat op, ook met een meerderheid voor separatisme. Dat belet natuurlijk niet dat iemand als een Dave Sinardet hardnekkig zal blijven beweren dat er in Vlaanderen maar tien procent separatisten rondlopen, ook al probeerde Matthias Storme hem onlangs nog op betere –en correcte– gedachten te brengen. Nu ja, Dave Sinardet raadpleegt voor zijn stelling het degelijke onderzoek –schrijft hij toch– en peilingen die meer dan tien procent separatisten aantonen zijn misschien gewoonweg per definitie al ondegelijk voor het lid van de Pavia-groep?
Bijlage: Alle Vlaamse peilingen sedert 2006 (PDF)
De Pakistaanse ambassadeur Rab Nawaz Khan heeft formeel een klacht ingediend bij het Noorse Ministerie van Buitenlandse Zaken naar aanleidin van de publicatie van een Mohammed-cartoon in de krant Adresseavisen
eerder deze week. «Terrorisme is het uitvoeren van een handeling die sterke reacties oproept. Moslims over de hele wereld voelen zich gekrenkt door deze cartoon, en daarom is dit een daad van een terrorisme,» aldus de ambassadeur in een interview met de Noorse commerciële zender TV2.Sommige moslims schijnen maar niet te willen begrijpen dat een beledigende cartoon niet meer kan zijn dan dat wat het is: een beledigende cartoon. Gelijkheidstekens zetten tussen een cartoon in een Noorse krant en het opblazen van de Deense ambassade in de Pakistaanse hoofdstad kan alleen maar getuigen van een zwaar verwrongen wereldbeeld.
In het interview met TV2 toont de Pakistaanse ambassadeur zich «bezorgd», omdat de publicatie van een cartoon in Adresseavisen het leven van Noorse burgers over de hele wereld in gevaar kan brengen. Verder wijst hij erop dat een aantal Noorse bedrijven vestigingen en commerciële belangen in Pakistan hebben. De verklaring van de redactie van Adresseavisen dat de cartoon niet Mohammed maar een terrorist die zich voordoet als Mohammed afbeeldt wijst hij echter van de hand. Volgens Arne Blix, hoofdredacteur van de krant, wou de cartoonist aantonen dat iemand die terreur pleegt in religieuze kleren in de naam van een godsdienst totaal ongeloofwaardig is, maar deze stelling gaat blijkbaar het petje van de Pakistaanse ambassadeur ver te boven.
Erna Solberg, partijvoorzitter van de oppositionele Conservatieve Partij (Høyre), meent alvast dat de ambassadeur sterk overreageert. Volgens haar moeten diplomaten in Noorwegen zich inwerken in de Noorse situatie en de Noorse vrijheid van meningsuiting, en moet de Noorse overheid zich niet verontschuldigen voor de publicatie van de cartoon. In de plaats daarvan zou de Noorse overheid beter verklaren dat in Noorwegen nu eenmaal de vrijheid van pers geldt, en dat het geen terreurdaad is daar ook gebruik van te maken. De ambassadeur mag natuurlijk misnoegd zijn over de cartoon, maar ze gelijkstellen met een terreurdaad is volgens haar totaal fout.
Groen! en Ecolo treden toe tot het overleg over het tweede deel van de staatshervorming, terwijl sp.a aan de kant blijft staan. Daarmee nemen met uitzondering van het marginale Front National àlle Franstalige partijen deel aan het overleg, terwijl aan Vlaamse zijde amper de helft van de zetels gehaald wordt. En hoe lang zal het duren eer de CD&V in deze constellatie gechanteerd zal worden om zware toegevingen te doen?Eerste vaststelling: door het toetreden van Groen! tot het overleg is de N-VA niet meer nodig voor een bijzondere meerderheid. Tweede vaststelling, zonder die N-VA, die misschien niet eens rechtstreeks zal deelnemen aan het overleg, ziet het er eigenlijk bijzonder belabberd uit voor de strategische positie van de CD&V binnen dat overleg. Immers, de CD&V zal geen enkele Vlaamse medestander hebben bij dat overleg en geconfronteerd worden met vier Franstalige partijen (MR, PS, cdH en Ecolo) die de rangen gesloten lijken te hebben, in het beste geval aangevuld met twee Belgische partijen (Open Vld en Groen! dus), in het ergste geval met twee meelopers met de Franstalige partijen.
Groen! zal er bijvoorbeeld geen probleem van maken om desnoods heel Vlaams-Brabant bij het Waalse Gewest te voegen en in de rest van Vlaanderen faciliteiten in te voeren, als in ruil daarvoor wat meer Fair Trade-koffie geschonken zal worden in één of ander ministerie. En van Open Vld mag je alleen maar Vlaamse standpunten verwachten als hen dat toevallig eens goed uitkomt om Yves Leterme en/of de CD&V wat in het nauw te drijven, maar verder eisen zij wel een federale kieskring en compensaties voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde (en kom me maar eens vertellen dat dat laatste niet waar zou zijn).
Hoe lang zal het dan duren eer de CD&V in dat Octopusoverleg geconfronteerd zal worden met platte chantage van zes tegen één om haar tot zware toegevingen te brengen? Open Vld deed die oefening al eens eerder, toen vier tegen één, en zal er absoluut geen probleem van maken om dat nog een keertje over te doen. De CD&V zal dan een moeilijke keuze moeten maken: ofwel vasthouden aan het Kartel, Yves Leterme opofferen en de zwarte piet toegeschoven krijgen voor nieuwe (ongrondwettelijke!) federale verkiezingen in een bijzonder chaotische atmosfeer, ofwel toch maar voor de macht en de postjes kiezen, N-VA opofferen en hopen op een mirakel in juni volgend jaar.
Zou het dan allemaal zoveel beter geweest zijn met ook de sp.a aan boord? Uiteraard niet, want ook die partij blinkt niet echt uit door haar Vlaamsgezindheid. Als de partij vandaag bij momenten al eens een lichte neiging tot Vlaamse reflex zou durven vertonen heeft dat meer de maken met oppositioneel opportunisme dan enig historisch besef of echt sociaal inzicht. Maar door de PS in de federale regering toe te laten, het Franstalige front zich te laten verenigen met de toetreding van Ecolo tot het Octopusoverleg met als neveneffect de aanwezigheid van Groen! die een eventueel afhaken van de N-VA kan neutraliseren, heeft de CD&V zich vandaag in een bijzonder lastig parket geplaatst. En toppunt van strategische miskleun: ze hebben er nog zelf aan meegewerkt ook!
Aan de vooravond van de onderhandelingen –of zijn we voorlopig nog maar aan de vooravond van de onderhandelingen over de onderhandelingen?– ziet het er dus niet zo goed uit gezien vanuit een Vlaams standpunt. Aan Franstalige zijde heeft men alle hens aan dek geroepen en zet men zich schrap om werkelijk het onderste uit de Belgische kan te kunnen halen. Men houdt er in het Zuiden van het land duidelijk rekening mee dat dit misschien wel eens het eindspel van België zou kunnen zijn, en men denkt en argumenteert er tegenwoordig in geo-strategische termen. De Vlaamse politici lijkt het echter zowat het laatste van hun zorgen te zijn:
Aan de top van de Open Vld wordt er immers gesparteld en gespind door het trio Somers-De Gucht-Dewael dat het een lieve lust is, in de hoop op die manier de CD&V harder te beschadigen dan henzelf. De ene dag wordt de Vlaamse kaart getrokken, de andere de Belgische, en op sommige dagen allebei tegelijk. De enige echte reden waarom sp.a dan weer niet toetreedt tot het Octopusoverleg is –une fois n'est pas coutume– warempel ook diegene die ze zelf opgeven: ze gunnen Yves Leterme en de CD&V een eventueel succes niet, of dat nu ook in hun eigen en/of het Vlaams belang is of niet. De partij heeft het moeilijk om haar communautaire draai te vinden, omdat ze van nature uit Belgisch-behoudend is, maar tegelijkertijd aanvoelt dat daar vandaag zelfs bij haar eigen achterban geen electorale punten meer mee te scoren vallen. Dat ligt anders bij de partij Groen!, die bij haar (eerder marginale) achterban wél kan scoren met haar uitgesproken Belgische profilering, en er dan ook voluit voor gaat. Terwijl de Franstalige partijen dus de rangen sluiten om samen de Franstalige belangen zo goed mogelijk te verdedigen, zijn de Vlaamse partijen druk in de weer mekaar zoveel mogelijk stokken in de wielen te steken.
Wat had de CD&V dan moeten doen? Het probleem van de CD&V is dat de partij, en met haar Yves Leterme, nog steeds gevangen zit in het Belgische referentiekader, en daardoor de laatste maanden al enkele malen haar afspraak met de geschiedenis gemist heeft. Mag ik even dagdromen? De partij had al enkele malen zonder problemen in het Vlaams Parlement kunnen laten vaststellen dat er met de Franstaligen werkelijk geen land meer te bezeilen valt, en daarna Yves Leterme laten uitroepen tot eerste Vlaamse president, tot de splitsing van België volledig uitgeklaard was geweest. Electoraal zou het hen in ieder geval geen windeieren hebben gelegd: enerzijds zou de N-VA dan volledig kunnen samensmelten met de CD&V, anderzijds zou het misschien wel een vierde tot een derde van de achterban van het Vlaams Belang kunnen recupereren, zeker in de eerstvolgende verkiezing. Voor de verkiezingen van juni 2007 zou de vraag dan niet geweest zijn of de CD&V boven de 30% zou uitkomen, maar wel hoe dicht ze de 40% zou benaderen.
Zover zijn we echter voorlopig dus nog niet, en de gretigheid waarmee Yves Leterme nu in het buitenland rondreist als Belgisch Eerste Minister spreekt boekdelen. De partij zal dan ook de komende zes weken moeten doorbrengen aan de onderhandelingstafel met vier ronduit vijandige partners en twee totaal onbetrouwbare. Of daar uiteindelijk veel eer mee te rapen zal vallen is een bijzonder twijfelachtige zaak, maar de manier waarop ze nu zichzelf al in een lastig parket heeft gebracht voorspelt niet veel goeds.
De laatste dagen is er nogal wat te doen geweest rond Flanders Today, een publicatie van de Vlaamse Regering om buitenlanders meer informatie te verschaffen over Vlaanderen. In een artikel over de niet-benoeming van de drie burgemeesters in de Vlaamse Rand was een fout geslopen, waarop de redactie van het blad de volle laag had gekregen. Vandaag doet de hoofdredacteur van Flanders Today, Derek Blyth, daarover zijn beklag in De Standaard, maar enkele fundamentele vragen over zowel de opdracht van het blad en de invulling ervan als het ontstaan van de fout in het beruchte artikel komen jammer genoeg niet aan bod.Hoofdredacteur Derek Blyth verklaart in het interview met De Standaard dat hij geen hoofdredacteur van een Vlaamse «Pravda» wil zijn, en dat hij de onafhankelijkheid van het blad wil bewaren. Dat is meteen ook de drogreden die hij gebruikt om in de krant de vuile was tussen hem en de Ministers Geert Bourgeois en Marino Keulen buiten te hangen, want hij wil de mening weten van de Vlamingen, als belastingbetalers de aandeelhouders en geldschieters van Flanders Today, over wat de redactionele lijn van het blad zou moeten zijn.
Wat dat laatste betreft kan het antwoord kort zijn: die mening wordt uiteraard door Minister Geert Bourgeois vertolkt, die precies als Minister van onder meer Buitenlands Beleid in de Vlaamse Regering de Vlaamse belastingbetalers op dat vlak vertegenwoordigt. Als Derek Blyth dat fundamentele gegeven niet helemaal ziet zitten, moet hij misschien maar eens een basiscursus democratie volgen, hoewel dat niet echt nodig zou mogen zijn gezien zijn Anglo-Saksische achtergrond, waarover hij zo snoeft. Het zou ook kunnen dat hij dan in één moeite door ook leert waarom een vergelijking met de Pravda niet helemaal opgaat, of beter gezegd, helemaal niet opgaat: de Pravda was het propagandainstrument van een communistische dictatuur om het volk onder de knoet te houden, en dat is iets helemaal anders dan een publicatie van een Vlaamse Regering die een tegenwicht wil vormen voor de –objectief– onjuiste informatie die in Franstalige kranten verspreid wordt over Vlaanderen en het Vlaamse beleid.
Dat de Vlaamse Regering bij de oprichting van het blad onderstreept heeft dat het een zekere vrijheid en onafhankelijkheid zou krijgen mag dan wel correct zijn, het moet echter duidelijk zijn dat die vrijheid en onafhankelijkheid alleen maar onder voorwaarden kan bestaan. Eén zo'n voorwaarde is dat de journalisten van Flanders Today zich correct zouden informeren over wat er in Vlaanderen gebeurt, om vervolgens zelf hun lezerspubliek correct te kunnen informeren. En hier heeft Flanders Today overduidelijk grandioos geflaterd.
Wanneer een buitenlandse journalist in één of andere krant zou geschreven hebben dat de drie Franstalige burgemeesters in de Rand niet benoemd raakten omwille van het verspreiden van Franstalige verkiezingspropaganda, dan zou men in Vlaanderen nog maar eens gezucht hebben dat de betrokken journalist overduidelijk alleen maar de Franstalige kranten zou gelezen hebben. Dat echter een journalist van Flanders Today in staat is tot zulke flater, en daarmee niet alleen aangeeft dat hij zich niet correct geïnformeerd heeft, maar bovendien waarschijnlijk niet eens de gevoeligheid van het dossier snapt, wekt alvast bij mij toch wel enige verbazing. Dat Derek Blyth dan vervolgens nog verbaasd is dat hij daarover boze telefoontjes ontvangt vanuit de Vlaamse Regering is nog meer verbazend. Was de man de hoofdredacteur van een Wallo-Brux Today geweest, hij was al lang de laan uitgestuurd, en volkomen terecht ook.
Over Wallo-Brux Today gesproken, kan iemand zich voorstellen dat zo'n publicatie gesponsord zou worden door de Franstalige Gemeenschapsregering én tegelijkertijd volledig onafhankelijk zou mogen zijn? Kan iemand zich voorstellen dat er een hoofdredacteur zou aangesteld worden die met zulke illusie zou dúrven rondlopen? Of dat één van de journalisten een kemel zou kunnen schieten van het formaat dat Flanders Today schoot, zonder zware gevolgen niet alleen voor de journalist zelf maar ook voor de hoofdredacteur? En dat die laatste daar dan vervolgens nog eens uitgebreid zijn beklag over zou kunnen doen in de Franstalige pers? Ik heb daar behoorlijk wat problemen mee, en misschien zal dat wel aan mij liggen, maar dat ze in het Zuiden van het land begot nog niet zouden weten waarom ze een Wallo-Brux Today zouden moeten oprichten, zegt misschien toch al genoeg.
Als om te illustreren dat Bart Maddens het zaterdag in De Standaard wel degelijk bij het rechte eind had, zette Elio di Rupo vandaag in een interview met Le Soir nog eens goed de puntjes op de i wat betreft de (niet-)splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde: Door de splitsing tegen te houden willen de Franstaligen hun aanspraken op delen van Vlaams-Brabant bij een eventuele toekomstige splitsing van België gaaf houden.Elio di Rupo legt aan het einde van het interview haarfijn uit welke drie «bruggen» hij ziet waarmee hij de Franstaligen in Vlaams-Brabant verbindt met Francofonië. En van die bruggen wil hij in de toekomst gebruik kunnen maken om op minstens die delen van Vlaams-Brabant die nodig zijn om Brussel geografisch met Wallonië te verbinden aanspraken te kunnen maken, en de staatsgrens ten Noorden van de huidige gewestgrenzen te leggen. Ik citeer letterlijk uit het interview: En tout cas, pour l'institutionnel, c'est mal parti au fédéral. BHV…
On peut répondre à la Cour constitutionnelle par d'autres mécanismes que le splitsing. Et si les partis flamands maintiennent leur exigence, de toute façon, la scission ne pourra pas être pure et simple. Les francophones ont des raisons de géostratégie.
«Géostratégie», carrément…
Oui. Voici mon raisonnement… Les francophones autour de Bruxelles ont trois types de droits liés aux personnes : un droit électoral, leur permettant de voter pour des personnalités bruxelloises; ils peuvent être jugés en français en justice; enfin, il y a les facilités dans six communes. Ces trois types de droits constituent comme des ponts, qui enjambent la frontière linguistique, signifiant qu'elle n'est pas une frontière d'État. Toute la stratégie des responsables politiques flamands est de faire sauter ces ponts l'un après l'autre, afin d'isoler Bruxelles en Flandre, et d'affirmer la frontière linguistique comme une frontière d'État potentiellement. Ce schéma, nous n'en voulons pas. Il ne passera pas.
Het is overigens niet de eerste keer dat Elio di Rupo zich in deze zin uitlaat: de dag na de beruchte niet-stemming van de splitsing van het arrondissement in de Kamer deed hij al precies hetzelfde, met overslaande stem, tijdens een discussie in het ochtendprogramma van La Première. Het is alleen jammer dat dit discours van hem vrijwel nooit doorsijpelt tot in de Vlaamse pers.
Onderstaande tekst werd als reactie op Mia Doornaerts column «Slecht imago is natuurlijk schuld van de buitenwereld» als lezersbrief naar De Standaard gestuurd.Geachte redactie, Mia Doornaert,
Ik las net het opiniestuk «Slecht imago is natuurlijk schuld van de buitenwereld» over het imagoprobleem van Vlaanderen. Mia Doornaert trekt daarin enkele parallellen tussen de Vlaamse reactie op de commissie die zich deze week boog over de niet-benoeming van drie Franstalige burgemeesters in de faciliteitengemeenten, en onder meer de Russische en Servische reacties op kritiek over wat er gebeurt en gebeurd is in Tsjetsjenië en Kosovo. In haar besluit legt zij de schuld voor het Vlaamse imagoprobleem bij het electorale succes van het Vlaams Belang met haar anti-belgicisme en separatisme, en onze manie om buitenlanders af te straffe met interne meningen en complexen. Aangezien zij concreet geen andere redenen aanhaalt, neem ik aan dat zij meent dat dat de hoofdredenen zijn.
Het kan zijn dat ik de laatste dagen over enkele artikels heen gelezen heb in de sectie Buitenland, maar voor zover mij bekend zijn het de Russen niet die in Tsjetsjenië de separatistische kaart trekken, net zo min als het de Serviërs zijn die zich in Kosovo of daarvoor in Montenegro en andere voormalige deelrepublieken «anti-joegoslavistisch» gedroegen. Ik heb dus problemen om te begrijpen waarom juist het separatisme en het anti-belgicisme van het Vlaams Belang de oorzaak zouden zijn van het Vlaamse imagoprobleem in het buitenland.
Over die Slovaakse perswetten: wie heeft in Sint-Niklaas een persstok gevonden om een verantwoordelijke-uitgevershond te slaan, en dat tot in het Europees Parlement toe? Ook al heeft de betrokken auteur zich zelf al bij het parket gemeld en mag de verantwoordelijke uitgever zelfs niet meer vervolgd worden? Artikel 25 van de Belgische Grondwet stelt het nochtans duidelijk: «Wanneer de schrijver bekend is en zijn woonplaats in België heeft, kan de uitgever, de drukker of de verspreider niet worden vervolgd.» Maar over «onze manie om buitenlanders af te straffen met onze interne meningsverschillen» gesproken dus!
Zou ik even mijn eigen stelling over de grondreden voor het Vlaamse imagoprobleem in het buitenland mogen poneren? Om in het buitenland enig respect te kunnen krijgen, moet je eerst aan je zelfrespect werken. Je zal als buitenlands correspondent in Brussel deze zaterdag dan toch maar eens de moeite gedaan hebben om een Vlaamse krant te kopen, en De Standaard of De Morgen gekocht en doorwrocht hebben op zoek naar enig Vlaams tegengewicht tegenover de Franstalige kranten. Het enige wat je er geserveerd krijgt zijn pleidooien om de lezer ervan te overtuigen dat die commissie misschien toch wel gelijk heeft gehad en het eigenlijk allemaal onze eigen dikke schuld geweest is? Hoeft het dan werkelijk te verbazen dat Vlaanderen in het buitenland een slecht imago krijgt? Een Vlaamse voorlichtingsambtenaar zal daar weinig of niets aan kunnen veranderen.
