Vlamingen mogen straks niet meer buiten de Franstalige omheining blaffen

De Franstalige strategie van de omheining (perimeter) kan niet anders dan meesterlijk genoemd worden. Enerzijds moeten de Vlamingen vandaag, nog voor de échte onderhandelingen over de volgende staatshervorming van start zijn gegaan, al plechtig beloven dat ze geen nieuwe eisen meer zullen stellen buiten het lijstje dat de komende dagen opgesteld zal worden. De Franstaligen hoeven echter nergens te beloven dat in elk van de domeinen bínnen de omheining uiteindelijk aan de Vlaamse eisen voldaan zal worden.

De gretigheid waarmee de media het woord «perimeter» van de Franstalige partijen hebben overgenomen is opvallend. Niet dat ik rouwig ben om het einde van de discussies over de menu's, borrelnootjes, lepels suiker en vette vissen, maar een «perimeter», wat is dat eigenlijk? Net zoals een menu is het niet meer dan een beperking, een afbakening van welke eisen de Vlaamse partijen tijdens de echte onderhandelingen nog op tafel zullen mogen leggen. Maar net zoals de menu nergens garandeerde dat er uiteindelijk een akkoord uit de bus zou komen, doet ook een perimeter dat niet. Wanneer een domein toegevoegd wordt aan de perimeter, kan dat in tegenstelling tot de indruk die men in Vlaamse media probeert te wekken dan ook geen toegeving inhouden van Franstalige kant, enkel een niet-toegeving van Vlaamse kant.

Het is daarbij belangrijk te onthouden wat voor vlees men in de Franstalige kuipen heeft wanneer de echte onderhandelingen van start zullen gaan. In het bijzonder de cdH-kuip, met daarin Joëlle Milquet, wekt wantrouwen op. Als de laatste drie jaar als referentie mogen genomen worden, is het duidelijk wat haar strategie de komende weken en maanden zal zijn, eens er een akkoord over die omheining gemaakt is. Voor zover ze de onderhandelingen al niet met de regelmaat van de klok volledig zal blokkeren, zal ze telkens weer proberen die omheining naar binnenin te verplaatsen. Tot de Vlamingen alleen nog maar kunnen blaffen waar ze volgens haar ook thuishoren: veilig in hun hok, waar ze hen zelfs niet hoeft te zien.

Aanleidingen zullen er trouwens genoeg zijn: hier een kaartje dat niet duidelijk genoeg onderstreept dat Brussel geen deel van Vlaanderen uitmaakt, nooit uitgemaakt heeft en ook nooit zal uitmaken, daar een Franstalige burgemeester die niet benoemd raakt, of desnoods een Franstalige die in Herentals of Eeklo in de verkeerde richting gestuurd werd omdat hij de weg vroeg in het Frans. Dan zal het vertrouwen van de Franstaligen – mag ik hen «kaakslagfranstaligen» noemen? – immers weer hersteld moeten worden met een Vlaamse geste. De Franstaligen zullen daarbij zelfs zo vriendelijk zijn de Vlamingen zelf de keuze te laten welke toegeving ze elke keer zullen doen.

Over kaakslagfranstaligen gesproken: vandaag lopen zij er naar het schijnt «getraumatiseerd» bij omdat Bart de Wever eerder deze week de financieringswet op tafel had gegooid. Benieuwd welke compensatie zij zullen eisen om over hun trauma heen te raken. De Vlamingen hebben nochtans oneindig veel meer redenen om er «getraumatiseerd» bij te lopen, want het voorstel tot wijziging van de financieringswet dat Elio di Rupo op tafel legde, was niet bepaald van de poes. Terwijl de Vlamingen heel voorzichtig een inperking van de enorme geldstromen van Noord naar Zuid vroegen, probeerde hij en stoemelings die geldstromen nog wat te vergroten. Niemand mag armer worden van een herziening van de financieringswet, is het mantra van de Franstaligen, terwijl ze net een hold-up op de Vlaamse Gemeenschap hebben proberen uit te voeren. Kers op de taart was de herziening van de Brusselse verdeelsleutel, van 80/20 naar 93/7, een regelrechte provocatie aan het adres van de Vlamingen.

Want laten we het eens hebben over die Brusselse verdeelsleutel. In de Noord-Belgische pers bleef het daarover immers opvallend stil. Wou men geen olie op het communautaire vuur gooien? Of heeft men zoveel schroom over de Brusselse realiteit dat men het potje liever gedekt houdt voor de lezers? De Franstaligen zijn in ieder geval niet te beroerd om die realiteit te misbruiken en een verdoken talentelling uit te voeren aan de hand van de belastingbrieven. Laten we een kat echter een kat noemen: zou een verdeelsleutel 43/7/50 al niet veel dichter bij de Brusselse waarheid zitten dan 80/20 of 93/7? Ik laat het aan de lezer over te raden welke gemeenschap ongeveer 50% van de Brusselse bevolking uitmaakt, maar de Vlaamse schroom hierover laat de Franstaligen toe nog eens te proberen stevig in de Vlaamse geldbuidel te tasten. Een kleine kanttekening hierover had mijns inziens niet misstaan in de Vlaamse pers, maar hoe gebeten om te weten zij ook beweren te zijn, gebeten om te informeren zijn ze in ieder geval niet. Zij kozen liever voor het schuldig verzuim, kwestie van geen slapende honden wakker te maken.

Laat niet Brussel, maar de hoop op exclusiviteit erover los!

De Crols-doctrine, zoals die verleden maand door Frans Crols verdedigd werd op de IJzerwake, zorgde voor heel wat beroering, niet alleen binnen de Vlaamse Beweging, maar ook daarbuiten. Maar schiet de Crols-doctrine, kort samengevat als «Wij laten Brussel los», niet iets te veel door in de juiste richting?

Op dit ogenblik domineren twee doctrines het debat binnen de Vlaamse Beweging: de Crols- en de Maddens-doctrine. Objectief bekeken kan men echter niet anders dan vaststellen dat beiden een zwaktebod inhouden, en Vlaanderen nog steeds geplaagd zit met een minderwaardigheidscomplex tegenover de Franstaligen. Inderdaad: simplistisch voorgesteld houdt de Crols-doctrine in dat Vlaanderen haar hoofdstad moet opgeven om eindelijk aan te durven de onafhankelijkheid uit te roepen, terwijl de Maddens-doctrine zegt dat Vlaanderen van de communautaire dialoog weg moet blijven tot de Franstaligen om nieuwe centen vragen. Het probleem met die laatste doctrine is echter dat zolang Vlaanderen van de communautaire dialoog wegblijft, de Franstaligen elk jaar enorme bedragen geld toegestopt krijgen via de federale solidarité –«solidariteit» kan men dat immers bezwaarlijk noemen–. Ondertussen gooien de Franstaligen in hun eigen Gewest en Gemeenschap het geld langs deuren en vensters naar buiten in de gewisse zekerheid dat Vlaanderen vroeg of laat via de federale begroting wel zal bijpassen. Van een Vlaanderen dat assertief is, initiatief neemt en niet met zich laat sollen is daarmee absoluut geen sprake, iets wat overvloedig geïllustreerd wordt in het dossier-Brussel-Halle-Vilvoorde.

De Maddens-doctrine schiet echter te kort om de eenvoudige reden dat als de Vlaamse politici de ruggengraat zouden hebben om haar uit te voeren, ze meteen ook totaal overbodig zou zijn. Die politici zouden dan immers ook de ruggengraat hebben om niet met de klak in de hand bij de Franstaligen te gaan bedelen naar wat hen rechtmatig toekomt, zoals de Plantentuin van Meise om maar één voorbeeld te noemen. Anderzijds kunnen er toch wel enkele vraagtekens geplaatst worden bij enkele punten die Frans Crols aanhaalde in zijn toespraak. Dat Vlaanderen Brussel als woongebied al lang kwijt is, is inderdaad een feit, maar de bewering van Mark Grammens dat Vlaanderen aan Brussel niet veel meer verliest dan wat bakstenen en architectuur is naar mijn mening niet correct. Vlaanderen verliest aan Brussel veel meer, namelijk ook veel staal, glas en beton. Een korte wandeling in de buurt van het Noordstation –aan de ene zijde, niet aan de andere– leert dat Vlaanderen hier en daar in Brussel zeer nadrukkelijk aanwezig is en ondanks alles toch nog één en ander te verliezen heeft.

Wat meer is, indien het Vlaams Parlement de Crols-doctrine zou volgen, zou het waarschijnlijk voor een unicum in de geschiedenis zorgen. Welk ander volk zou het Vlaanderen al voorgedaan hebben: eenzijdig de onafhankelijkheid uitroepen in de eigen hoofdstad, die prompt buiten het eigen pas onafhankelijke land gelegd zou worden? Alsof de Timorezen in 2002 hun hoofdstad Dili aan Indonesië cadeau zouden gedaan hebben bij hun EVO! Alsof de Schotten nog maar zouden overwegen Edinburg af te staan aan Engeland. Neen, als er één ding duidelijk is, dan wel dat Vlaanderen zich in zo'n geval voor de hele wereld onsterfelijk belachelijk zou maken. Of zou het Vlaams Parlement vóór de EVO een EVT moeten stemmen, een Eenzijdige Verklaring van Terugtrekking, om in Mechelen te gaan resideren? Dit eenvoudige praktische gevolg toont aan dat er toch iets niet helemaal juist zit met de Crols-doctrine.

De denkfout die Frans Crols m.i. maakt, is dat Vlaanderen wat Brussel betreft slechts twee keuzes ter beschikking zou hebben: Brussel vasthouden, of Brussel volledig loslaten. Er bestaat echter ook een derde keuze, die verdedigd wordt door Bart de Wever, maar die jammer genoeg niet voldoende uit de verf komt. Vlaanderen hoeft Brussel niet los te laten, maar wel de hoop op een exclusiviteit erover. Heeft het er iets mee te maken dat die derde keuze voorlopig nog niet samengevat werd in een korte en krachtige slogan, maar telkens weer verpakt zat in een lange uitleg met veel nuances en moeilijke woorden? Een condominium bijvoorbeeld, waar Bart de Wever het over heeft, wat moet een mens zich daar eigenlijk bij voorstellen?

Wikipedia definieert een «condominium» als een staat van gedeelde soevereiniteit. Andorra is een voorbeeld van een hedendaags condominium, al blijkt dat in de praktijk vooral een symbolisch condominium te zijn. Een ander voorbeeld is Neutraal Moresnet, door artikel 32 van het Verdrag van Versailles in 1919 trouwens integraal bij België gevoegd, maar qua oppervlakte en bevolking amper te vergelijken met het hedendaagse Brusselse Gewest. Misschien levert het Brčko-district in Bosnië-Herzegovina meer inspiratie op, al loopt ook hier de vergelijking mank. Het district wordt weliswaar niet gedeeld door twee soevereine staten, maar maakt wel tegelijk deel uit van de Moslim-Kroatische Federatie en de Servische Republiek. In de praktijk geniet het gebied echter een grote vorm van zelfbestuur, en staat het onder het toezicht van een zogenaamde Internationale Supervisor.

Volgende vraag is hoe zo'n Brussels condominium eruit zou kunnen zien. Naast Vlaanderen, Brussel zelf en Wallonië (of Frankrijk als Wallonië aansluiting zou zoeken), is ook de Europese Unie betrokken partij in Brussel. Wat Vlaanderen betreft zal het dan belangrijk zijn over politici en onderhandelaars te beschikken die zich niet van bij het begin al ondergeschikt maken aan de Franstalige tegenpartij(en). Die politici en onderhandelaars zullen er trouwens zelf voldoende van overtuigd moeten zijn dat Vlaanderen wel degelijk over een heel deel historische, sociaal-economische en geografische rechten beschikt in Brussel, en de wil bezitten om die rechten ook effectief te laten gelden.

Wat in ieder geval een misstap zou zijn, is zoals Gerolf Annemans geloven dat als we Brussel tijdelijk loslaten, het wel vanzelf, ja zelfs «op de knieën», zou terugkeren naar Vlaanderen. Hij haalt daarvoor economisch en geografische redenen aan, maar ik zou daar toch raciaal-religieuze redenen tegenover willen stellen. Mijn vrees is dat een onafhankelijk Brussels Gewest versneld zou evolueren tot een volledige failed city state. En wat we vandaag meemaken in Molenbeek en Kuregem is daar trouwens slechts nog maar een voorafspiegeling van. Indien Brussel onafhankelijk zou worden, is de vraag niet hoe lang het zou duren eer het zelf weer om aansluiting bij Vlaanderen zou vragen, maar wel wanneer en in welke wijken de sharia niet alleen de facto maar ook de jure afgekondigd zal worden. Ik zie dan ook Brussel nog eerder aansluiting zoeken bij Marokko dan bij Vlaanderen. Of dat op middellange termijn ook aanvaardbaar zal zijn voor de Europese Unie, is een andere zaak, maar misschien al bij al nog niet eens zo heel relevant. Relevanter zal onwaarschijnlijk de mening van de VS zijn, die er misschien niet zo happig op zullen zijn dat er midden in West-Europa, nota bene dan nog rond het hoofdkwartier van de NAVO, één of andere islamitische republiek zou ontstaan. Dat vooruitzicht alleen al zou voldoende moeten zijn om in Washington steun te krijgen voor het Vlaamse standpunt dat Brussel ook Vlaams is.

Geweld in Gaza en geweld in Brussel

Niet alleen in Oslo maar ook in Brussel eindigde dit week-end de betoging tegen geweld in Gaza in… inderdaad, geweld. Het merkwaardige aan de betoging van zondag is echter dat ze überhaupt van start mocht gaan. Verbood de burgemeester van Brussel, Freddy Thielemans, in een recent verleden immers niet een betoging alleen al omwille van het gevaar op een gewelddadige tegenbetoging?

Volgens de media werd de betoging in Brussel «ontsierd» door «incidenten» of «relletjes». Wanneer op een bijeenkomst van Blood & Honour een zatte skinhead een glas bier op de grond gooit worden veel gewichtigere termen dan «ontsieren» bovengehaald en zou een onaandachtige lezer de indruk kunnen opdoen dat een gewelddadige staatsgreep maar net verijdeld kon worden. En het is natuurlijk maar wat je «incidenten» of «relletjes» noemt, maar beschadigde auto's, ruiten van winkels en regeringsgebouwen die sneuvelen en een honderdtal (100) aanhoudingen, ik vind dat niet niets meer, al is alles natuurlijk maar relatief wanneer je het vergelijkt met de ondertussen al zowat traditionele «nieuwjaarsvuren» in Frankrijk. Overigens viseerden de amokmakers volgens sommige berichten vooral de gebouwen van de Vlaamse Gemeenschap, maar dat hier sprake zou zijn van enige vorm van racisme kunnen we wel uitsluiten – anders had het CGKR ongetwijfeld dezelfde avond nog en «voor alle zekerheid» al een klacht ingediend. Of niet soms?

Hoe dan ook, dat de betoging op relletjes zou uitdraaien stond in de sterren geschreven, en toch kwam de Brusselse burgemeester Freddy Thielemans niet tussenbeide om de betoging te verbieden. Misschien is het ook iets waar het CGKR zich eens zou over moeten bezinnen: wanneer een relatief kleine groep blanke betogers, voornamelijk West-Europees en christelijk, in Brussel een betoging wil houden om 9/11 te herdenken en te protesteren tegen de islamisering van Europa, dan wordt die betoging verboden omwille van mogelijke gewelddadige tegenbetogers. Duizenden islamitische inwijkelingen –blanken waren er volgens de media deze zondag in de straten van Brussel nauwelijks op te merken– die willen betogen met een quasi-zekerheid dat het op relletjes zal uitdraaien, niet door tegenbetogers maar door de betogers zelf, dat vormt echter geen enkel probleem voor de Brusselse burgervader. Meer zelfs, zijn eigen partij, de PS, steunde de betoging en riep op om deel te nemen. Iemand met een slecht karakter zou zelfs durven stellen dat aan de opkomst duidelijk te zien was dat het kernpubliek van de PS inderdaad talrijk aanwezig was…

Misschien is het tijd om in Vlaanderen enkele zware en moeilijke vragen over Brussel te stellen, en te beantwoorden. Een deel van Vlaanderen wil Brussel niet loslaten, en terecht, want het verlies van Brussel zou in Vlaanderen een enorm litteken achterlaten. Niettemin moet vastgesteld worden dat politiek Brussel al jarenlang zijn best doet om Vlaanderen zo veel en zo snel mogelijk uit Brussel te verbannen, en werd dit week-end bewezen dat de Brusselse bevolking er zelfs niet voor terugschrikt Vlaamse regeringsgebouwen ook fysiek aan te vallen. Voor wanneer de eerste Qassam-raket vanuit Brussel op Vilvoorde of Grimbergen? Gaza zou wel eens dichter bij huis kunnen liggen dan comfortabel.