Winst voor Vlaams Belang bij De Stemmenkampioen

Gisteren publiceerde De Stemmenkampioen de resultaten voor april en mei. In mei voerde De Stemmenkampioen twee peilingen uit om een eventueel effect te meten van de gebeurtenissen van de laatste weken, met als voornaamste conclusie dat het Vlaams Belang netto zelfs winst maakt.

De resultaten die vandaag bekend werden gemaakt zijn de tiende, elfde en twaalfde opiniepeilingen van De Stemmenkampioen. Samen met de andere opiniepeilingen hebben we daarmee ondertussen al 29 opiniepeilingen sedert de laatste verkiezingen. Overigens had ik verleden week een nieuwe opiniepeilingen van De Standaard en de VRT verwacht omdat de vorige nu drie maanden oud is, en zij verleden jaar op 27 mei een peiling brachten, maar misschien is het onderzoek met een paar weken uitgesteld om de evolutie van de laatste weken in de peiling te kunnen verwerken.

Beginnen we met de twee grootste formaties in Vlaanderen: CD&V-N-VA en Vlaams Belang. Wat het Vlaams Belang betreft valt uiteraard onmiddellijk de winst op van ongeveer één procent, die volgens een diepere analyse vooral van CD&V-N-VA en VLD zou komen. CD&V en N-VA moeten daarom inderdaad wat terrein prijsgeven. Waar het verschil tussen de twee formaties in april nog 4,3% bedroeg, is dat in de tweede helft van mei gezakt tot maar 2,5% meer. Daarmee komen de twee formaties terug sedert lang in mekaars vaarwater. Voor CD&V en N-VA is de score van vandaag trouwens de slechtste sedert verleden zomer.

Het commentaarstuk van Luc van der Kelen bij de resultaten van deze peiling is het lezen waard. Nog maar eens is gebleken dat wanneer het Vlaams Belang om één of andere reden in de moeilijkheden dreigt te raken, en deze keer was dat het geval zowel bij de moord op Joe van Holsbeeck als de schietpartij van Hans van Themsche, de andere partijen maar ook media als de VRT klaar staan om de partij uit de nood te helpen. Met de dagelijkse onthullingen van corruptieschandalen in Wallonië zou een mens stilaan gaan denken dat zo'n dingen normaal zijn en dat bijvoorbeeld Geert Lambert en Karel de Gucht geld krijgen uit één of andere zwarte kas van het Vlaams Belang.

sp.a/SPIRIT haalt voor de allereerste keer wat winst bij De Stemmenkampioen, en blijft daarmee deze keer boven de 17%. Bij de VLD is de beweging omgekeerd, en de partij zakt weer richting de 14%. Het betekent dat de VLD in het panel van De Stemmenkampioen bijna een kwart van haar kiezers heeft verloren sedert de laatste verkiezingen (van 19,4% naar 14,5%), en zelfs twee vijfden sedert de laatste federale verkiezingen (van 24,4% naar 14,5%). Uit de analyse van hierboven bleek bovendien dat de uitspraken van Guy Verhofstadt en Karel de Gucht richting Vlaams Belang de partij waarschijnlijk niet bepaald vooruit hebben geholpen. Herinneren we daarbij even aan de uitspraak van Guy Verhofstadt dat zijn succes gemeten mocht worden aan de score van het Vlaams Belang. Indien de resultaten van De Stemmenkampioenvan vandaag een indicator zijn voor de uitslag van de provincieraadsverkiezingen van oktober, dan is het zeer de vraag of de positie van Guy Verhofstadt binnen de VLD nog houdbaar zal zijn tegen het einde van dit jaar en in de aanloop naar de volgende verkiezingen. Een vergelijking van de historische uitslagen van het Vlaams Belang, de VLD en hun voorlopers samen met de prognose van De Stemmenkampioen spreekt boekdelen.

Tot slot nog Groen!, dat ter plaatse blijft trappelen. Het probleem voor deze partij is dat de verschuivingen zo klein zijn dat ze niet significant zijn, terwijl precies zulke kleine verschuivingen voor deze partij het verschil kunnen maken tussen enkele of vrijwel geen zetels in de federale Kamer. Er kan in ieder geval vastgesteld worden dat de partij geen massale aanhang wint naar aanleiding van de commotie rond kerkasiel en de mensen zonder papieren. De Vlamingen die van die problematiek wakker liggen zitten vermoedelijk al bij Groen!, of vinden dit geen reden om over te stappen naar Groen!.

«Mullah Aid» in Noorwegen

Dit week-end voerde FpU, de jongerenorganisatie van de Vooruitgangspartij (Frp), een geldinzamelingsactie ten voordele van Mullah Krekar. Hun doel was genoeg geld bij mekaar te krijgen om voor hem een éénrichtingsvliegtuigbiljet naar Noord-Irak te kunnen kopen.

Het verhaal van Mullah Krekar toont aan dat het gemakkelijker is een caravaan kamelen tegelijkertijd door het oog van een naald te krijgen dan een terrorist uit een Europees land uit te wijzen. In 1991 kwam Mullah Krekar, of Najmuddin Faraj Ahmad zoals zijn werkelijke naam luidt, als vluchteling naar Noorwegen. Niettegenstaande hij dus vluchteling was, pendelde hij regelmatig tussen Noorwegen en Noord-Irak, waar hij actief was bij de opbouw van allerlei gewapende islamitische goepen. In 2001 werden enkele van die groepen verenigd in Ansar al-Islam, bekend omwille van de Amerikaanse verdenkingen als zouden zij geëxperimenteerd hebben met allerlei gifgassen, waaronder ricine.

In 2002 werd Ansar al-Islam er door de VS ook van beschuldigd de verbinding te zijn tussen al Qaida en het régime van Saddam Hoessein. Omwille daarvan werd hij, tijdens zijn terugreis vanuit Noord-Irak naar Noorwegen, opgepakt op de luchthaven van Schiphol, en zat hij vier maanden in een Nederlandse gevangenis. In januari 2003 werd hij uitgeleverd aan Noorwegen en uitgebreid ondervraagd door de veiligheidsdienst. Concreet werd hij ervan verdacht terreuracties te organiseren en financieren vanuit Noorwegen. Eén van de gevolgen was dat de toenmalige Minister van Buitenlandse Zaken Erna Solberg (H) Mullah Krekar het land wou uitwijzen uit nationale veiligheidsoverwegingen. De Noorse staat is er echter nooit in geslaagd dat uitwijzingsbevel uit te voeren omwille van de jarenlange juridische strijd die Mullah Krekar geleverd heeft. Hij kreeg daarbij steun van onder meer de Noorse afdeling van Amnesty International, die er principieel tegen gekant is dat buitenlanders teruggestuurd worden naar hun land indien zij daar de doodstraf of marteling riskeren. Hoe die vrees te rijmen valt met het feit dat Mullah Krekar er tot voor het uitwijzingsbevel blijkbaar geen graten in zag om zelf meer dan regelmatig naar Noord-Irak te reizen is me echter niet helemaal duidelijk. Het is zelfs niet onwaarschijnlijk dat indien Mullah Krekar geen uitwijzingsbevel boven zijn hoofd zou hangen hebben, hij ook vandaag nog steeds rustig over en weer zou pendelen. Wil de staat Noorwegen hem echter terugzenden, dan mag dat natuurlijk niet.

Maar dat betekent niet dat hij vandaag helemaal stil zou zitten. Verleden herfst verklaarde Mullah Krekar op het TV-kanaal al-Jazeera nog dat indien hij uitgeleverd zou worden aan Irak, Noorwegen zich aan terreuracties zou mogen verwachten. Die uitspraak gaf aanleiding tot nogal wat ophef in de Noorse media, maar volgens zijn advocaat was ze –wat had je gedacht?– uit haar verband gerukt. Er moet dus een verband bestaan waarin zo een uitspraak geen bedreiging is aan het adres van Noorwegen. Ook in maart van dit jaar liet hij van zich horen, op het hoogtepunt van de strijd om de Deense cartoons, en drukte toen zijn volledige steun uit aan Osama bin Laden. Hij voegde eraan toe dat de islam in oorlog is met de Westelijke beschaving. Misschien niet bepaald origineel vanuit zijn hoek, maar hij zei het uiteindelijk toch maar in klaartekst. Het merkwaardige is hier misschien wel dat niettegenstaande Mullah Krekar een uitwijzingsbevel gekregen heeft omdat hij een gevaar vormt voor de veiligheid van de staat, hij vrij interviews kan geven aan TV-stations en kranten, en uitgebreid zijn mening kan ventileren. Ik hoop maar dat hij toch iets beter door de veiligheidsdiensten in het oog gehouden wordt dan Fehriye Erdal.

En dit week-end hield FpU dus een inzamelingsactie om voor Mullah Krekar een vliegtuigbiljet te kopen, zodat hij eindelijk terug naar zijn land kan. Naar verluidt zou de actie behoorlijk succesvol zijn, en stoppen mensen zonder problemen briefjes van 100 en 200 kroon (ongeveer 12 resp. 25 euro) in de inzamelingsbussen. Doel is echter vooral Mullah Krekar weer onder de aandacht van de mensen te brengen, maar Brynjar Meling, zijn advocaat, zei in een reactie dat hij de actie helemaal niet serieus vond. Volgens hem toont de actie aan dat FpU ofwel geen verstand heeft van asielzaken, ofwel de problemen in verband met mensenrechten niet wil snappen. Mijn bescheiden mening is echter dat zijn reactie aantoont dat hij niet veel kaas gegeten heeft van actievormen en het gebruik van ironie daarin. Alhoewel, want een advocaat van iemand die een terreurorganisatie heeft geleid die experimenteerde met gifgas, die zich dus beroept op de mensenrechten om een uitwijzingsbevel voortdurend uit te stellen, dat is behoorlijk ironisch.

EU en de Westelijke Sahara

Afgelopen week sloot de Europese Unie een visserij-akkoord met Marokko. Op zich is daar niets mis mee, ware het niet dat het visserij-akkoord ook over de wateren voor de kust van de Westelijke Sahara gaat, een gebied dat al dertig jaar door Marokko bezet wordt.

In dezelfde week dat de Europese Unie zich al eens van haar smalste kant liet zien naar aanleiding van het referendum in Montenegro, zendt ze een bijzonder dubieus signaal naar de bevolking van de Westelijke Sahara. De EU tekende een visserij-akkoord met de Marokkaanse bezetter ter waarde van 114 miljoen euro, en maakte er geen probleem van dat Marokko ook de kustwateren van de Westelijke Sahara in het akkoord sloot. Nochtans is het zo dat volgens het internationaal recht een bezetter de natuurlijke rijkdommen van een land niet mag verhandelen. Het enige land dat niet akkoord was met deze gang van zaken was Zweden, terwijl Nederland niet verder kwam dan een beetje aandringen «dat de opbrengst van de visbestanden ook ten goede moet komen aan de oorspronkelijke bevolking». Wat dat waard is mag Joost weten, maar als Marokko zich ook maar een greintje zou aantrekken van de oorspronkelijke bevolking van de Westelijke Sahara, zou het misschien dat gebied niet bezet houden, laat staan marokkaniseren. Ook Ierland en Finland gaven enige steun aan Zweden, maar stemden uiteindelijk toch voor het visserij-akkoord.

Wat bezielt eigenlijk de Europese Unie? Waar zijn nu de voorvechters van de Grote Principes, die oorlog en bezetting uit den boze vinden, zelfs als het gaat over de omverwerping van een meedogenloze dictator? Als puntje bij paaltje komt erkennen ze de facto de bezetting van een buurland om een paar vissen extra te mogen vangen. Onderstrepen dat het visserij-akkoord geen erkenning van het Marokkaanse zeggenschap over de Westelijke Sahara inhoudt is onzin: het is niet meer dan het woord waarnaar we moeten luisteren bij de daad die we niet mogen zien. We kunnen vandaag alleen maar vaststellen dat vissen en olie niet hetzelfde zijn voor het in de eigen ogen moreel hoogstaande Europa.

Fundamenteler is dat nog maar eens blijkt dat de Europese Unie lak heeft aan de rechten van volkeren wanneer die rechten de eigen interesses doorkruisen. De rechten van de Westelijke Sahara moeten wijken voor de vissersboten uit Spanje, Portugal en Frankrijk. In Montenegro waren het geen ekonomische interesses, maar intern-politieke: landen als spanje, Frankrijk en België zijn totaal allergisch voor referenda over onafhankelijkheid, en dus had de Europese Unie liefst van al gehad dat de Montenegrijnen zich koest hadden gehouden. Stel je voor dat morgen 55% van de Basken ook voor onafhankelijkheid stemt, ja, dan sta je daar natuurlijk. En eigenlijk hoeft het dan ook niet echt te verbazen dat de Europese Unie zo gemakkelijk over de bezetting van de Westelijke Sahara heen stapt. Catalanen, Basken, Koerden, Kosovaren, Schotten en Vlamingen wezen bij deze dus nogmaals gewaarschuwd.

Montenegrijns referendum in Vlaanderen

Naar aanleiding van het referendum in Montenegro hebben een aantal Vlamingen zich ongetwijfeld afgevraagd waarom zo'n referendum in Vlaanderen niet kan. De zaak is echter dat van zodra zo'n referendum zou kunnen, het waarschijnlijk ook overbodig zal zijn.

De situatie en de positie van Montenegro is totaal verschillend van die van Vlaanderen. Om te beginnen is Montenegro het kleine broertje in de unie met Servië: het Montenegrijnse aandeel in het bevolkingsaantal van de unie bedraagt/bedroeg minder dan 10%. Bovendien heeft het land een slechte reputatie: in de dagen voor het referendum werd de deelrepubliek omschreven als een «roversnest», waar de corruptie welig zou tieren en met als belangrijkste inkomst de smokkel. Verder staat Montenegro er allesbehalve goed voor op het ekonomische vlak. De deelrepubliek bevond zich dus in een uiterst zwakke positie, en een eenvoudige stemming in het Montenegrijnss deelparlement zou waarschijnlijk door de internationale gemeenschap niet aanvaard worden. Dit wordt perfect geïllustreerd door het feit dat zelfs een gewone meerderheid in het referendum nog niet volstond om zeker te zijn van een Europese erkenning van de zelfstandigheid: de opkomst moest volgens de EU minstens 50% bedragen, met een meerderheid van minstens 55% Ja-stemmen.

Vergeleken met Montenegro bevindt Vlaanderen zich in een totaal andere positie. Ondanks alles gaat het ekonomisch goed in Vlaanderen, en met zo'n 60% van de Belgische bevolking is het zeker niet het kleine broertje in de federatie. Vlaanderen heeft zijn corruptieproblemen, zoals elk land, maar die zijn niet te vergelijken met wat zich in Montenegro (of Wallonië) afspeelt. De stemming van een onafhankelijkheidsverklaring in het Vlaamse Parlement heeft dus wel een goede kans om internationaal aanvaard te worden, als het ooit zover zou komen.

En dat is meteen ook de reden waarom een Montenegrijns referendum in Vlaanderen nooit zal plaatsvinden: het klimaat dat nodig is om zo een referendum mogelijk te maken, maakt dat zelfstandigheid net zo goed in het Vlaams Parlement gestemd kan worden, zonder meer. Het is immers niet de Vlaamse bevolking die de Vlaamse onafhankelijkheid tegenhoudt, maar wel de politici. Tegen de tijd dat een meerderheid van politici over de brug gehaald zal zijn, zal de Vlaamse bevolking dat ook zijn, als ze dat nu al niet is (cfr. de beruchte Weekvraag 30 van De Stemmenkampioen). Een referendum zou daarom alleen maar energie-, tijd- en geldverspilling zijn.

Nog anders bekeken: in feite is een referendum een teken van zwakte van het parlement. Indien er in het Montenegrijnse parlement geen meerderheid was geweest voor afscheuring, dan zou er ook geen referendum gehouden zijn. Die meerderheid was er wel, maar kon een afscheuring niet internationaal erkend krijgen, en moest daarom de weg van het referendum gaan. Een ander voorbeeld van parlementaire zwakte zijn de referenda over de zogenaamde EU-grondwet: in dat geval is het de grondwet van een land die de macht van het nationale parlement beperkt en een referendum oplegt om een belangrijke beslissing te nemen. Zo bekeken is de kwestie van een referendum over Vlaamse zelfstandigheid eigenlijk een kwestie over de sterke van het huidige Vlaamse parlement: is dat sterk genoeg om op eigen houtje een beslissing over zelfstandigheid te nemen en die beslissing internationaal erkend te zien, of heeft het ook een referendum nodig? Mijn stelling is dat het antwoord op die vraag is dat het Vlaams parlement geen referendum nodig heeft, en zelf de Vlaamse zelfstandigheid kan uitroepen indien daarvoor een meerderheid gevonden kan worden. De vraag is alleen: wanneer zal die meerderheid gevonden worden?

«Mocht het mijn kind zijn, ik ging onmiddellijk een paar Marokkanen te lijf»

Dat is wat Johan vande Lanotte niet zei naar aanleiding van de moord op Patrick Mombaerts of Theo van Gogh, of m.m. bij het proces van de zaak-Robert de Craene. Maar volgens De Standaard zei hij wel iets gelijkaardigs in Het Belang van Limburg dit week-end.

Bij De Standaard citeren ze Johan vande Lanotte als volgt:

Mocht het mijn kind zijn, ik ging onmiddellijk een paar Blokkers te lijf. Zeker weten. Dat is een emotionele reactie. Maar de rechtsstaat dient juist om emoties ordentelijk te kanaliseren. Dat zijn principes die ik als politiek verantwoordelijke hoog moet houden.

Journalist Wouter Verschelden noemt deze uitspraak «opmerkelijk». Dat is inderdaad wel het minste wat men er van kan zeggen, maar de reacties, of beter gezegd, het gebrek aan reacties is eigenlijk nog opmerkelijker. Want Karel «olifant in de porseleinwinkel» de Gucht kreeg de afgelopen dagen bakken kritiek over zich heen –terecht, daar niet van– maar uiteindelijk deed hij niet meer dan de kiezers van het Vlaams Belang verantwoordelijk houden voor de daden van Hans van Themsche. Op de keper beschouwd had hij het echter niet over fysiek geweld op die kiezers, goedgepraat als een «emotionele reactie» die dan een zin later eigenlijk feitelijk toch niet mag.

Op een manier toont de uitspraak van Johan vande Lanotte aan dat hij een serieuze klap van de anti-racistische molen moet gekregen hebben. Want zijn uitspraak komt er op een ogenblik dat men het Vlaams Belang krampachtig probeert te hangen omdat het na de moord op Pim Fortuyn zei dat de kogel van links kwam. En dus kwamen deze keer de kogels van extreem-rechts, gaat de redenering. Nog erger is dat amper enkele dagen geleden in Antwerpen een Molotov-cocktail gegooid werd naar het secretariaat van het VNJ. Wie als «politiek verantwoordelijke» vandaag met zulke uitspraken komt, speelt dus bijna letterlijk met vuur. Redeneren we immers even door op de uitspraak van Johan vande Lanotte, dan is het niet moeilijk om vast te stellen dat men vandaag ter linkerzijde gemakkelijk kan concluderen dat de rechtsstaat toch niet helemaal werkt, want het proces tegen het Vlaams Blok heeft er alleen maar voor gezorgd dat het Vlaams Blok vandaag Vlaams Belang heet. Hoe lang moet men dan nog wachten om zoals bovengenoemde «helden» in Antwerpen een paar dagen geleden «emotioneel» te reageren? Johan vande Lanotte had het er gerust bij mogen vertellen.

Bovendien weet Johan vande Lanotte zijn moment goed te kiezen om met zijn gewikte uitspraak te komen. Zou hij het aangedurfd hebben hetzelfde te zeggen toen de moordenaars van Joe van Holsbeeck nog Noord-Afrikanen waren? Of toen ze al Poolse zigeuners waren? En wat dus met Patrick Mombaerts of Robert de Craene, om Glenn Wijnants niet te vergeten? Ik denk dat hij zich wel zou hoeden om zulke uitspraken te doen, maar van zodra het woordje «Blokker» ingevuld kan worden, wil hij het er wel snel even uitflappen. Zou de vader van de eerstvolgende Blokker die in mekaar geslagen wordt zich trouwens ook emotioneel mogen gaan uitreageren op een sp.a-aanhanger, zeker weten, of zou dat dan plots anders zijn?

En dan de eigenlijke kern van het probleem. Wanneer Johan vande Lanotte zulke enormiteiten uitkraamt in een interview met een krant, waar is dan zijn collega-partijvoorzitter Geert Lambert van kartelpartner SPIRIT met zijn «men kan mensen ook met woorden doden» om de sp.a voor de Raad van State te sleuren? Waar zijn de lange en diepe analyses van politieke commentaren die hem eens uitgebreid kielhalen? Een eerste deelverklaring is ongetwijfeld dat Johan vande Lanotte een socialist is, en dus per definitie een goede. Geen kwaliteitskrant in Vlaanderen die het vandaag in zijn hoofd zal halen om de voorzitter van de sp.a eens goed de levieten te lezen. Maar de belangrijkste verklaring is ongetwijfeld dat Karel de Gucht een gemakkelijke prooi is. (En dat geldt gedeeltelijk ook voor Herman de Croo.) Wie neemt vandaag Karel de Gucht nog serieus, buiten hijzelf en misschien zijn moeder? Zelfs Bart Somers of Guy Verhofstadt nemen de man niet meer serieus, maar wel zijn uitspraken, of beter gezegd, welke schade zijn uitspraken voor de partij respectievelijk de Belgische federale regering kunnen betekenen. Het is daarom eigenlijk een indroevig schouwspel om zien hoe al onze Vlaamse «helden» vandaag om ter flinkst Karel de Gucht de oren wassen, maar Johan vande Lanotte niet willen of durven aanpakken, en niet verder komen dan zijn uitspraken «opmerkelijk» te noemen. Kwaliteitsjournalistiek is een mooie zaak, maar wie wil daarvoor zijn baan riskeren?

Koos Montenegro voor onafhankelijkheid?

Volgens de eerste (onofficiële) resultaten zou een meerderheid van 56,3% van de Montenegrijnen voor onafhankelijkheid gestemd hebben. Dat resultaat ligt boven de drempel die de EU gesteld had om de onafhankelijkheid te erkennen. De andere drempel van een opkomst van minstens 50% werd met een ruime marge gehaald: een half uur voor het sluiten van de stembureaus zouden volgens CeSID 86,6% van de Montenegrijnen gestemd hebben.

Toevoeging: Een nieuwe prognose van CeSID geeft een meerderheid van 55,3% aan, terwijl volgens INet Vesti Milo Đukanović, de huidige Eerste Minister van Montenegro, iets voor twee uur deze nacht de overwinning voor het Ja-blok opeiste met een meerderheid van 55,5%.

De Europese Unie in Montenegro

Zondag wordt er in Montenegro gestemd over onafhankelijkheid. De Europese Unie eist echter dat een meerderheid van 55% van de bevolking vóór stemt eer het de onafhankelijkheid van Montenegro wil erkennen. Wat er gebeurt indien de uitslag tussen de 50% en de 55% eindigt is onduidelijk.

De laatste opiniepeilingen tonen aan dat het verschil tussen het Ja- en het Neen-kamp klein is, en de kans dat de uitslag in de zogenaamde «grijze» zone valt is dus helemaal niet denkbeeldig. Sommigen verdenken Javier Solana er zelfs van precies daarom de drempel van 55% gekozen te hebben. Gevraagd naar de reden van de drempel verklaarde zijn kantoor het volgende:

This is not a referendum on whether people can smoke in a pub. Independence is a question you ask only once. You have to ensure that the outcome is solid enough to guarantee stability.

Dit is een uiterst interessante verklaring, want het toont aan dat een referendum over onafhankelijkheid niet op één maar op twee punten wezenlijk verschilt van de referenda over de zogenaamde EU-Grondwet: een meerderheid van 55% in plaats van 50% dus, en dat er geen tweede refederendum gehouden wordt. Na het Non in Frankrijk en het Neen in Nederland speelt men immers nog steeds met de gedachte een nieuw referendum te organiseren in de hoop dat de respectievelijke bevolkingen deze keer «juist» zouden antwoorden. Niet hun mening, maar Oui en Ja dus, voor de slechte verstaanders. En eigenlijk verschilt het zelfs op een derde punt, want het is duidelijk dat de EU liefst van al zag dat de EU-Grondwet in de lidstaten gewoon door de parlementen zou gejaagd worden, zonder dat de bevolking er zich over zou kunnen uitspreken dan eventueel bij een volgende parlementsverkiezing, wanneer het toch te laat zou zijn. De EU houdt er intern dus een heel andere praktijk op na dan wat ze nu eist van Montenegro.

De conclusie kan daarom niet anders zijn dan dat de Europese Unie het niet zo nauw neemt met het zelfbeschikkingsrecht der volkeren, en zich gedraagt als een staatsnationalistische schoonmoeder tegenover volkeren die voor onafhankelijkheid willen kiezen. Waarom draait Javier Solana bijvoorbeeld de zaken niet om met de eis dat minstens 55% voor een voortzetting van de unie met Servië moet stemmen? De eis tot stabiliteit werkt voor de EU duidelijk maar in één richting. De buren van de Montenegrijnen, de Kosovaren, knopen het dus best maar goed in hun oren.

Het zou daarom interessant zijn om te weten wat de positie van de lidstaten van de Europese Unie in deze zaak is. Delen bijvoorbeeld de Baltische landen, de Tsjechische Republiek en Slovakije, en in het bijzonder Slovenië de mening van Javier Solana? En wat vinden Cyprus (776.000 inwoners), Luxemburg (463.000 inwoners) en Malta (397.000 inwoners) van het argument dat Montenegro (678.000 inwoners) te klein zou zijn en niet leefbaar? Wat is trouwens de officiële positie van België hierover? Vlaams Belang en N-VA hadden dat misschien eens mogen uitvissen.

Want deze zaak is direct relevant voor het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven, en naast de Kosovaren wezen dus ook de Koerden, de Schotten, de Catalanen en de Basken bij deze gewaarschuwd. Theoretisch gezien zouden bijvoorbeeld Vlaams Belang, N-VA, SPIRIT en CD&V, die over een meerderheid in het Vlaamse Parlement beschikken, zonder meer de onafhankelijkheid van Vlaanderen kunnen uitroepen, zonder dat daar verder nog een referendum bij te pas zou moeten komen. De Montenegrijnse situatie toont echter aan dat het zou kunnen dat de EU dat niet voldoende vindt, en die onafhankelijkheid niet zonder meer zou willen erkennen. Realpolitisch zouden de zaken dan weer misschien toch anders liggen, omdat de EU misschien geen zin heeft om zo een open conflict met één van haar lidstaten aan te gaan. Een onafhankelijk Vlaanderen zou immers de 14de lidstaat zijn gemeten naar het bevolkingsaantal, en zelfs het 11de volgens het BNP. Bovendien is er dan nog de geografische factor, want Brussel ligt helemaal ingebed in Vlaanderen, zo het Gewest al niet de Vlaamse kaart zou trekken. Dat alles zou de zaken er echter niet beter op maken, maar aantonen dat de Europese Unie niet bepaald vies is van dubbele (of misschien zelfs driedubbele?) standaarden al naargelang de situatie. De Europese Unie heeft zich in ieder geval in Montenegro niet bepaald van haar meest sympathieke en consequente kant laten zien.

En, dalen de criminaliteitscijfers nu plots niet meer?

Na de moord op Joe van Holsbeeck werden we om de oren geslagen met dalende criminaliteitscijfers, en Brussel-Centraal was zo ongeveer het veiligste station in Europa. Na de dubbele moord in Antwerpen maakt men er echter een punt van dat het racisme in de maatschappij zeker niet daalt.

In een brief aan de redactie van De Standaard doet Johan Leman, voormalig directeur van het CGKR, zijn beklag over de stijgende graad van racisme in de samenleving, en dat het racisme volgens hem meer en meer aanvaard wordt, ook door het CGKR. In een reactie wijst de huidige directeur van het CGKR, Jozef de Witte, erop dat «er geen significante verschillen zijn met vroeger», of zoals de krant het samenvat in de titel: er komen vandaag evenveel racismezaken voor de rechtbank als vroeger. Blijkbaar past hier geen betoog over dalende criminaliteitscijfers – of zou racisme dan toch niet onder criminaliteit vallen voor de twee heerschappen?

Brussel-Centraal zou volgens de specialisten zo ongeveer het veiligste station moeten zijn op het Europese continent, maar wie de laatste dagen de krant gelezen heeft zou kunnen beginnen denken dat achter elke Antwerpse straathoek een gamer klaarstaat om immigranten neer te maaien met zijn jachtgeweer. Het gevaar schijnt zelfs zo groot te zijn dat de nieuwe wapenwet in zeven haasten door de Kamer gejaagd moest worden, ook al geven zelfs voorstanders van de nieuwe wet toe dat ze met haken en ogen aan mekaar hangt. Van een evocatie door de Senaat mocht er zelfs geen sprake zijn opdat de wet ook zo snel mogelijk in werking zou kunnen treden.

Over het verdere verloop in de zaak-Joe van Holsbeeck wordt ondertussen in de media amper nog gerapporteerd. Zeker, hem zal het lot dat Robert de Craene overkwam bespaard blijven. (Riep daar iemand op tot sereniteit?) Maar verder wordt de zaak enkel nog uit het archief gevist om een lastige hond te kunnen slaan. Indien de ouders van Joe erop gerekend hadden dat de grote media-aandacht ervoor zou zorgen dat de daders hun verdiende niet straf zouden ontlopen, komen ze alvast op dat punt lelijk bedrogen uit. Hun beste garantie lijkt op dit ogenblik wel te zijn dat de daders de Poolse nationaliteit hebben, en de Poolse staat absoluut niet van plan is de twee er goedkoop vanaf te laten komen. Dat laatste is voor sommigen ongetwijfeld weer eens het zoveelste bewijs dat er Polen niet veel goeds kan komen.

Ondertussen lijkt er onder de politici een wedstrijdje aan de gang te zijn om de meest pompeuze uitspraken te doen. Zo verklaarde Eerste Minister Guy Verhofstadt in de Kamer vlak voor de stemming van de wapenwet dat «de laatste weken een donkere wolk ons land in de duisternis heeft gehuld». Wie ben ik om te zeggen dat een paarse wolk het land al jarenlang in een duisternis hult? Bij de stemming van de wapenwet, op dezelfde dag dat in Nepal de macht van de koning aan banden werd gelegd, herinneren aan de minimi's die uitgevoerd werden naar die «prille democratie» is waarschijnlijk alleen maar een uiting van anti-politiek van mijn kant. En over abortus of euthanasie mogen we het al helemaal niet hebben, tenzij het is om een pleidooi te houden voor een zo ruim mogelijk uitbreiding op zo kort mogelijke termijn.

Nog iemand die er wat van kan om met grote uitspraken uit te pakken is Geert Lambert. Als voorzitter van SPIRIT wil hij de dotatie van een partij die ruim zestien keer groter is dan de zijne afpakken, niet alleen in naam van de democratie, maar ook omdat «men mensen ook met woorden kan doden». Deze radicale democraat zou nog geen dodelijk woord herkennen al plaste het op zijn groene bril tijdens een stemming over een EU-referendum, want zoals hij zelf zegt: «Het is soms met zeer mooie woorden dat men mensen of groepen stigmatiseert en aanvalt.» Dit werd immers vannacht perfect geïllustreerd door enkele «helden» die meenden het secretariaat van het VNJ in Antwerpen te moeten in brand steken met een Molotov-cocktail. Stel dat ze in hun opzet geslaagd waren, zou Lambert dan ook zijn verantwoordelijk genomen hebben en zijn eigen partij naar de Raad van State gezonden hebben? Of vindt hij soms van zichzelf dat hij er per definitie niet «over» kan zitten, maar alleen maar de tegenpartij?

Drie peilingen over Ayaan Hirsi Ali

Soms kan men zich afvragen waarom sommige peilingen de krant halen, en anderen niet. Een verschil in kwaliteit misschien? (Van de krant, of de peilingen?)

Drie Nederlandse peilingen naar aanleiding van de controverse rond Ayaan Hirsi Ali en haar nationaliteit: eentje van Maurice de Hond in opdracht van de NOS, eentje in opdracht van RTL Nieuws, en eentje van TNS NIPO.

Alleen de peiling van TNS NIPO haalt De Standaard. Het is ook de enige van de drie die een meerderheid geeft voor het afnemen van de Nederlandse nationaliteit (twee derde). Volgens Maurice de Hond is dat maar 49%, terwijl 43% hoopt dat ze de Nederlandse nationaliteit zal kunnen behouden. In de peiling van RTL Nieuws was slechts 27% van de Nederlanders blij met haar vertrek, terwijl een zesde het betreurde, en de rest neutraal reageerde. Opvallend is ook dat volgens de peiling van Maurice de Hond 49% van de Nederlanders zich schaamt over de manier waarop Ayaan Hirsi Ali de laatste tijd behandeld werd.

Dat de ene peiling de andere peiling flagrant tegenspreekt is niet ongewoon. Wanneer er echter drie peilingen voorhanden zijn, met toch wel zeer uiteenlopende resultaten, en slechts één van de drie aangehaald wordt in een krant, kan men zich toch afvragen wat hier precies aan de hand is.

Ayaan Hirsi Ali versus Dyab Abou Jahjah

Volgens de Nederlandse Minister van Vreemdelingenzaken en Integratie Rita Verdonk (VVD), heeft haar partijgenote Ayaan Hirsi Ali nooit de Nederlandse nationaliteit verkregen omwille van de onjuistheden (of leugens) in haar vluchtelingenverhaal. Toen aan het licht kwam dat ook AEL-voorman Dyab Abou Jahjah hier en daar creatief met de waarheid omgesprongen had om de Belgische nationaliteit te verkrijgen, had dat voor hem geen gevolgen.

Het verhaal van Ayaan Hirsi Ali kan men elders veel beter volgen. Op het ogenblik dat ik dit schrijf ziet het ernaar uit dat Ayaan Hirsi Ali hoe dan ook naar New York vertrekt, zelfs al zou de Tweede Kamer haar alsnog de Nederlandse nationaliteit verlenen. Opvallend is wel de snelheid waarmee Minister Rita Verdonk tot de conclusie kon komen dat Hirsi Ali de Nederlandse nationaliteit niet kon behouden (of juridisch correcter: nooit verkregen heeft). Haar excuus «dat ze niet anders kon» is echter niet van dezelfde orde als dat van Patrick Dewael na de ontsnapping van Fehriye Erdal: « IJzeren Rita» voelde zich met de rug tegen de muur gezet midden in de voorzittersverkiezingen van de VVD. Anderzijds bevinden er zich binnen de VVD genoeg elementen, waaronder voormalig boegbeeld Hans Wiegel, die Ayaan Hirsi Ali liever kwijt dan rijk zijn. Weer anderen zijn het daarmee absoluut niet eens. Het verhaal lijkt in ieder geval ook een staartje voor Rita Verdonk te zullen krijgen.

Hoe anders verging het Dyab Abou Jahjah. Toen bekend werd dat ook hij een fictieve reden had opgegeven in zijn asielaanvraag, had dat geen gevolgen voor zijn Belgische nationaliteit. Ook de omstandigheden rond zijn huwelijk met Peggy Paternoster zijn niet helemaal zuiver op de graat. Na amper 3,5 jaar scheidde hij weer van haar, en later zou zij verklaren dat zij het slachtoffer was van een schijnhuwelijk. Ook dat zonder gevolgen voor de Abou Jahjahs Belgische nationaliteit. Advocaat-generaal Yves Liégeois verklaarde in oktober 2002 in het proces dat door Filip Dewinter en Hugo Coveliers tegen Abou Jahjah aangespannen was dat «wij de nationaliteit niet kunnen afnemen omdat hij meningen uit die sommigen niet bevallen». Wie van slechte wil is zou echter eerder beginnen vermoeden dat hij zijn Belgische nationaliteit mocht behouden precies omdat hij meningen uit die «sommigen» niet bevallen.

Het verschil in behandeling is opvallend, en ook de reactie van de betrokkenen. De reactie van Rita Verdonk is één van dura lex, sed lex, en Ayaan Hirsi Ali zou niet de eerste zijn die op deze manier de Nederlandse nationaliteit verliest. In België daarentegen is het quasi onmogelijk om de nationaliteit te verliezen eens ze verkregen werd. De toekomst zal uitwijzen of Ayaan Hirsi Ali in één of andere Nederlandse kerk een hongerstaking zal beginnen, maar iets zegt me dat ze in de Belgische kerken niet bepaald welkom geheten zou worden. Maar waar Abou Jahjah er niet aan zou denken België te verlaten, en waarschijnlijk alle mogelijke truken zou toepassen om toch zo lang mogelijk in België te blijven, blijkt echter dat Ayaan Hirsi Ali sowieso van plan was Nederland te verlaten ten voordele van New York, waar ze voor American Enterprise Institute zou gaan werken. De wedstrijd Nederland-Ayaan Hirsi Ali zou dus wel eens kunnen uitdraaien op een win-win-situatie voor Ayaan Hirsi Ali en… de Verenigde Staten.