Posts tonen met het label De Clercq | Mathias. Alle posts tonen
Posts tonen met het label De Clercq | Mathias. Alle posts tonen

zondag, april 01, 2012

Weegt Vrouwe Justitia lichter dan Justice?

Twee berichtjes uit de gerechtelijke wereld illustreerden deze week nog maar eens wat voor watjes de Vlaamse politici zijn. Enerzijds waren er de resultaten van een studie, uitgevoerd door de rechtbank van Hasselt, dat aantoonde dat de Waalse rechtbanken er allemaal een beetje warmer in zitten dan hun Vlaamse tegenhangers. Niet bepaald een verrassing, maar toch nog steeds gecatalogeerd als «nieuws» door onze kwaliteitsmedia. Anderzijds was er het zegebericht van de Vlaamse partijen dat de verdelingssleutel voor de splitsing van het gerechtelijke arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde herzien was. Een bericht dat amper 24 uur standhield.

Om met het laatste te beginnen: de manier waarop de Vlaamse onderhandelaars zich lieten rollen bij de schijnsplitsing van het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde tart elke verbeelding. Niet alleen is die «splitsing» zo ongeveer het tegengestelde van waar de Vlaamse bevolking al meer dan vijftig jaar om vraagt, bovendien is ze dan nog eens zo onderhandeld dat ze voor de Vlamingen extra nadelig is. De 20/80-verdeelsleutel die opgenomen werd in het akkoord is immers nog slechter dan de voor de Vlamingen meest nadelige cijfers die men in Brussel-Halle-Vilvoorde op dit ogenblik kan opsnorren over het aantal rechters per taalkader. Voeg daar dan nog eens aan toe dat niets doet vermoeden dat de Franstalige rechters in dit arrondissement meer op hun Vlaamse collega's zouden lijken dan hun taalgenoten ten zuiden van de taalgrens, en het laat zich dan ook raden dat de 20/80-verdeelsleutel evenveel gemeen heeft met de effectieve werklast per taalgroep als de constante van Avogadro met de vierkantswortel van twee. Niets dus, behalve dan dat de ene een heel pak groter is dan de andere.

Ik moet toegeven dat ik geprobeerd heb me een duale situatie voor te stellen, waarbij de Franstaligen dus niet alleen structureel gerold zouden worden, maar zich bovendien ook nog eens in de praktische kant van de zaak lelijk laten pakken door de Vlamingen. Mijn fantasie schiet daarvoor echter tekort. Probeer het je zelf maar eens voor te stellen, dat men in Wallonië zou toelaten dat Vlaamse inwijkelingen er het voorrecht zouden krijgen berecht te worden door eigen rechters voor eigen rechtbanken, mooi gefinancierd door de Franstaligen, en dat dan bovendien ook nog eens meer dan ruim bemeten op basis van een volledig uit de lucht gegrepen fictief getal. Ga het maar eens aan Toon van Overstraeten vragen: ze dulden er nog niet eens een democratisch verkozen parlementslid, enkel en alleen omdat het gevaar bestond dat hij eens in hun bijzijn dat vervelende en aartslelijke West-Germaanse dialect zou durven blaffen!

In dat opzicht was het dan ook een merkwaardig bericht eerder deze week dat er dan toch onderhandeld zou geweest zijn over die 20/80-verdeelsleutel. Net zoals een moslim nooit een stuk land zal opgeven dat ooit tot de dar al-islam heeft behoord, zo komt ook een Franstalige nooit terug op een overwinning die hij geboekt heeft. Franstalige rechten en verworvenheden blijven immers eeuwig geldig, Vlaamse toegevingen kunnen altijd nog toenemen. Dat de drie quisling-partijtjes CD&V, sp.a en Open Vld er samen met de regeringsgezinde oppositiepartij Groen zouden in geslaagd zijn de verdeelsleutel van 20/80 naar 27/73 om te buigen was dan ook een complete verrassing. Ook al zou die verdeelsleutel voor een zichzelf respecterend volk nog steeds totaal onaanvaardbaar zijn, wegens de slechtst mogelijke van alle scheeftrekkingen in het voordeel van de Franstaligen. Ik kan me echter voorstellen dat men in kringen van de CD&V al behoorlijk trots zal geweest zijn op deze heldendaad. Het valt per slot van rekening niet alle dagen voor dat de muis een zandkorreltje baart. Dat het akkoord daarmee nog steeds fundamenteel oneerbaar was is iets waarover alleen een kniesoor nog wat blijft doorbomen – zo ongeveer de helft van de Vlaamse bevolking dus als we de laatste peilingen mogen geloven.

Dit zegebericht hield echter niet lang stand. Na de Blijde Intrede van Zijne Nederlandsonkundigheid Elio di Rupo in de stad Gand/Gent, waar hij trouwens enthousiast ontvangen werd door anti-nationalist maar wel belgicist en gentionalist Mathias de Clercq en verder nog enkele Nederlandse toeristen, behaagde het de Gestrikte Vingerfrutselaar een persbericht te verspreiden waarin de Franstalige machtspuntjes nog eens op de onderdanige Vlaamse i werden gezet. De verdeelsleutel is nog altijd 20/80, zal zo ook moeten blijven, en daar zullen de Vlamingen maar moeten mee leren leven. Met er nog net niet aan toegevoegd dat ze al blij mogen zijn dat er überhaupt nog Nederlandstalige rechters in Halle-Vilvoorde toegelaten zullen worden.

Over naar dat andere gerechtelijke berichtje. Misschien nog het meest opmerkelijke aan de berichtgeving rond de scheeftrekkingen bij justitie is dat geen enkel Noord-Belgisch kwaliteitsmedium een link wist te leggen van die Waalse rechtbanken naar de Waalse ziekenhuizen. De resultaten van de studie van de rechtbank in Hasselt zijn nochtans opvallend gelijklopend. In Wallonië laat men het graag opvallend breed hangen, zowel in de ziekenhuizen als bij de rechtbanken dus, en dat zelfs op meerdere niveaus. Zo breed zelfs dat geen enkele Franstalige rechtbank het Belgische gemiddelde haalt. Aan Vlaamse zijde springt men een pak zuiniger om met het aantal rechters, en zakt men nergens onder het gemiddelde.

Ook de reacties verliepen volgens het gekende stramien. Bleek dat het verschil in aantal rechters aan een «cultuurverschil tussen Vlaamse en Waalse rechtspraak» zou liggen. Hoezo «cultuurverschil», in een domein dat tot nader order nog steeds een federale bevoegdheid is? Met tussen de lijnen door trouwens nog een sneer richting Vlaamse advocaten. Hun Waalse collega's hebben immers meer tijd nodig omdat ze «uitgebreider en uitvoeriger» te werk gaan. Lees: in Vlaanderen kan het allemaal veel efficiënter omdat ze er al eens met hun klak durven naar te smijten.

Al even voorspelbaar was die andere reactie. Pierre Lefranc, voorzitter van Magistratuur & Maatschappij, liet optekenen dat ook hij eigenlijk geen flauw vermoeden heeft waarom er in Wallonië meer rechters nodig zijn dan in Vlaanderen, maar als dat zo is, dan zal daar wel een objectieve reden voor zijn. En dus moet er maar eens grondig onderzocht worden of er daarvoor niet ergens een parameter gevonden –verzonnen?– kan worden. Ja, waar hebben we dat nog gehoord? Een tip voor Pierre Lefranc: misschien ligt het wel aan de zware industrie die Wallonië gekend heeft? Misschien is dat er wel de oorzaak van dat Walen wat vaker naar de rechtbank moeten dan Vlamingen, net zoals ze ook een beetje vaker naar het ziekenhuis moeten, en daar ook een beetje langer moeten blijven?

Het enige wat er nu nog ontbreekt is de suggestie dat de scheeftrekking van vandaag niet meer is dan een historische compensatie voor de tijd dat er in Vlaanderen recht werd gesproken door eentalig Franstalige rechters. Is men er nog niet zelf opgekomen, of zou dat er zelfs voor belgicisten te ver over zijn?

Wat ondertussen met de Vlaamse politici? Wel, zij stonden erbij, en keken ernaar. Voor de drie quisling-partijtjes in de federale regering is er blijkbaar geen vuiltje aan de lucht, want zelfs een goedkoop nummertje zoals Nahima Lanjri deze week opvoerde in verband met de zaak–Saïdi kon er niet af. Wel wordt er in beide dossiers geschermd met «werklastmetingen», maar daarmee is het al precies zo gesteld zoals met de troonsafstand van koning Albert II: er wordt wel regelmatig over bericht in de media, maar jammer genoeg komt het er om één of andere reden nooit echt van. Wat wel al als een paal boven water staat: mocht toch ooit iets gemeten worden, en zou dan blijken dat de Franstaligen het eigenlijk ook met ietsje minder zouden kunnen doen dan wat ze nu krijgen, reken er dan maar op dat er onmiddellijk compensaties geëist zullen worden. Voor de Franstaligen uiteraard, niet voor de Vlamingen die jarenlang in het zak werden gezet. Onze quisling-partijtjes zullen dat uiteraard niet meer dan redelijk vinden. Als ze tegen dan nog de kiesdrempel halen natuurlijk…

donderdag, november 03, 2011

Is de Open Vld het Noorden kwijt?

Wie de Open Vld de laatste jaren heeft gadegeslagen, kan zich moeilijk van de indruk ontdoen dat de partij helemaal op de dool is. Vlaams was de partij alleen maar toen ze even in de oppositie zat, maar ook van het liberalisme of de democratie schiet tegenwoordig maar weinig meer over. Resultaat: een partij zonder ziel, en straks ook zonder kiezers.

Een trendanalyse van de verkiezingsuitslagen voor de liberale partijen in Vlaanderen is ronduit vernietigend voor wie de laatste jaren aan het roer van de Open Vld heeft gestaan. Vertrekken we vanaf de eerste verkiezing na de Tweede Wereldoorlog, dan zaten de opeenvolgende liberale partijen tot voor enkele jaren in een duidelijk stijgende lijn. Een eerste knik kwam er in 2007, toen Lijst Dedecker, nu LDD, zich van de partij afscheurde en voor het eerst als een alternatieve liberale partij opkwam in Vlaanderen. Het monopolie op het liberale gedachtegoed waarover de Open Vld tot dan toe beschikte in Vlaanderen kwam daarmee tot een einde. Wat daarna volgde is een helse rit recht in de afgrond, en voorlopig lijkt daar nog geen einde aan gekomen te zijn.

Wie naar de grafiek van hierboven kijkt, moet immers vaststellen dat de verkiezingen van 2007 een absoluut hoogtepunt vormden voor de liberalen in Vlaanderen. Open Vld en Lijst Dedecker haalden samen maar liefst 25,7% van de stemmen. Twee jaar later, in 2009, zakt dit naar 22,6%, maar in een historisch perspectief gezien kan dat nog steeds een respectabele score genoemd worden. De Open Vld zakte echter onder de vijftien procent, een psychologische grens waar de liberale partijen in Vlaanderen sedert 1961 niet meer onder zijn geweest (met uitzondering van de verkiezingen van 17 april 1977). Een duidelijker signaal dat het niet meer helemaal snor zat kan men zich niet voorstellen.

Maar het kon nog erger. Een jaar later werd Lijst Dedecker in de federale verkiezingen van 2010 zo goed als van de kaart geveegd, zonder dat de Open Vld zich echter herstelde. De verklaring hiervoor is duidelijk: er was een nieuwe kaper op de kust, namelijk de N-VA van Bart de Wever. Lijst Dedecker lijkt daarmee voor zo'n tien procent Vlamingen niet meer dan een tussenstation geweest te zijn van de liberalen naar de Vlaams-nationalisten. En is Jean-Marie Dedecker trouwens zelf niet op een blauwe maandag nog lid van de N-VA geweest? De getallen spreken in ieder geval voor zich: tot 2009 groeide de aanhang van de liberale partijen in Vlaanderen gemiddelde met zo'n 0,22% per jaar, maar de trendbreuk van 2009 naar 2010 kan alleen maar spectaculair genoemd worden. De laatste opiniepeilingen voorspellen trouwens weinig verbetering, om niet te zeggen dat ze aangeven dat aan de implosie voorlopig nog geen eind lijkt te komen.

Het basisprobleem van de Open Vld is nu eenmaal dat de partij haar ideologie en haar ziel opgeofferd heeft om federaal aan de macht te blijven. Misschien was het partijcongres over het migrantenstemrecht, waar de enkele dagen geleden overleden Willy de Clercq nog een sleutelrol speelde, wel het kantelmoment. Als iemand van de Open Vld-mandatarissen vandaag nog eens ideologisch naar buiten wil komen, zoals bijvoorbeeld kleinzoon en serial name dropper Mathias de Clercq, dan is het vooral om zich af te zetten tegen het in hun ogen absoluut verachtelijke Vlaams-nationalisme, en niet bijvoorbeeld het Waals socialisme dat nog steeds vastgeroest lijkt te zitten in de 19de eeuw. Het is nochtans in de eerste plaats dat starre Waalse socialisme dat de welvaart zowel in Vlaanderen als in België bedreigt, maar omdat de partij zich nu eenmaal vastgeklonken heeft aan België, en dus ook aan de PS, mag daarover blijkbaar geen onvertogen woord gezegd worden. Dat de PS echter met veel plezier de MR en dus ook de Open Vld na 13 juni 2010 maandenlang in de kou liet staan doet echter geen enkel belletje rinkelen.

Gevolg is natuurlijk dat het liberale discours waar de Vlaming wel pap van lust (in tegenstelling tot het Europees-kosmopolitische links-liberale geraaskal van Guy Verhofstadt en zijn adepten), alleen nog bij de N-VA en het Vlaams Belang gehoord kan worden. En partijvoorzitter Alexander de Croo is duidelijk niet bepaald de man die van plan is daar veel verandering in te brengen. Zijn recente tactische spelletjes samen met de MR van Charles Michel zijn van zulk laag niveau dat zelfs een partij als de CD&V stilaan rechtlijnig begint over te komen, toch niet bepaald een gemakkelijke prestatie. Men kan immers niet eerst weigeren een federale begroting op te maken omdat men enkele lasten wil afschuiven op de schouders van de gewesten, om dan enkele dagen later zijn beklag te maken over «vechtfederalisme» en anderen ervan te beschuldigen «de hete brij van de ene overheid naar de andere door te duwen».

Als we daar trouwens even op mogen doorbomen, hoe liberaal (in de economische zin) is dat eigenlijk om ervoor te pleiten dat één overheid extra zou besparen opdat andere overheden niet zouden hoeven te saneren? Of nog straffer, dat die ene overheid zelfs overschotten zou moeten boeken? Als het dan nog was om schulden versneld af te betalen, of eventueel buffers aan te leggen, dan zou daar misschien nog enig begrip voor opgebracht kunnen worden. Maar als ook dat niet nodig is, zoals in het geval van het Vlaams Gewest, dan zou het in de oren van een liberaal toch als een vloek moeten klinken dat de Vlaamse regering een begroting met een overschot zou moeten opstellen in plaats van, ik zeg maar wat, het ondernemingsklimaat wat aan te zwengelen of, ik durf het bijna niet te schrijven, misschien zelfs de belastingen wat te reduceren? Dát is het discours dat ik van een liberale oppositiepartij in Vlaanderen verwacht –Vlaams én liberaal, weet u wel –, maar blijkbaar zit dat er niet in met deze Open Vld.

Met dit soort doorzichtige spelletjes die dus zelfs nog geen schijn van een ideologische basis hebben zal de Open Vld het tij in Vlaanderen niet kunnen doen keren. Daarvoor zullen in de eerste plaats daden nodig zijn, en het is maar de vraag of brokkenpiloot Alexander de Croo daarvoor zal kunnen zorgen. Verleden jaar liet hij immers de regering–Leterme II vallen omdat hij onvoldoende liberale accenten kon leggen in de regering. Morgen zal hij echter gezwind in een regering stappen die uit precies dezelfde partijen zal bestaan, maar dan aangevuld de sp.a. Voor de lezer hoeft er waarschijnlijk dan ook geen tekeningetje bij voor hoeveel meer liberale accenten de Open Vld zal kunnen zorgen in die regering–Di Rupo I. Nog eventjes, en de Open Vld flirt met de kiesdrempel die ze nog niet zo lang geleden zelf heeft doorgedrukt.

dinsdag, september 04, 2007

Dodelijk gif dat de rede lamlegt en de emoties de vrije teugel laat

Mathias de ClercqVolgens Herman de Croo zijn Vlaams-nationalisten mentaal gehandicapt. Wie de column van Mathias de Clercq van vandaag in De Morgen leest, kan zich echter niet van de indruk ontdoen dat het met de geestelijke gezondheid van laatstgenoemde op dit ogenblik niet echt goed gesteld is.

Niettegenstaande Mathias de Clercq lid is van een partij die in haar naam nog steeds de V van Vlaanderen draagt, lijkt hij behoorlijk allergisch te zijn aan alles wat van ver of nabij kan doen denken aan Vlaanderen, of, erger zelfs, Vlaams-nationalisme. Zijn bijdrage is dan ook doorspekt met termen waar de anti-Vlaams-nationalistische haat zo van afdruipt. Een bloemlezing:
  • mediocriteit
  • provincialisme
  • slachtofferisme
  • vermeende superioriteit
  • onder de IJzertoren staan krijsen
  • communautaire scherpslijpers die er alles aan doen om redelijke compromissen onmogelijk te maken
  • een horde radicale nationalisten
  • gebrul en zwaaiende leeuwenvlaggen
  • vastgeklemd en meegezogen
  • opstoot van bruut nationalisme
  • Vlaamse spierballen
  • vendelgezwaai en leeuwengeklauw
  • de mythe van een bloedgemeenschap
Ontbreken in deze lijst: de klassiekers «kaakslag», «korte broek» en «Vlaamsch». Wat de eerste term betreft misschien wel vooral omdat de Vlamingen de laatste maanden nog geen kaakslag hebben moeten incasseren, terwijl de Belgen nog steeds niet goed zijn van de uppercut die ze te verwerken kregen toen «een horde radicale nationalisten» van de N-VA op de verkiezingsavond met leeuwenvlaggen stonden te zwaaien toen Yves Leterme zijn verkiezingsoverwinning opeiste. En te brullen, hoewel ik me dat niet echt meer kan herinneren, maar misschien heeft Mathias de Clercq dat er ondertussen al bij gefantaseerd? Riep één van die vlaggenzwaaiers daar trouwens niet «Heil Leterme» of «Heil De Wever»? Het zou anders wel gekund hebben… Mathias de Clercq sleurt er in ieder geval Louis Paul Boon bij met volgend citaat:
Vandaag of morgen zullen zij weer door onze straten trekken met hun leeuwenvlaggen, hun benagelde botten, hun roffelende trommen.
En wat verder klinkt het «Daar begint de discriminatie, het racisme en finaal de uitsluiting.» Kwestie van dat de lezer vooral niet uit het oog zou verliezen dat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en de vraag aan de Franstaligen die zich in Vlaanderen komen vestigen om toch maar een mondje Nederlands te leren niet anders kan dan eindigen met etnische zuiveringen, concentratiekampen, und so weiter…

Nog een citaat, deze keer een pareltje van Mathias de Clercq zelf: «Het nationalisme is als een dodelijk gif dat de rede lamlegt en de emoties de vrije teugel laat.» Dat kan tellen van iemand die iets tevoren heeft moeten bekennen dat hij staat te kokhalzen omdat de militanten van een partij met de eigen vlag stonden te zwaaien nadat ze een spetterende want groter dan verwachte overwinning haalde. In elk ander land zou men daar nog niet eens de wenkbrauwen voor fronsen –probeer je het tafereel eens in Nederland of Frankrijk voor te stellen, en geen haan zou er naar kraaien–, maar in Vlaanderen hebben sommige er drie maanden later nog nachtmerries over die ze dan van zich af moeten schrijven in één of andere krant.

De kers op de tricolore taart komt echter wanneer Mathias de Clercq meent Bart de Wever eens goed te moeten aanpakken. Lees mee:
Neem de ronduit vulgaire uitspraak van Bart De Wever over Herman de Croo: «Het is niet omdat die man Nederlands praat dat hij Vlaming is.» De voorzitter van de N-VA, die het steeds heeft over de verdediging van “onze” Vlaamse belangen, eigent zich het recht toe om te bepalen wie een Vlaming is en wie niet. Ik huiver van mensen die anderen opsluiten in een vermeende collectieve identiteit en in naam daarvan bepalen wie er al dan niet toe behoort.
En even later, na het inroepen van de hulp van Mario Vargas Llosa (name-dropping?), ontneemt hij zelfs Bart de Wever het recht om in zijn naam of die van andere Vlamingen te spreken! Ik zou daarom willen afsluiten met volgend persoonlijk bericht aan Mathias de Clercq:

Beste Mathias de Clercq,

Gij zielenpoot, gij stuk Belgische pretentie, enkel en alleen verkozen en tot schepen gebombardeerd omdat ge de achternaam van uw grootvader draagt, maar verder totaal ongeschikt en in ieder geval onrijp voor welk politiek mandaat dan ook, zelfs al was het in het kleinste, achterlijkste gehucht, gij zijt nog niet waardig dat Bart de Wever u een deugddoende stamp tegen uw driekleurig achterste zou geven. Het was immers Herman de Croo die zich eerst liet ontvallen dat Vlaams-nationalisten mentaal gehandicapt zijn, waarna hij een dag later zijn verontschuldigingen aanbood aan… de mentaal gehandicapten. Ik heb u toen niet weten huiveren over opsluitingen van anderen, noch sluikse verwijzingen zien planten naar allerlei kwaadaardige régimes die hun gangen gingen met wie zij afschreven als mentaal gehandicapten. Eén-twee-drietjes van discriminatie, racisme en finaal uitsluiting zouden toen veel meer ter zake geweest zijn, maar ge hebt toen gezwegen als vermoord. Het ware dan ook beter geweest als ge ook nu gezwegen zoudt hebben, want het is toen dat ge zelf het recht verloor om vandaag Bart de Wever tot de orde te roepen, laat staan hem rechten te ontnemen op wat dan ook. Voor zover ik weet deed Bart de Wever trouwens zijn uitspraak over Herman de Croo niet in uw of iemand anders naam, en meer zelfs, ik ben er vrij zeker van dat hij er zich voor zou hoeden uitspraken te doen op zo'n manier dat men zou durven vermoeden dat zij ook in naam van gevallen zoals u zouden kunnen gedaan zijn.

Mag ik u trouwens iets aanraden? In plaats van opstelletjes te schrijven zou u er beter aan doen eens goed uit te slapen, wat vakantie te nemen, en als ook dat niet helpt professionele hulp te zoeken. Dat u drie maanden later nog staat te kokhalzen omdat partijmilitanten een verkiezingsoverwinning vierden met wat vlaggengezwaai is duidelijk een lichamelijk symptoom dat er één en ander niet helemaal in orde is in uw bovenkamer. Dat is ook de raad die ze u bij
De Morgen hadden moeten geven toen ge daar uw briefje kwaamt afleveren, maar erg toerekeningsvatbaar zijn ze daar op de redactie wel nooit geweest. Waart ge met uw schrijfsel naar de redactie van een échte krant gestapt, had de publicatie ervan misschien voorkomen kunnen worden, maar daar is het nu dus te laat voor.

En leer verdragen dat iemand zijn vreugde uit door met de vlag van zijn volk of gemeenschap te zwaaien, ook al is dat een vlag waar ge zelf niet naar zoudt grijpen. Verdraagzaamheid heet dat, maar dan in de praktijk gebracht en niet er hoogdravend en betweterig over geschreven in één of andere progressieve krant die niet kan verdragen dat er mensen rondlopen met een andere mening. Dat zal in de toekomst ongetwijfeld nog veel misselijkheid en gekokhals kunnen voorkomen.